Maandag 25/05/2020

Coronavirus

Deze vrouwen staan aan de coronafrontlinie: ‘Nu zijn de klachten veel erger’

Lieve, Elke, Cathelijne en Lotte.Beeld Nathalie Samain

Met hun witte jas als cape en een gegeerd masker rond hun mond strijden deze superhelden dagelijks tegen het coronavirus. Vorige week stonden ze paraat om een storm te trotseren. Deze week is de storm losgebarsten. Tijd voor een update.

Lieve (39) is hoofdverpleegkundige op de afdeling voor COVID-19 patiënten van het Algemeen Ziekenhuis Sint-Maria te Halle: “We zien mensen sterven. Dat hakt erin.”

Lieve.Beeld NATHALIE SAMAIN

“Er zijn veel opnames en er komen er steeds meer bij. Daarom hebben we afgelopen week ook op andere afdelingen dan de geriatrie plaatsen voor patiënten met COVID-19 gecreëerd. De ziekte maakt nu echt geen onderscheid meer tussen jong of oud.

Sinds deze week krijgen alle hulpverleners psychologische begeleiding en dat is nodig. Hier op de afdeling sterven nu op regelmatige basis mensen en dat hakt erin. Sommige patiënten gaan pijlsnel achteruit. Soms hebben we zelfs geen tijd om de familie te contacteren. Steeds vaker kiezen familieleden er ook voor om geen afscheid te komen nemen, uit angst om zelf besmet te raken. Het is aan ons om die moeilijke boodschap aan de patiënt over te brengen. Dat is hard hoor. En ook voor ons is dat zwaar om dragen. De angst om zelf besmet te raken is gelukkig niet toegenomen op onze isolatie-afdeling, net omdat we hier erg strikte maatregelen nemen. Zo zijn wij volledig beschermd met pak, bril en masker. 

Volg alle ontwikkelingen rond het coronavirus in onze liveblog.

Op andere afdelingen zijn zorgverleners wel ongerust geworden, merk ik, omdat ook daar patiënten plots symptomen kunnen vertonen. De vermoeidheid neemt alsmaar toe. We werken lange dagen en we ademen de hele dag via ons masker dezelfde lucht in, wat voor een ijl gevoel in ons hoofd zorgt. We hebben voorlopig geen zicht op wat nog komen gaat. En ook dat weegt. Maar we blijven hard werken en we blijven zo positief mogelijk. We verwachten ons aan een héél zware week maar hopen voorzichtig dat de curve daarna afbuigt ...”

Lotte (27) is ergotherapeut in een rusthuis“Huilende familieleden aan het venster, dat is hard hoor.”

Lotte.Beeld Nathalie Samain

“Hout vasthouden: we hebben bij ons - in woonzorgcentrum Hingeheem in Asse - nog steeds geen zieke bewoners of personeelsleden. Wel dragen meer zorgverleners een mondmaskertje. De ongerustheid neemt toe, dat voel je. Ook bij onze 95 bewoners. Zij horen of lezen natuurlijk ook de nieuwsberichten van hoe in Spanje bejaarden aan hun lot worden overgelaten. We proberen samen met hen de actualiteit op te volgen, te kaderen waar mogelijk en de ongerustheid wat weg te nemen. Vooral het gemis begint nu hard te wegen. Onze bewoners krijgen uiteraard nog steeds geen bezoek en sinds deze week moeten alle pakketjes die ze ontvangen eerst vijf dagen lang in quarantaine. Eenzaamheid is iets heel triest hoor. Niemand viert graag zijn verjaardag alleen, zeker niet wanneer je niet zoveel verjaardagen meer hebt. Ja, we zien bewoners vaker eens een traantje wegpinken. En ook wij hebben steeds moeilijker. We missen onze familie ook en we zijn moe van de lange uren die we kloppen. Wanneer wij dan de huilende familieleden van onze bewoners aan de telefoon krijgen of aan het venster zien staan, dan breken we evengoed. Gelukkig stellen we het allemaal goed en gelukkig zijn we er als team om elkaar op te vangen. Al is dat dan vanop anderhalve meter afstand.”

Elke (43) is huisarts en mede-oprichtster van Corona Consult“Vorige week belden mensen nog over een snottebel, nu zijn de klachten veel erger.”

