Woensdag 27/01/2021

Didier B. en the survival of the fittest

Didier Bellens is hét prototype van de geslepen, ijskoude topmanager. Als een acrobaat slalomde hij de voorbije jaren tussen onderzoeken naar handel met voorkennis, beschuldigingen van corruptie en interne afrekeningen. Tussendoor won hij het pleit van zijn raad van bestuur, die hem liever kwijt dan rijk was. Nu de steun van de PS aan het verdampen is, ziet Bellens' toekomst er plots iets minder rooskleurig uit.

Steven Samyn

ellens komt in 2003 aan het hoofd te staan van Belgacom na het plotse overlijden van CEO John Goossens. Niet toenmalig minister van Overheidsbedrijven Rik Daems, maar PS-voorzitter Elio Di Rupo speelde een sleutelrol bij die aanwerving. Het was ook Di Rupo die als minister van Telecommunicatie Goossens had binnengebracht.

Bellens komt uit de stal van Albert Frère. Als de Waalse miljardair in 1982 een serieuze vinger in de pap krijgt bij Groep Brussel Lambert (GBL), is de 29-jarige Bellens er net aan de slag. Hij wordt snel opgemerkt en schopt het na in 2000 tot topman van mediagroep RTL die eveneens in de portefeuille van Frère zat. Daar wordt hij uiteindelijk weggelokt met een wel zeer royaal verloningspakket.

De Franstalige Brusselaar is een financiële specialist en uitgekiend strateeg. Hij stapt niet mee in de hype van dure internationale overnames, maar richt zich volledig op de Belgische thuismarkt. De beursgang in 2004 wordt een succes, net zoals de lancering van Belgacom TV een jaar later. Tegelijk duiken er minder fraaie verhalen op over 'kapitein iglo'. Hij zou een CEO zijn die tactloos is, geen menselijke feeling heeft en vooral keihard afrekent met iedereen die ook maar de indruk geeft in zijn weg te lopen. Het motto is 'ruling by fear'. "Op woedeuitbarstingen zul je hem niet snel betrappen", zegt een gewezen medewerker. "Hij vernedert mensen gewoon op een ijskoude manier."

Niet netjes

Rond zich verzamelt Bellens een select clubje vertrouwelingen. "Dat zijn de enigen die echt tot hem kunnen doordringen." Pierre-Eric Evrard is een van hen. Evrard werd vorig jaar gebombardeerd tot CEO van Belgacom-dochter Scarlet. Een benoeming die op heel wat scepsis werd onthaald. "De man leidde de dienst VIP Client Services en heeft niet de kwaliteiten om een grote afdeling te leiden. Hij dankt zijn benoeming louter aan zijn vriendschap met Bellens." De twee delen niet enkel een passie voor zeilen, maar hebben ook een aantal gemeenschappelijke zakelijke belangen.

Een andere intimus is Bruno Chauvat. Deze Fransman maakte een blitzcarrière onder Bellens bij RTL, ging later ook aan de slag bij Belgacom, maar richtte dan zijn eigen consultancybedrijf BCMC op. Met Belgacom als een van zijn grote klanten. Ook nu Chauvat lid is van het directiecomité werkt zijn Luxemburgse vennootschap nog voor de telecomonderneming. "Hij zit aan de top van een bedrijf dat opdrachten geeft aan een consultancybedrijf waar hij eigenaar van is. Netjes is dat allemaal niet", merkt een gewezen Belgacommanager op. "Zijn vennoot bij BCMC, Alexandra Fernández Ramos, werkt zelfs regelmatig vanuit het kantoor van Chauvat in de Belgacomtoren."

Leden van het management die niet tot de inner circle behoren, krijgen het harder te verduren. De lijst managers die de voorbije jaren aan de deur werden gezet, is schier eindeloos. Wie wel aan boord blijft, hoeft op niet veel complimenten of egards te rekenen. Op een informele persdrink gaf Bellens maandag een korte speech. Toen hij het over een bevoegdheid van directielid Scott Alcott had, wees hij hem aan, maar viel toen stil. Totdat de man dan maar zelf moest zeggen: "Scott is de naam".

"Bellens mag dan wel een hoog IQ hebben, zijn EQ is nul. Op recepties weet hij niet hoe zich te gedragen", benadrukt de gewezen medewerker. Het was prima donna Fagard die voor hem op sociale evenementen het ijs moest breken en conversaties gaande houden. Het was ook Fagard die discrete etentjes voor hem in de Sky Club, het exclusieve restaurant op de 28ste verdieping van de Belgacomtoren, organiseerde.

Fagard bracht het op enkele jaren tijd van secretaresse tot vicepresident sponsoring, verantwoord ondernemen, pr & events. Maar moest halfweg 2011 opstappen om een klacht wegens pesten van Florence Coppenolle in de kiem te smoren.

Coppenolle, vicepresident communicatie, zag na een maandenlange pestcampagne geen andere uitweg meer dan het indienen van zo'n formele klacht. Ook zij moest vertrekken. Net zoals personeelsdirecteur Astrid De Lathauwer en juridisch directeur Saskia Mermans enkele maanden later. Zij kregen het verwijt Bellens slecht geadviseerd te hebben over het ontslag van Fagard.

Enkele maanden na het ontslag van zijn vertrouwelinge neemt Bellens haar onverwachts weer aan. Daarmee ontketent hij een revolte bij het personeel en ook de raad van bestuur verzet zich tegen de demarche van de CEO. Uiteindelijk is er een urenlange bestuursvergadering nodig om Bellens tot inkeer te brengen. Al heeft een gesprek onder vier ogen met Di Rupo, de dag voor die vergadering, wellicht een grotere rol gespeeld.

Onaantastbaar

Van zijn raad van bestuur heeft Bellens zich nooit veel aangetrokken. Als hij in 2008 moet herbenoemd worden, kanten tien van de vijftien bestuurders zich tegen hem. Zijn lot lijkt bezegeld. Belgacomvoorzitter Theo Dilissen weet zich gesteund door voogdijminister Inge Vervotte (CD&V) en voert de forcing. Maar toch is het Bellens die aan het langste eind trekt.

"Sindsdien waant hij zich echt onaantastbaar", merkt een ingewijde op. "Zijn lobbycampagne voor de herbenoeming zat trouwens verduiveld goed in elkaar. Hij was bijvoorbeeld handig genoeg om politici als Rik Daems en Pierre Chevalier consultancy-opdrachten toe te schuiven in de hoop liberale steun te verwerven." Zeker even belangrijk voor een hernieuwing van zijn mandaat is het feit dat hij van Belgacom een 'cashkoe' voor de overheid heeft gemaakt. Jaar na jaar stromen honderden miljoenen dividenden naar de schatkist.

Dat hij om de haverklap opduikt in schandalen heeft de CEO nooit van zijn stuk gebracht, laat staan de kop gekost. De overname van Telindus levert hem wel een onderzoek wegens handel met voorkennis op. In de zomer van 2005, voor er sprake was van een overname, kocht bellens 14.000 aandelen Telindus voor 10,5 euro. Enkele maanden en een vijandig bod van Belgacom later, kan hij ze verkopen voor 16,4 euro. De klacht wordt echter geklasseerd bij gebrek aan hard bewijs. Zijn vermogensbeheerder verklaart dat Bellens op eigen initiatief had gehandeld.

Het is niet de enige indicatie van Bellens' voorliefde voor geld. Bij de beursgang in 2004 wordt een plan uitgewerkt waardoor elk personeelslid een pakket aandelen kan kopen met een korting van 16,6 procent. Bellens wilde een clausule laten opnemen dat hij het recht had om persoonlijk alle aandelen op te kopen die de werknemers niet aanschaften. Met een bank had hij ondertussen al een deal gesloten waarbij hij door een zogenaamde put-optie de aandelen gegarandeerd kon slijten met een korting van 8 procent. Winst: 6,5 procent per aandeel. De deal botst echter op een veto van het kabinet van toenmalig bevoegd minister Johan Vande Lanotte (sp.a), die op het laatste moment was ingelicht over het voornemen van Bellens.

Vorig jaar werd hij dan weer in verdenking gesteld wegens passieve corruptie bij vastgoedtransacties in Bergen. Deze week werd duidelijk dat het parket van Bergen een informatieonderzoek heeft geopend naar dubieuze sponsorcontracten van Belgacom. Er zijn aantijgingen over het screenen van telefoon- en sms-verkeer. Als klap op de vuurpijl bleek Bellens begin november het parlement te hebben voorgelogen over het ontslag van Fagard. De kamerleden tonen zich not amused. Dinsdag wordt hij opnieuw achter gesloten deuren gehoord in de kamercommissie Infrastructuur. Ook minister van Overheidsbedrijven Paul Magnette (PS) krijgt het stilaan op zijn heupen van de fratsen van Bellens.

Fratsen

Eind volgende maand moet beslist worden of het mandaat van voorzitter Dilissen wordt verlengd. Die kans is klein. De naam van bestuurder Jo Cornu circuleerde even. Een waarschijnlijker scenario is echter dat de regering een buitenstaander zoekt. Bellens, die een mandaat heeft tot 2015, zal er geen traan om laten als Dilissen moet vertrekken. Hij beschouwt het waarschijnlijk als een survival of the fittest. Een waar hij altijd aan het langste eind trekt.

Maar nu zelfs de PS stilaan genoeg lijkt te krijgen van zijn fratsen, begint de troon van overlever Bellens te wankelen. Dat de regering de zoektocht naar een nieuwe voorzitter on hold heeft gezet tot er duidelijkheid is over de positie van de ceo is alvast veelzeggend.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234