Woensdag 18/05/2022

‘Dit is kunst. En je kunt er nog op dansen ook’

Klaxons is altijd omstreden geweest. De Britse indierockers

Niet dat de knappe debuutplaat Myths of the Near Future zo’n prijs niet verdiende, maar winnen van Amy Winehouse’s Back To Black? Kom nou!

Daar is bassist Jamie Reynolds het vandaag volmondig mee eens. “Al gun ik mezelf die overwinning nog steeds (lacht). We wilden altijd populair zijn, en die prijs hielp ons bij die missie. Ook J.G. Ballard wist al dat ‘any fool can write a novel, but it takes real genius to sell it’. Hij is de auteur aan wie de titel van ons debuut ontleend hebben. Ik hoef niet per se miljoenen exemplaren van ons tweede album Surfing the Void te verkopen, maar ik wil wel dat iedereen deze nieuwe plaat kent en een connectie voelt met het poëtische concept van deze groep. Waw, wat klinkt dát pompeus (lacht). Ach, wat dan nog: we maken wel degelijk kunst. En je kunt er nog op dansen ook.”

Voor kunst moet men lijden, wil het cliché. Dat bleek voor de Klaxons niet anders, tijdens de opnames van Surfing The Void. Zo dreef producer Ross Robinson de band bijna tot wanhoop: “Steffan, onze drummer, werd verplicht te spelen alsof hij ‘een afscheidsbriefje schreef voor zijn familie’. James (Righton, toetsenist, GVA) en ik kregen dan weer de opdracht om onze vriendinnetjes te dumpen. Nee, écht. Hij vond dat ze ons afleidden van ons doel. Vreemd genoeg moet ik hem gelijk geven ook: het liefdesliedje ‘Same Space’ schreef ik na onze breuk. Daarin zing ik ‘When we’re together we come alive’ en heb ik het over ‘collective arrival’. De mooiste en meest romantische zinnen leken wel tevoorschijn te komen, toen ik mijn wonden likte.”

Daarnaast belandde Reynolds in de armen van Zuid-Amerikaanse sjamanistische rituelen, nadat hij de Jungiaanse theorieën van Arthur Koestler bestudeerde. Die laatste beweert dat moed bovendrijft wanneer je je acties nooit laat beïnvloeden door angsten. “Dat heb ik zelf mogen ondervinden”, knikt de frontman. “Ik besloot om in mijn onderbewuste te graven, en mijn dromenwereld eens flink om te spitten. Daar is moed voor nodig, en daarvoor moet je je angsten onder ogen durven te komen. Dat kan door een plantenmedicijn uit het Regenwoud: ayahuasca. Tien dagen lang onderga je dan een rotgriezelige trip, waarbij je de ziel uit je lijf kotst en heel hard met jezelf geconfronteerd wordt. Dat klinkt weinig uitnodigend, maar ik zwéér het je: nooit was ik meer dankbaar voor een therapie. In de Britse pers word ik vandaag afgerekend op die trip, maar ik wil heus niets promoten. Ik kan alleen maar zeggen dat ik mezelf beter heb leren kennen dankzij ayahuasca. Deze plaat zou nooit geschreven zijn zonder die trip.”

Dat is eraan te horen ook: hoe psychedelisch hun debuut ook al klonk, op Surfing the Void lijkt de groep op verkenning in space ánd beyond. “Een lsd-trip in een parallel universum, zo wordt wel eens beweerd”, grinnikt Reynolds. Dat is nog niet alles, spreken we tegen: ‘Een calvarietocht!’ kopt een Brits magazine. ‘Een trip naar de rand van de waanzin!’ toetert weer een ander.

“Ach, dat is eigenlijk belachelijk overdreven. We hebben veel geëxperimenteerd in de studio, veel songs weggegooid, maar ook te veel fantastisch materiaal opgenomen, waardoor we niet eens alles in één klap kunnen uitbrengen. Neem het van me aan: binnenkort verschijnt nog een grandioze ep, met psychedelische walsjes en elektronische trips. Ik hou je écht niet voor de gek. Die songs zijn superieur, maar pasten gewoon niet op Surfing the Void. Een calvarietocht? Niét dus.”

De frontman drukt ons ook op het hart om alle indianenverhalen over de groep met een korreltje zout te nemen. “Zuipen tot we flauwvallen doen we bijvoorbeeld niet meer. Of toch niet meer vóór een optreden (grijnst).” We willen de proef op de som nemen, maar komen er al gauw achter dat Reynolds’ geheugen béter functioneert dan het onze: zo kan hij de hele affiche van Rock Werchter 2007 opdreunen, wanneer we hem herinneren aan hun lichtjes fantastische passage dat jaar.

“Ik weet ook nog dat ik een lepel spinazie keilde in de backstage, en per ongeluk iemand van The Killers raakte. Het was direct ambras met dat eikeltje (lacht). De show was inderdaad geweldig. Al heb ik wel moeten overgeven op het podium, haha. Vandaar dat jullie recensent tranen in mijn ogen zag op het eind: het deed verdomme pijn om op het podium te staan (lacht).”

startten als pioniers van een genre dat op een blauwe maandag bedacht werd: Nu Rave, waarbij glowsticks en opgefokte synths een partnership aangingen. In 2007 werden ze met die mix de controversiële winnaars van de prestigieuze Mercury Prize.

Klaxons over ‘Surfing the Void’, drugs als therapie en huilen in Werchter

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234