Elke.Beeld NATHALIE SAMAIN

“Omdat huisartsen een verbod hebben gekregen om niet-urgente problemen te behandelen, ben ik momenteel vooral telefonisch aan de slag. Dat is wennen. Ik merk dat mensen meer vragen hebben dan vorige week: ‘mijn dochter hoest, wat moet ik doen?’ ‘Ik voel me ziek, welke medicatie kan ik beter niet slikken?’ 
En dus probeer ik hen via de telefoon gerust te stellen, wat een full-time job is. Sommige mensen krijg je niet via de telefoon gekalmeerd en komen toch langs. Dat kan. Ik probeer hen ’s avonds op te vangen zodat ze geen andere patiënten ziek kunnen maken. De mensen zijn ook zieker hoor. Waar ze vorige week nog belden over een snottebel, zijn hun klachten nu veel ernstiger.

Onze corona wachtpost doet het nog steeds erg goed, we verwijzen zo’n 5% van de mensen door naar spoed. De reden waarom we niet dezelfde stortvloed over ons heen krijgen als de spoeddiensten is omdat mensen vandaag zieker en dus ook ongeruster zijn. Ze gaan vervolgens zelf naar spoed of bellen een ambulance in plaats van eerst bij ons aan te kloppen. Geen idee hoe de komende week eruit zal zien, maar er wordt sowieso een piek voorspeld. We staan als infanteristen klaar in het gelid, met wapen in de hand, te wachten op de vijand. Maar we hebben geen idee hoe gevaarlijk die is en langs waar hij ons straks zal aanvallen.”

Cathelijne (35) is urgentie-arts en vangt COVID-19 patiënten op in het UZ Gent: “Veel mensen staan scherper en zijn agressiever dan voordien.”

Cathelijne.Beeld Nathalie Samain

“We zijn een marathon aan het lopen en wat veel mensen vergeten is dat we - wanneer we straks de piek bereikt hebben - diezelfde afstand ook terug moeten afleggen. We zijn dus nog wel even bezig. Toch viel afgelopen week beter mee dan verwacht. Pas op, we zien meer mensen met een besmetting: zestigers en zeventigers maar ook twintigers en dertigers, waarvan sommigen zwaar ziek zijn en beademd worden. Maar, wanneer je de cijfers bekijkt, dan valt het op dat Gent voorlopig meer gespaard is gebleven in vergelijking met Limburg, Vlaams-Brabant of Antwerpen. We hebben momenteel zo’n zestigtal mensen opgenomen, waarvan iets minder dan de helft op intensieve zorgen ligt. We kunnen nog steeds maximale zorg aanbieden, absoluut. Ik heb bij nog geen enkele patiënt achteraf gedacht: ‘goh, ik had meer voor hem kunnen betekenen als ik meer energie, tijd of materiaal had’. Afgelopen week hebben we trouwens extra voorraden gekregen. Dat is geweldig. 

Toch is er nog steeds ongerustheid dat bepaald materiaal uitgeput zal raken. Dat komt omdat ook ziekenhuizen volop voorraden gaan inslaan, wat begrijpelijk is want we willen allemaal de beste zorg kunnen garanderen. Wat me deze week is opgevallen is dat mensen de ernst van de situatie inzien en dat de maatregelen beter worden opgevolgd. Maar ik zie ook dat veel mensen scherper en agressiever staan dan voordien. Dat valt vooral onze zorgverleners op die met de MUG op interventie gaan. Zij komen toe in een volledig beschermingstenue en dat maakt indruk. Bovendien zitten veel mensen al even vast in een kleine ruimte en een vaak onhoudbare situatie. Mensen zijn bang en zitten op hun tandvlees, dat merken we, dat begrijpen we ook. Mensen die worden opgenomen zijn bovendien helemaal alleen. Dat is ontzettend zwaar. Vandaar dat het zo belangrijk is dat we blijven investeren in de mentale gezondheid van onze samenleving. Het is belangrijk dat we die marathon samen kunnen uitlopen. We hebben geen idee hoe lang deze situatie nog aanhoudt. Maar we zijn klaar voor de piek, die wellicht volgende week op ons afkomt.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234