Woensdag 24/07/2019

Dirty Three: eerste seks in jaren

'Toward the Low Sun' van Dirty Three, het instrumentale balorkest van Nick Cave's strijdmakker Warren Ellis, heeft eindelijk een nieuwe plaat.

"Een zanger toelaten in de groep? Nee, dan is de lol er snel van af." Zelf durfden we het hem eigenlijk niet vragen - die woeste baard! die indringende ogen! - maar Warren Ellis begint er spontaan over. "Platenfirma's hebben ons in het verleden vaak een zanger door de strot willen rammen. Eerlijk? We hebben het ooit een kans willen geven, maar de meeste zangers raadden het ons zélf af. Ze hebben gelijk: als je woorden bedenkt bij onze muziek, klinkt Dirty Three plots zo... banaal."

Niet dat de violist elke zanger wantrouwt. Hij is al jaren vaste partner-in-crime van Nick Cave in The Bad Seeds en het zopas opgedoekte Grinderman. En hij beweert ook ontroerd te worden door opera. Maar binnen Dirty Three blijft zingen als vloeken in de kerk.

Toward the Low Sun is de achtste plaat in negentien jaar voor de groep, waarin ook Jim White en Mick Turner de dienst uitmaken. Tegelijk is het hun eerste studioplaat in liefst zeven jaar. "Die pauze was inderdaad nogal overdreven lang", knikt Ellis. "En dat kwam nog niet eens omdat we tegenwoordig elk op een ander continent leven: ik woon in Parijs, Jim in Brooklyn en Mick is down under gebleven.

Nee, het waren de soundtracks die ik maakte, Grinderman en The Bad Seeds die roet in het eten strooiden. Wist je dat er geen jaar is voorbijgegaan zonder dat ik minstens één plaat uitbracht? Er waren steeds voldoende redenen om The Dirty Three wat langer op te bergen. Jim had zijn handen dan weer vol aan Cat Power, Bonnie 'Prince' Billy, Nina Nastasia en PJ Harvey. Maar goed ook, want anders was ik misschien wel gek geworden. Ik begrijp artiesten niet die jarenlang broeden op hun volgende meesterwerk. Zoiets ondermijnt toch je gezonde geest?"

De waanzin spat nochtans van het artwork - vuurrode draak bevecht pips ogende prins - af. Dat gevoel krijg je ook bij de doldrieste openingssong 'Furnace Skies'. Het lijkt een bewust statement: alsof Dirty Three na zeven jaar stilte alle duivels moest ontbinden. De song hotst en botst tussen rauwe woestijnrockgitaren, octopusdrums, een hijgend orgel en een treurende viool die het slagveld monstert. In deze chaos is evenveel plaats voor adrenaline als ontreddering. "Dat was effectief de eerste song die we schreven", vertelt Ellis. "We vertrouwden op de gore drievuldigheid: lust, rauwheid en instinct. Volgens mij hoor je duidelijk dat er een lange periode van onthouding aan vooraf is gegaan. Het klinkt als de eerste seks in jaren. We ontdekten zoveel aan elkaar, dat het wel moest uitlopen op een hevige ontlading. (grijnst)"

Vroeger kwamen bijna alle songs zo tot stand, vervolgt de violist. "Ik liet meestal alles in één gulp uit mijn lijf stromen. Een geestige tactiek, maar nu durf ik al eens eerst na te denken, en zelfs afstand te nemen. Dat heeft onze muziek niet behoedzamer gemaakt, nee. Het geweldige aan The Dirty Three is net onze verslaving aan risico. We zijn niet bang om op ons gezicht te gaan. Hoeveel popgroepen zouden dat vandaag nog durven zeggen, denk je?"

'Toward the Low Sun' verschijnt 27/2 bij Bella Union. Dirty Three speelt 6/6 in de AB, Brussel.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden