Zaterdag 23/01/2021

'Dit is onze theeplaat'

Het is intussen een soort traditie geworden: bij een nieuwe Arsenal-plaat hoort ook beeldmateriaal. In het verleden beperkten Hendrik Willemyns en John Roan zich tot het maken van documentaires. Dit keer hoort er een heuse fictiefilm bij, die zich afspeelt in Japan. Die verschijnt pas in september, maar de cd Furu is er nu al.

We spreken af in Karwij, een restaurant op de Antwerpse Dageraadplaats waar de twee wel vaker over de vloer komen. En al meteen een eerste verrassing: Hendrik Willemyns, de man die in het verleden zowat door blikjes bier werd omringd op het podium, is van de alcohol af. Meer nog: hij blijkt er allergisch voor geworden. "Ik had gedacht dat ik met een verschrikkelijk humeurige man in de studio zou zitten", stelt John Roan, al meer dan vijftien jaar zijn vaste partner in crime. "Maar eerlijk gezegd heb ik er weinig van gemerkt. Heel vreemd." Willemyns kijkt tevreden. "Furu is onze theeplaat. Ik ben nu ook een aangenamere vader geworden, thuis."

Er wordt wat te eten besteld. Willemeyns, tijdens interviews altijd al de meest extraverte van de twee, draait zijn hand niet om voor een staaltje zelfpromotie. "Jackson Pollock zal tijdens het spetteren met zijn verfborstels soms ook wel eens gedacht hebben dat de hand van God ermee gemoeid was. Wel, zo voelde het opnemen van deze plaat ook aan. Ik ben er echt enorm trots op. En er staan toch weer nummers op zoals we die nooit eerder hebben gemaakt. Of nee: zoals niémand die ooit eerder heeft gemaakt."

Ik werp tegen dat de nieuwe single 'Black Mountain (Beautiful Love)' niet echt tot die categorie behoort. Het is een nummer dat je al binnen een paar seconden als Arsenal herkent. Vintage Arsenal, zeg maar. Roan vindt dat geen verwijt. "Het klopt dat we intussen een soort kader hebben geschapen. Hendrik en ik maken soms heel experimentele muziek, maar op een of andere manier wordt die in de finale fase van het creatieve proces toch weer heel herkenbaar Arsenal."

Rituele dansers

'Furu' blijkt de naam van een Noorse dennensoort. In het Japans heeft het twee betekenissen. Een minnaar afwijzen, en vallen. De tweede optie blijkt de juiste. Willemyns en Roan waren eerder al in Japan toen ze voor het Canvas-programma Paper Trails sporen zochten van schrijver Haruki Murakami. Ze wilden iets doen dat in het verlengde lag van die documentairereeks, maar dan met muziek. Er borrelden allerlei scenario's op, die uiteindelijk resulteerden in een fictief verhaal dat zich afspeelt in Japan.

"Het is een land vol tegenstellingen", vindt Willemyns. "Een plaats waar eeuwenoude tradities hand in hand gaan met ultramoderne technologie. Die uitersten werkten enorm inspirerend. Het contrast met Tokio en het noordelijke deel van het land, waar de tsunami hele dorpen heeft weggeveegd, is ongelofelijk. Maar in die gebieden léven die oude tradities wel nog. We hebben er de Shishi Odori gezien, rituele dansers met maskers en hertengeweien. Cool as hell. Het verhaal van de film - en de kapstok van de plaat - gaat over een jongen van het platteland die zijn zwangere vriendinnetje achterlaat om zijn droom - muzikant worden - te verwezenlijken in de grote stad. Het is een film over keuzes maken. Over leren leven met foute beslissingen, of ze proberen recht te zetten. Melancholie en euforie liggen soms dicht bij elkaar. In de film, maar ook op de plaat. En de dynamiek tussen die twee is heel interessant."

De beslissing om ook de plaat aan het verhaal op te hangen, had een invloed op de keuze van de gastzangers die op Furu werden aangetrokken. Oudgedienden Johnny Whitney en Shawn Smith - respectievelijk van The Blood Brothers en Brad - zijn opnieuw van de partij, naast Tim Bruzon van het Britse Wave Machines. En Gavin Friday, naast het beste maatje van Bono vooral ook de zanger van de legendarische Virgin Prunes. "Hun If I Die, I Die is een plaat die letterlijk mijn wereldbeeld heeft veranderd", stelt Willemyns. "Ik luisterde nauwelijks naar iets anders. In die periode kreeg ik trouwens wel wat problemen. Op school, vooral. Maar ook met mijn ouders. Met alles wat naar autoriteit rook, eigenlijk. Ik heb Gavin Friday zonder veel hoop een persoonlijke mail gestuurd, want wat heeft zo iemand erbij te winnen om met Arsenal samen te werken? Het is niet dat hij nog aan een carrière moet bouwen, hè. Alleen: tot mijn verbazing reageerde Gavin heel positief. Meer nog: hij is zelfs naar Antwerpen gekomen om zijn partij in te zingen. En om dan die snerpende stem op onze eigen plaat te horen, dat is echt bangelijk. Nadien zijn we nog zwaar uit geweest, de hele nacht aan de tequila gezeten. Dat is trouwens de laatste keer dat ik gedronken heb. De kater nadien is drie dagen blijven nazinderen."

