Zaterdag 27/02/2021

InterviewLust en liefde

‘Dit keer ben ik er minder van overtuigd dat ik het kind niet wil houden’

null Beeld Thinkstock
Beeld Thinkstock

Net als in de film gebeurt het ook weleens in het echte leven: liefde op het eerste gezicht. Het overkwam Maaike (29) net voor de uitbraak van corona en zette haar leven op z’n kop. Nu is ze zwanger en klaar voor de volgende grote stap. Maar haar vriend twijfelt.

Die Tweede Kerstdag in 2019 liep ik de bioscoop binnen waar ik wel vaker iets ga drinken en met een schok zag ik dat er een nieuwe barman ­achter de toog stond. Zoals je soms in een fractie van een seconde weet wat leuk en mooi en goed voor je is, wist ik meteen dat hij weleens een belangrijke rol in mijn leven zou kunnen gaan spelen. Toch bleef het die avond bij, ‘hoi, ik ben Maaike’ en ‘hallo, ik ben Max’.

“In de dagen erop dacht ik soms aan hem, maar daarna vervaagde dat. Tot ik ineens een berichtje kreeg. Van een gezamenlijke vriend had Max gehoord dat ik hem leuk vond en twee weken later zaten we in een café. Met zijn lengte, zijn donkere haar en ogen deed hij ­anderen denken aan een bekend acteur en ik was trots op zijn gezelschap en aandacht. Maar toen we om vier uur ’s nachts naar buiten kwamen, vergat ik hem te kussen. Er was zoveel te bespreken geweest dat al het andere – een plan, aantrekkingskracht, zelfs zelfbewustzijn – naar de achtergrond verdween. Dit was waar ik altijd al naar op zoek was: samen zijn met iemand bij wie ik me alleen maar op mijn gemak voelde, zonder valse spanningen en reserves. Midden in de nacht fietsten we samen nog een eindje, tot ik ineens naar links moest en daarmee de kans verpestte om op de straathoek afscheid te nemen. ‘Jammer,’ schreef hij toen ik thuis was, ‘maar dat houden we dan nog tegoed’.

“Vanaf dat moment zagen we elkaar drie keer in de week. Op 1 maart vroeg hij of ik iets met hem wilde beginnen. We waren nog brak van de vorige avond, maar kennelijk was dit voor hem het uitgelezen moment voor een ­officieel statement. Weer twee weken later zaten we in de zetel en keken naar de premier die het volk sommeerde de komende tijd thuis te ­blijven. Misschien, zei Max, moet ik eventjes bij jou komen wonen, bij mij in huis wonen zo veel mensen. Natuurlijk, antwoordde ik.

Avontuur

“Van het ene op het andere moment woonden we samen en toen moest het echte elkaar leren kennen nog beginnen. Avond aan avond zaten we in het prachtige voorjaar op mijn ­overdekt balkon. Soms regende het, maar wij zaten altijd droog. We vertelden elkaar over onze levens, iedere avond ontvouwden we een nieuw, soms iets groter, soms iets kleiner hoekje van onszelf, we vertelden over de gezinnen waar we vandaan kwamen en het was of we in een film zaten: de wereld verging en wij hadden elkaar lief. Om ons heen stierven mensen aan een onbekend virus en wij vonden hoop en ­vertrouwen bij elkaar.

“In juni bleek ik zwanger. Tot dat moment had ik nooit echt nagedacht over een kind en vanaf die dag gingen de gesprekken onder de gekleurde lichtjes van mijn balkon, tussen de planten en kaarsen, over wat we moesten doen. Uiteindelijk besloten we dat we nog niet toe waren aan een baby. We kenden elkaar pas drie maanden, wilden nog reizen maken samen, het avontuur lonkte en daar paste geen kind bij.

“Met de versoepelingen van de crisismaat­regelen keerde Max weer gedeeltelijk terug naar de huisgenoten voor wie hij bewust had gekozen vlak voordat wij elkaar hadden leren kennen. Vijf dagen in de week is hij nu bij mij, en twee dagen is hij daar. Ik ben teleurgesteld over zijn besluit, het voelt alsof we een stap achteruit zetten in plaats van vooruit.

“Ik vind dat je voornemens en ­plannen moet durven bijstellen en desnoods radicaal veranderen als de omstandigheden daarom vragen. Dat vindt Max niet. Hij plant de kleinste ­dingen. Als we wakker werden in de lockdown, bespraken we wat we die dag zouden doen. Vaak gingen we naar een doe-het-zelfzaak omdat we ons huis aan het opknappen waren, maar het kenmerkte hem dat hij vooraf wilde weten of het die dag winkel A zou worden of winkel B. Grappig, vond ik dat.

Het onvoorspelbare

“Vorige week deed ik opnieuw een zwangerschapstest. Het klinkt ontzettend naïef, twee keer in een half jaar ongewenst zwanger worden, maar de bevruchting heeft plaatsgevonden dwars door alle genomen anticonceptiemaatregelen heen. Dit keer ben ik er minder van overtuigd dat ik het kind niet wil houden. Zoals ik, toen ik de eerste keer Max’ dromerige blik zag, daar achter de bar van de bioscoop, wist dat hij het was van wie ik kon houden, denk ik nu, dit wordt kennelijk zo voor ons beslist. Het toeval neemt een loopje met ons. Wat kunnen mij die verre reizen eigenlijk schelen, waarom denken aan een baby als iemand die ons leven ­overhoop schopt, in plaats van iemand die ons nieuwe kansen geeft? Waarom altijd eerst een huis en dan een kind, waarom niet eens andersom? Tijdens de lockdown zijn we in een snelkookpan gegooid en hebben elkaar leren kennen op een manier waar je normaal jaren over doet. Kleine gewoontes; iedere dag deelden we elkaars hebbelijkheden. Wij zijn al een team. Zonder corona hadden we eerst eindeloos gedatet en hadden familie en vrienden onze indrukken gekleurd. We hebben gemerkt hoe fijn het kan zijn als het onverwachte en het onvoorspelbare je plannen in de war gooien. Ik ben klaar om dat nog eens te laten gebeuren, en nu nog beter.

“Max is in paniek. Gisteren zijn we samen naar zijn moeder geweest die zelf pas 21 was toen ze hem kreeg. Eerst was ze blij met het nieuws, maar toen ze het dilemma van haar zoon zag, zei ze: ‘Dat verbaast me eigenlijk niets. Jij hebt altijd moeite gehad met kiezen, tegen de tijd dat jij eraan toe bent, is Maaike allang in de overgang.’ Daar moest ik om lachen.

“Sindsdien voelt het alsof het besluit iets dichterbij is gekomen. Wij kunnen dit, wij weten hoe het is om op elkaar te zijn aangewezen. Ik durf het diepe in. Nu Max nog.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234