Dinsdag 27/10/2020

'Diana' een gemiste kans

De Britse media vielen over elkaar heen in het bedenken van sarcastische sneren om de biopic Diana, een van de meest geanticipeerde films van het jaar, neer te sabelen. Jan Temmerman zag dat het erg was, maar nu ook weer niet zó erg.

Regie: Oliver Hirschbiegel
Met: Naomi Watts, Naveen Andrews, Douglas Hodge, Geraldine James, Juliet Stevenson
Duur: 113 minuten

ictie over royalty is tricky. Daar kunnen de makers van de televisiereeks Albert II intussen ook van meepraten. Als het op de eigen monarchie aankomt, gedraagt iedere onderdaan zich graag als expert ter zake. Vreemd genoeg is dát nu net geen probleem bij Diana. De film concentreert zich namelijk exclusief op prinses Diana en laat de rest van het Huis Windsor buiten beeld. Zonen William & Harry mogen welgeteld één keer door het beeld lopen en koningin Elizabeth en prins Charles krijgen we helemaal niet te zien.

De nadruk op de voormalige Lady Diana Spencer is uiteraard normaal in een film die haar naam draagt, maar door de discretie waarmee de rest van de koninklijke familie behandeld wordt, komt het titelpersonage onvermijdelijk terecht in een soort vacuüm, wat haar inmiddels mythische status van eenzame sprookjesprinses alleen maar verhevigt.

Het scenario van Diana is geïnspireerd op het boek Diana: Her Last Love van de Britse journaliste Kate Snell. Die titel dekt veel beter de lading van deze biopic, want de film concentreert zich, naast enkele excursies in verband met haar liefdadigheidswerk en haar campagne tegen landmijnen, bijna volledig op haar romance met de Pakistaanse, in Londen werkende hartchirurg Dr. Hasnat Khan (rol van Naveen Andrews, vooral bekend van Lost), met wie prinses Diana (rol van Naomi Watts) na haar scheiding van prins Charles in de twee jaar voor haar dood blijkbaar een knipperlichtrelatie had.

Kwetsbare hinde

In dat opzicht verdient Diana inderdaad de sentimentele omschrijving 'bio-soap', want de prinses gedraagt zich aanvankelijk als een verliefde bakvis, die na haar toevallige kennismaking met Dr. Khan meteen het naslagwerk Gray's Anatomy of the Human Body bestelt om haar medische kennis wat bij te spijkeren. Wat haar bij de eerste ontmoeting zo was opgevallen, was het feit dat "he doesn't treat me like a princess". En dat blijkt een welkome afwisseling.

In essentie vertelt Diana een Romeo & Julia-verhaal, waarbij de struikelstenen geleverd worden door haar status als 'most famous woman in the world' enerzijds en de terughoudendheid van Dr. Hasnat Khans moslimfamilie anderzijds. De film begint en eindigt weliswaar met (gereconstrueerde) beelden die iedereen kent, namelijk die van Diana en Dodi Fayed (in het Ritz Hotel, op zijn luxejacht, enzovoort), maar de film suggereert dat die 'relatie' voornamelijk bedoeld was om Khan jaloers te maken. En misschien ook wel om de Windsors te treiteren.

In datzelfde verband hint de film ook naar bepaalde manipulatieve trekjes bij Diana, die heus wel wist hoe ze bepaalde paparazzi moest aanpakken en hoe ze de tabloids kon bespelen. Het is op die momenten dat men bij deze film het gevoel van een gemiste kans krijgt. Het zou ongetwijfeld veel boeiender geweest zijn om wat meer licht te laten schijnen op de donkere en berekenende kantjes van deze 'Princess of the People', maar dat was duidelijk de bedoeling niet.

Toen regisseur Oliver Hirschbiegel in 2004 uitpakte met Der Untergang, over de laatste weken van Adolf Hitler, werd a priori gevreesd dat hij de Führer teveel zou 'vermenselijken'. Quod non. Bij Diana is er nu sprake van een soort omgekeerde reflex, namelijk vermijden dat er barstjes zouden komen in het suikerzoete beeld van de Heilige Diana.

Naomi Watts is een formidabele actrice en dat kan ze hier nogmaals bewijzen, maar toch werkt haar vertolking tegen de film. Eigenlijk is er sprake van twee vertolkingen. Wanneer zij aan de publieke Diana gestalte geeft, is haar 'imitatie' erg geloofwaardig, bijvoorbeeld in de reconstructie van haar spraakmakende BBC-interview, dat we haar trouwens voor de spiegel zien oefenen. Als de privé-Diana is haar vertolking op zich ook wel overtuigend, maar lijkt ze veel minder op Diana, al was het maar omdat daarbij helemaal geen sprake is van de beroemde 'doe-eyed gaze', die blik van een bedeesde, kwetsbare hinde. Tenzij het natuurlijk de bedoeling van La Watts was om dat vertederende imago te doorprikken.

Maar dan had de film zelf toch ook wat meer moeite mogen doen.

Diana draait vanaf 25/9 in de Belgische bioscopen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234