Te vroeg klaargekomen

Opmerkelijk: de Lotto Arena - drie jaar geleden in een volledig uitverkochte versie de apotheose van een succesvolle tournee - wordt dit keer meteen het vertrekpunt van de nieuwe concertreeks. De lat ligt, kortom, meteen een stuk hoger dan de vorige keer. "We hebben dat eerste Lotto Arena-concert destijds heel lang afgehouden", zegt Willemeyns. "Eerlijk: ik vond dat een zaal voor vieze groepen. Maar uiteindelijk bleek het een fantastische ervaring. Tijdens de opnamen van de nieuwe plaat werd het ook duidelijk dat we opnieuw met een echt decor wilden werken, en dan kom je automatisch bij dat soort zalen uit. Vorige keer zijn we begonnen met vijf uitverkochte AB's. Het zou wat flauw zijn om dat dit keer opnieuw te doen. Goed: het is een risico, maar we gaan sowieso eerst een paar try-outs spelen in kleinere clubs. En dan zien we wel hoe het loopt. In Antwerpen zullen alleszins bijna alle gasten van de plaat mee op het podium staan."

De vraag of Arsenal nog groter kan worden in België wordt meteen teruggekaatst. "Hoeft dat nog? Het Sportpaleis is niks voor ons, denk ik. Achteraf geldt dat trouwens ook voor afsluiten op het hoofdpodium van Werchter. Nu, dat was onze eigen fout. We hebben zelf heel hard gevochten, getierd en geschreeuwd om die stek te krijgen, dus eigenlijk is het een beetje onnozel om nu te zeggen dat het niet tof was. De hele groep had heel lang moeten wachten, want Arsenal speelde nog na Kings of Leon. We waren zo klaar om te schieten, en uiteindelijk zijn we vroegtijdig gekomen."

Willemyns moet zelf om zijn beeldspraak lachen, maar Roan gaat nog een stapje verder. "Ik vond niks aan dat optreden. Er stonden zestigduizend mensen, maar ik zag alleen de eerste vier rijen. En daarachter: één groot zwart gat. Bijgevolg was er nauwelijks interactie met het publiek, terwijl ik dat heel hard nodig heb. Weg sfeer. Het eerste wat ik dacht toen we van het podium stapten was: het wordt tijd om iets anders te gaan doen. The magic is gone. Maar de week nadien stonden we op een kleiner festival, en was het wel raak. Als Rock Werchter ons dat jaar één ding duidelijk heeft gemaakt, is het dat we geen stadiongroep zijn. Deze zomer mogen we afsluiten in The Barn. Daar staan we meer op onze plaats, denk ik."

Willemeyns knikt. "Toen we na die show naar huis wilden vertrekken, bleek dat de batterij van de auto leeg was. We hebben daar nog anderhalf uur op een lege parking gestaan, en dat was uiteindelijk het plezantste moment van de hele dag."

We zitten inmiddels aan de koffie. Willemyns kijkt vreemd op wanneer hij Roan hoort vertellen dat die de voorbije jaren het podium niet gemist heeft. "Dat vind ik raar, want John is een geweldige performer. En wat je goed kan, doe je graag. Toch?" Het blijkt iets complexer te liggen. "Ik heb heel snel nood aan nieuw songmateriaal", verduidelijkt Roan, die tijdens de concerten ontegensprekelijk de echte frontman van Arsenal is. "Een Europese tournee met zes concerten per week zou niks voor mij zijn. Nu spelen we per plaat misschien een keer of dertig - festivals inbegrepen - en dat is ruim voldoende. We zijn zuinig met onze optredens, en dat verklaart ook een deel van ons succes."

En zo komen we uit bij een van de vreemdste contradicties van Arsenal: ze vatten de wereld in hun muziek, verwerken invloeden uit alle hoeken van de planeet. Maar die planeet veroveren met hun muziek, dat hoeft dan weer niet. "Daar zijn we te oud voor", werpt Willemyns op, ook al werd er zopas een contract afgesloten met de internationale platenfirma Arista in Frankrijk. "Geen van beiden hebben we zin om maanden aan een stuk in een busje te kruipen. Dus als we Frankrijk zullen veroveren, zal het niet spelenderwijs zijn. We staan op het festival van Arras, en er volgt ook nog een optreden in Parijs. Leuk om doen, maar méér hoeft niet voor mij." Zelfs de lovende woorden van Kanye West en Amerikaanse celebrity-blogger Perez Hilton, voor de clip van 'Estupendo' destijds, maakten weinig indruk. "Het kwam ook op het foute moment. De weken voordien had Hilton ook al Selah Sue, Milow en Kate Ryan getipt. Bovendien: die vent blogt vijf, zes keer per dag. Dus: het is een leuke anekdote, maar het heeft ons geen stap vooruit geholpen. Dat onze muziek in Six Feet Under is gebruikt, was wel een grote hulp. Dat is al vaak een goed visitekaartje gebleken, ook om Amerikaanse gastzangers te overtuigen. Zo hebben we John Garcia bijvoorbeeld over de streep getrokken, want die bleek een grote fan van de serie. En Kanye West is achteraf een clip gaan opnemen met dezelfde regisseur die wij voor 'Estupendo' hadden gebruikt. Die heeft, kortom, meer voordeel uit Arsenal gehaald, dan andersom."

Furu van Arsenal is verschenen bij Playout. Op 19 april staat Arsenal in de Antwerpse Lotto Arena. www.arsenal-music.com.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234