Donderdag 23/01/2020

Column

"Dit is een lijk! Geen lekker wijf!”, riep ik net iets te hard voor de geluidsgrens van het museum

Beeld Geert Joostens

Jaloezie is niet erg; pas bij afgunst, moet een mens zich zorgen gaan maken.” Mijn therapeut glimlacht warm en tuurt over de grachten. Ze laat me even nadenken over haar woorden. “Wat is het verschil?”, vraag ik ongeduldig. “Jaloezie is een gezonde ­emotie: zij of hij doet iets of heeft iets wat je ook zou willen zijn of hebben, dat inspireert ons om te handelen, te creëren, ons te ontwikkelen, maar van afgunst is er sprake als je je jaloezie wil temperen door datgene waar je jaloers op bent van de ander af te pakken, of de ander iets aan te doen zodat het onderwerp van je afgunst vernietigt wordt.”

Maar ik heb het niet over dat soort jaloezie, daar heb ik überhaupt geen last van, ik heb het over jaloezie in de liefde. Keiharde romantische jaloezie. Eenvoudige bezitsdrang. Pure obsessie. 

“Schrijf er een column over”, opperde mijn lief, nadat we een bezoek aan een archeologisch museum hadden gebracht en hij vol bewondering naar een duizend jaar oude mummie stond te kijken uit een of andere Egyptische tijd. “Kijk die taille. Dit moet een hele mooie vrouw zijn geweest.” Zachtaardig knikte hij naar de grote vitrine die midden in de zaal stond opgesteld. 

Een onrustig gevoel maakte zich van mij meester. Een golf van irrationele verontwaardiging spoelde door mijn hoofd. Ik ­probeerde me in te houden, mijn gedachten weg te drukken maar het was te laat, het groene monster baande zich een weg door mijn ­strottenhoofd, nam bezit van mijn stembanden en dwong mijn lippen woorden te vormen. 

“Wat bedoel je?” 

Hij hield zijn prachtige hoofd scheef en onderzocht het houterige lichaam met zijn grote bruine ogen. “Dit is een lijk!” riep ik iets te hard voor museale geluidsgrenzen, “Een lijk, hoor je me, geen lekker wijf!”, maar mijn lief liet zich niet storen ­tijdens zijn intieme sessie met het oude Egypte. En hoe meer ik schreeuwde, hoe strakker hij zijn blik op Miss Cleopatra gericht hield. Hoe bozer ik werd, hoe liefdevoller hij naar haar keek. Een vriend die erbij was, plaste zo’n beetje in zijn broek van het lachen. “Jullie zijn gek, jullie maken ruzie om een of ander figuur dat duizenden jaren geleden leefde, ze moest eens weten hoe belangrijk ze nu nog is.”

“Jij bent jaloers als ik Nana vasthoud en kusjes geef”, schaterde mijn verkering wat later in een koffietent. Onze vriend hinnikte vrolijk met hem mee. Nana is de chihuahua van mijn schoonmoeder met wie mijn lief een zeer intense vriendschap onderhoudt. Nukkig haalde ik mijn ­schouders op. Ik weet het. Ik ben onmogelijk. “Je bent jaloers op het schilderij in de woonkamer”, zei hij lachend. Gelukkig ziet hij de humor er van in, want mij is het lachen vergaan na 41 jaar ellende.

“Jaloezie heeft geen aanleiding nodig, het is een monster, door ­zichzelf verwekt en uit zichzelf geboren”, zegt het personage Emilia in Shakespeares Othello.

Alles best, zolang het maar geen afgunst wordt. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234