Donderdag 22/08/2019

Dikke fun, van 7 tot 77

Dit is zo'n theatervoorstelling waar werkelijk alles aan klopt. Ook daarom, denk ik, dat ze elke minuut zowel volwassenen als kinderen weet te bedienen.

Het begint al bij het uitgangspunt. Hoe komt een mens erop? Twee vrouwen in vol ornaat: doordachte outfit, hoge hakken en eindeloos haar mét bloem in bijpassende kleur, lopen verloren in een bos. Een bos waar, als was het de normaalste zaak van de wereld, een schommel uit de lucht komt gevallen. Waar kabouters muzikanten zijn die een stevig stukje kunnen spelen. Waar geen eten te vinden valt, maar de ukeleles wel aan haakjes klaar hangen voor een act tussendoor.

In die heerlijk absurdistische setting hebben de dames het - in aanstekelijk oer-Hollands - over problemen zoals kinderen die hebben. "Als jij dood bent, mag ik dan jouw fiets?", "Als ik dood ben, ga jij dan huilen? Ja? Hard of zacht?", "Kan ik het ooit nog goedmaken?" "Tja, ik vrees van niet." Toch staan er absoluut geen kinderen op die scène, maar volwassen vrouwen die ook praten als volwassen vrouwen. En die combinatie werkt geweldig. Dat heeft ook te maken met hoe ze spelen: Ariane van Vliet en Alice Reijs gaan voluit zoals ik spelers al lang niet meer voluit heb zien gaan op een scène. Uitvergroot en dapper op de rand van het geloofwaardige, dat wordt in dit geval übergeestig. Ook omdat de teksten erg goed geschreven zijn.

Maar er is meer dan humor alleen. Want kinderverdrieten lijken natuurlijk enorm op de onze. We zijn allemaal minstens nu en dan onzeker, gefrustreerd, bang, en op zoek naar liefde. Door te kiezen voor eenvoud en verdichting raken ze aan de kern der dingen, zoals poëzie dat bijvoorbeeld ook kan doen. Dat samengaan van kolder, emotie, slimmigheid en lekker spelen zorgt voor een optelsom die veel meer is dan de afzonderlijke delen.

Van Vliet en Reijs kiezen voor een stevig ritme en veel afwisseling, ook door met live muziek te werken. Jonas Van den Bossche, Stoffel Verlackt en Geert Hellings brengen op een origineel instrumentarium lekkere zelfgeschreven melodieën. Geen kindergedoe, maar vlotte tunes die de zaak mooi omkaderen. Ook als aanwezigheid op dat podium bieden zij een meerwaarde. Als de dames zichzelf weer eens stokken in de wielen aan het steken zijn, maakt een nuchter drietal dat staat toe te kijken dat allemaal des te schrijnender.

Ten slotte ziet het er allemaal ook nog eens goed uit. Een slim decor van Saskia Louwaard die het bos herinterpreteert: een vrij technisch aandoende setting met stoeltjes en rekken en klimdingen, en her en der bonsaiversies van stukjes bos. Helemaal in harmonie met de inhoud en prikkelend om te zien. Ook de kostuums van nieuwkomer Monique van Hassel zitten er in al hun exuberante speelsheid knal op.

De inspiratie van Ans en Wilma lag bij Welkom in het bos, de voorstelling die het duo een paar jaar geleden maakte, naar een tekst van grootmeester Alex Van Warmerdam. Deze productie is nòg sterker. Om maar te zeggen: al wie zin heeft in dikke fun met surplus: op naar HETPALEIS.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden