Maandag 30/01/2023

Die ene ware, daar heb ik altijd in geloofd

Ondanks een stevige reputatie van drinkende, doorleefde bluesmuzikant gaat Roland Van Campenhout de laatste jaren steeds vaker de spirituele toer op. ‘Op een van mijn laatste optredens zag ik een wit licht, het zit nog in me als een warme gloed.’ Ook op het gebied van de liefde begint Roland het licht te zien. Na meer dan een halve eeuw op vrijersvoeten voelt hij de drang om zich te binden. Eindelijk.

Blueslegendes zoals jij laven zich makkelijk aan drank, drugs en vrouwen om dan hun gehavende ziel in gevoelige akkoorden om te zetten. Zijn vrouwen een noodzakelijk kwaad?

“De blues gaat niet over liefdesverdriet. De blues is een state of mind, het is een gevoel dat je naar buiten brengt. Dat kan een trieste Weltschmerz zijn, maar ook iets volkomen happy. Blues wordt ten onrechte gelinkt aan een arme zwarte neger die op zijn blote voeten zingt over zijn verloren lief. Edith Piaf, Marlène Dietrich of Kurt Weil zijn voor mij ook bluesartiesten. Het is meditatie, naar binnen kijken en wat je daar ziet zo intens mogelijk beschrijven. Daarom sluit ik mijn ogen wanneer ik zing, ik stijg als het ware op van het podium. Zo voelt het toch aan. Op zulke momenten is het alsof ik mijn lijfelijkheid verlies, ik vergeet dat ik kort voordien naar die plek ben gereden om de versterkers uit mijn wagen te laden. Ik ben op weg naar het nirwana. (denkt na) Ik heb een mateloze bewondering voor blueslegendes als wijlen John Lee Hooker. In zijn privéleven een chaotisch man, maar toen ik hem voor een Humo-interview mocht ontmoeten, was hij zo lief. Hij verwelkomde me op zijn sloefkes. John Lee Hooker werd The Healer genoemd, omdat zijn muziek mensen zou kunnen genezen. Zo’n kracht ging er van zijn blues uit... Dat heeft dus niets met vrouwen te maken. In mijn leven zijn vrouwen nooit een ‘noodzakelijk kwaad’ geweest om er nadien trieste liedjes over te kunnen zingen. Ik heb de vrouwen altijd heel graag gehad.” (knipoog)

Op je 64 ben je nog steeds single. Je bent nooit getrouwd. Nooit gesetteld.

“Ik heb nooit de behoefte gehad om te trouwen. Die bindingsangst is typisch voor hippiemuzikanten, we zijn graag vrij. Ik heb wel enkele keren met een vrouw samengewoond. Mijn langste relatie duurde acht jaar. Voor mij was dat een hele prestatie. In de jaren zeventig maakten we graag moppen over ons bandeloze seksleven: we hadden wel veel seks en drugs, maar waar bleef de rock-’n-roll? (lacht) Vrije seks was toen doodnormaal. Na ieder concert boden de meisjes uit het publiek spontaan aan om bij hen te blijven slapen. Zo’n invitatie wijs je als jongeman niet af hé. Ik dacht ook dat het zo hoorde, dat zag je in films en in de boekskes over rock-’n-rolllegendes. Het paste bij mijn muzikantenimago. Ik spreek wel van een tijd waarin aids nog niet bestond. We waren ongelofelijk roekeloos omdat het allerergste wat ons kon overkomen, platjes gezegd, een druiper of schimmels waren.”

Of een ongewenst kind. ‘Oh Annie, I’m not your daddy’ zong Kid Creole ooit.

