Maandag 18/11/2019

Dirty Beaches is een mistroostige donderprofeet

Een naar Canada uitgeweken Taiwanees met een joekel van een vadercomplex en een allesverwoestende liefde voor een intense, grimmige mix van soundscapes, Suicide, Elvis en David Lynch? Dat moet Alex Hungtai alias Dirty Beaches zijn.

Meer lo-fi en DIY dan Hungtai worden muzikanten nauwelijks: zowat om de twee maand brengt hij in eigen beheer wel een 7"-single of een cassette uit, en gesteld dat hij van iemand een gitaar mag lenen past zijn stageset in een modale reiskoffer. Voor de gelegenheid liet hij zich echter bijstaan door een van een drumcomputer voorziene slagwerker en de ietwat wereldvreemde saxofonist Fransesco De Gallo, die er naast een al even lo-fi jazzcarrière een enorme invloed van Sun Ra en Pharoah Sanders op na leek te houden.

Vorig jaar schonk Hungtai ons het fenomenale Badlands, een plaat waarop zijn vroeger soms nogal druilerige soundscapes opgerold werden tussen rockabillysamples en klovende gitaarriedels. Dat amendement in zijn geluid zorgde ervoor dat zijn uiterst strenge vader is gaan aannemen dat zijn zoon muziek maakt. Goed vindt hij het nog steeds niet, maar de subtiele weerklank naar Elvis bracht vader en zoon dichter bij elkaar.

Dat dat lang niet de enige glad te strijken plooi in zijn persoonlijkheid was, mocht in De Kreun blijken. Steeds met zijn ogen neerwaarts gericht leek hij als mistroostige donderprofeet zijn demonen niet altijd even succesvol te temmen wanneer hij nu eens fors dan weer uiterst fragiel huilde in de microfoon. Zo ziet tot mistroostigheid gekanaliseerde woede er dus uit.

Muzikaal liet hij een betere kant zien van zichzelf dan in Trix begin november. Terwijl hij zijn set daar te vaak zag ontsporen in nietszeggende soundscapes durfde hij het in De Kreun aan om lustiger gebruik te maken van zijn sampledoos. 'I'm A King Bee' van Slim Harpo werd zo tot een bevreemdende noisefragmentatie herleid, terwijl hij in 'Lord Knows Best' Françoise Hardy bewerkte tot iets wat nog het meest leek op een scene waarin dronken leden van de Triademaffia een karaokeversie van Roy Orbison pogen te brengen. Maar dan zonder de camp en gefilmd door een stilist a la Wong Kar-Wai.

Dat hij Elvis pas heeft leren kennen door Johnny Hallyday, Brian Ferry en Adriano Celentano, en Hardy oppikte uit een sample van Wu-Tang Clan, mag geen kritiek zijn, want het geeft aan hoe breed het spectrum is dat hij als Dirty Beaches bestrijkt. Hier en daar liet hij nog een steek vallen in songs die iets te veel steunden op veel te weinig, maar algemeen beschouwd wist hij zijn publiek mee over grenzen te trekken die hijzelf telkenmale verlegt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234