“Bij mijn weten heb ik maar één kind: het is een prachtige, gevoelige dochter van 22 jaar. Zij is geboren uit een van mijn meer langdurige relaties. Mijn kind en ik zijn zeker geen vreemden. Wanneer ze triest is, probeer ik haar op te vangen maar verder laat ik haar vrij. (zwijgt even) Als gelouterde, oudere muzikant kijk ik uiteraard anders naar relaties dan pakweg twintig jaar geleden. Ik besef dat ik dingen heb gedaan die ondoordacht waren en dat ik mensen nodeloos verdriet heb gedaan. Dat had ten dele met mijn drugsgebruik te maken. Alles wat verboden was, heb ik in mijn lichaam gestopt. Drank, drugs, pillen, noem maar op. Gevaarlijk, maar tegelijk ook ontzettend verrijkend want het heeft ervoor gezorgd dat ik nu ben wie ik ben qua muziek en qua levenswijze. Maar ik ben er wel op tijd mee gekapt, hé. Sommige vrienden van me zijn met een spuit in hun arm op het toilet teruggevonden. Dood door een overdosis. Sinds kort mijd ik zelfs cafés. Want hoe je het ook draait of keert, in het nachtleven is er altijd alcohol en coke. En dan beland je weer in een roes waardoor je dingen doet die je je de volgende ochtend beklaagt. Het is me al overkomen dat ik ’s ochtends wakker werd en stilletjes mijn broek en sokken bij elkaar zocht om me zo snel mogelijk uit de voeten te maken. “Zoiets wil ik nu echt niet meer meemaken. Hoewel ik door de drugs straffe dingen heb meegemaakt, weet ik dat ik nog grotere kicks kan krijgen zonder het giftige spul. Bijvoorbeeld door met de juiste mensen op te trekken of door artistieke, muzikale projecten uit te kiezen. Ik kan ook een enorme kick krijgen door een zonsondergang in India of Ierland met één bijzonder iemand te beleven. Die ene ware, daar heb ik altijd in geloofd. Ik ben ervan overtuigd dat er ergens op deze aardbol één uniek en bijzonder persoon voor mij rondloopt. Toch heeft nog nooit iemand mij ten huwelijk gevraagd. Daarvoor heb ik wellicht een te slechte naam als onrustige zwerver. (zucht) Maar ik zie mij ooit nog trouwen. En dan bedoel ik niet eventjes naar het stadhuis lopen om een trouwring aan mijn vinger te schuiven. Neen, het gaat mij over een verbintenis met een zielsverwante voor de rest van mijn leven.”

Roland wil in het huwelijksbootje stappen?!

“Ja, de Roland die ik nu ben, wil trouwen. Kijk, ik heb een harde stiel, ik ga veel naar optredens. Ik zou het fijn vinden mocht er iets moois in mijn leven zijn, iets waarop ik kan terugvallen: een soort veiligheidsnet zodat ik niet meer met mijn kloten op de kasseien donder als ik val. Er voor mekaar zijn, dat is belangrijk. Van mekaar weten dat je er bent voor die andere. Ik hoef niet per se dag en nacht samen te hokken, maar het idee dat er ergens in de wereld iemand voor mij is... iets wat safe is. Dat telt. Ook het lichamelijke aspect van een relatie blijft op mijn leeftijd plezant. Sommigen beweren dat het fysieke plezier afneemt naarmate je ouder wordt, maar ik vind gezond lichamelijk geflikflooi nog steeds aangenamer dan goed eten en drinken. In deze oude carrosserie zit een kwajongen, geen oude man. Dat zorgt voor misverstanden want mensen zien vooral mijn lange grijze haren en mijn baard. Maar ik blijf een jolige flierefluiter. Alles moet nog beginnen, ook op muzikaal vlak. Ik voel dus geen generatiekloof met een vrouw van 30 of 40. Met jongere vrouwen klikt het soms net beter. Muzikanten grappen al eens dat alles mag, behalve een vrouw nemen die jonger is dan je eigen dochter. En dan nog... sommige meisjes van 16 hebben een enorm volwassen geest terwijl er vrouwen van 50 rondlopen die domme kiekens zijn gebleven. Maar in alle eerlijkheid: ik kan me geen relatie inbeelden met iemand op La Esterella’s leeftijd. De vrouw die ik nu serieus op het oog heb is een dertiger.”

‘Met iemand trouwen is je laatste en beste kans om op te groeien’, orakelde de achttiende-eeuwse wetenschapper Joseph Barth.

“Mijn geliefde en ik zijn echt voor mekaar voorbestemd. Dat geloof ik met heel mijn hart en ziel. Ik ben nog nooit iemand tegengekomen zoals deze vrouw. Ze heeft een krachtige uitstraling en een sterke, sociale geest. Echt waar. Tussen ons is er ook een geweldige aantrekkingskracht. Zij is mijn toekomstige vrouw maar zelf twijfelt ze nog een beetje... want in het verleden stak ik te veel tijd en energie in mijn muziek. Nu, op mijn 64ste, leer ik pas hoe ik meer respect voor mijn partner moet tonen. Dat is iets totaal nieuw voor mij. Op mijn veertiende ben ik al van huis weggelopen, ik heb nooit geleerd hoe ik in een familiaal of partnerverband moet functioneren. Ik heb altijd voor mezelf gezorgd. In de ogen van mijn geliefde ben ik daarom een beetje te egoïstisch met mijn muziek bezig. Maar ik blijf hopen...” (zwijgt even)

Iets anders: het verband tussen podiummuzikanten en prostitutie. Wijlen Freddie Mercury omschreef zich ooit als ‘een muzikale hoer’.

“Absoluut, als muzikant ben je verwant met de hoeren. In ruil voor geld geven we onszelf bloot op een podium. Ik heb ooit achter een hoerenvenster gezeten, helemaal verkleed als vrouw. Een vriendin van me was een ‘Madame’, ze bezat huizekes met blauwe lichtjes waar meisjes hun lichaam aan het cliënteel verkochten. Met die ‘Madame’ dronk ik van tijd tot tijd een glaasje champagne of snoof ik een lijntje coke. En van het een kwam het ander. Op een bepaald moment zat ik voor de grap achter een van haar vensters met een blonde pruik op mijn hoofd, een gevulde BH, nylonkousen en hoge hakken. Tot er een dikke, vieze beenhouwer uit zijn Mercedes stapte en me vroeg voor hoeveel ik het wilde doen. De blik van die hoerenloper, hoe hij het vlees in de vitrine keurde, was vreselijk. “Zelf heb ik nog nooit voor seks betaald. Ik heb al wel een vriendinnetje getrakteerd op een chic restaurant, enkele flessen champagne incluis. Zo creëer je een gezellig sfeertje voor later op de avond, hé. En ik ben ook al een seksshop binnengelopen om plezante dingen te kopen, een latexpakje bijvoorbeeld. Maar dat is niet betalen voor seks.”

Volgens de Romeinse dichter Ovidius bestaan er ’s nachts geen lelijke vrouwen. Met het licht uit speelt het uiterlijk geen belang.

“Ik ben anders al wel geschrokken van vrouwen zonder de verpakking errond. Ik bedoel dat sommige vrouwen veel lelijker zijn zonder kleren. Het is mij al overkomen dat ik een bloedmooie vrouw op straat zie lopen die me nadien enorm teleurstelt. Zonder het minirokje, de hoge hielen en de verschrikkelijk spannende decolleté valt het dik tegen. Het omgekeerde kan ook. Er zijn vrouwen die overdag geen enkele indruk op me maken, een moe gewerkte secretaresse met aktetas, brilletje en knotje bijvoorbeeld. Maar onder haar saaie kledij kan wel een supermooi lichaam schuilgaan, hé. Als man mag je dus nooit op de eerste indruk afgaan, want anders kun je bedrogen uitkomen.“Zelf geef ik ontzettend weinig om mijn uiterlijk. Ik heb er altijd willen uitzien als de inmiddels overleden schrijver Charles Bukowski en het is me na jarenlang oefenen gelukt. (lacht) Naar de kapper ga ik nooit. Wanneer er te veel knopen in mijn haren zitten, knip ik ze er gewoon uit. Onlangs ben ik voor het eerst een conditioner beginnen gebruiken. Het is een begin, hé...”

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234