Woensdag 28/10/2020

Film

Deze vijf films moet u zien in juni

Elle Fanning in The Neon Demon.Beeld Screenshot

Ook in juni valt er weer heel wat moois te bezichtigen in de Belgische cinemazalen. De filmredactie van De Morgen geeft u alvast enkele persoonlijke favorieten mee.

L'économie du couple

Boris en Marie zijn vijftien jaar lang een gelukkig koppel geweest. Ze hebben twee bevallige dochtertjes en een mooi appartement. Een oude schrijnwerkerij die hij helemaal heeft verbouwd met het geld dat zij verdiende. Zij heeft altijd een betere job gehad. Hij was maar klusjesman, van Poolse origine. De liefde wiste de verschillen uit. Maar nu is er alleen nog haat. En worden de verschillen nog beklemtoond. Nu wil zij hem het huis uit. Maar hij wil zijn helft. Terwijl zij vindt dat hij daar geen recht op heeft, want zij heeft financieel altijd meer ingebracht. Omdat hij zich voorlopig geen andere woonst kan veroorloven, blijft hij onder hetzelfde dak wonen. En zij hem niet wil helpen.

Bepaalde recensenten bestempelden L'économie du couple als een oorlogsfilm, anderen hadden het over een gevangenisfilm waarin de gevangenen over de sleutels beschikten maar weigerden hun cellen te verlaten. De Belgische regisseur Joachim Lafosse heeft het wel vaker over hoe geliefden mekaar pijnigen. Zijn vorige, Les chevaliers blancs speelde zich uitzonderlijk in de weidse ruimtes af, hier is hij terug in een claustrofobische beslotenheid die zijn films als Elève libre en A perdre la raison.

Beeld Screenshot

The Neon Demon

Experiment, durf en verandering vallen altijd toe te juichen. Daarom valt er wel iets te zeggen voor het probeersel van Nicolas Winding Refn die in The Neon Demon heel hard zijn best doet om zijn versie van de Giallo-thriller en het Lynchiaanse mysterie à la Mulholland Drive met elkaar te kruisen.

Elle Fanning speelt een zestienjarige schoonheid die in Los Angeles aankomt in de hoop het te maken als model. Maar de concurrentie is zo jaloers op haar schoonheid en haar jeugd dat ze haar bloed willen drinken. Het gegeven mag dan intrigerende beelden opleveren, Refns reflectie bij de schoonheid en de artificiële kant van L.A., lijkt een lege doos. Voorstanders beweren dat dit geen toeval is, dat die grote leegte als metafoor bedoeld is. Een kritiek op de obsessie met schoonheid dus. En dat het bloedvergieten tot een esthetisch spektakel wordt uitgewerkt is dan weer een ode aan het Giallo-genre.

Ook Los Angeles zelf, de stad der (plastic) dromen, waar Refn sinds Drive een liefdesrelatie, wordt beeldmatig verwend. Zelf zijn we er nog niet uit wat we van die nepglans van The Neon Demon moeten denken. Maar dat de film er uitspringt is zeker. Alleen had Refn na Only God Forgives misschien beter eens op zeker gespeeld, want nu lijkt Drive wel een toevalstreffer.

Beeld kos

Love and Friendship

Vrouwen die om financiële reden een man aan de haak moeten slaan, het is een thema dat ook aan bod kwam in eerdere verfilmingen van Jane Austen als Emma, Pride and Prejudice en Sense and Sensibility. Er zit altijd wel humor in de verhalen en de taal van Austen, maar zo grappig als Love and Friendship was een Jane Austen-verfilming nog nooit. Whit Stillman baseerde zich op Lady Susan, een minder bekende brievenroman die postuum verscheen.

Whit Stillman, wiens zedenkomedies zich tot nu toe altijd in het heden afspeelden, maakt de bijtende teksten van Austen nog scherper en vileiner dan ze al zijn. Hoe geniaal hij met haar postuum gepubliceerde brievenroman heeft omgesprongen, blijkt nog meer bij het herlezen van de weinig gekende novelle, waarin een weduwe al flirtend op zoek gaat naar passende echtgenoten voor haarzelf en haar jonge dochter en waarin er allerlei wijsheiden over de menselijke aard ijskoud worden opgediend. Kate Beckinsale (Underworld, The Aviator) is beter dan ooit als Lady Susan, Chloë Sevigny loopt ook te genieten en Stephen Fry mag even voorbij paraderen in een geestige cameo.

Beeld ap

The Red Turtle

Nadat hij in 2001 met zijn korte animatiefilm Father and Daughter een Oscar won, zwoer Michael Dudok de Wit dat hij nooit van zijn leven een langspeler zou maken. In 1995 was hij ook al eens genomineerd voor een Oscar. Maar het lange werk, neen, dat zag hij niet zitten. Tot enkele jaren geleden een mail in zijn bus viel van de befaamde Gibli-studio's, waarvan Hayao Miyazake (Spirited Away) een van de bonzen was. Of hij niet geïnteresseerd was om samen met hen een lange animatiefilm te maken. Ze waren fan van zijn werk en vonden het toch zo Japans.

Dudok de Wit was bijzonder vereerd. Ook al omdat die Japanners nog nooit met een buitenlander hadden gewerkt. Hij zette zich aan het werk en kwam aanzetten met een verhaal van een schipbreukeling die op een eiland waar schildpadden, krabben en andere schelp-en weekdieren zijn enige gezelschap vormen. Hij doet er dan ook alles aan om er te ontsnappen. Tot hij op een dag een mysterieuze rode schildpad ontmoet. Zijn woordenloze langspeler won inmiddels de Prix Spécial du Certain Regard, de boeiendste nevensectie op het Filmfestival van Cannes.

Bekijk hier de kortfilm waarmee Michael Dudok de Wit in 2001 een Oscar won:

Strike a Pose

Ze waren jonge twintigers toen ze begin de jaren negentig als een diverse, indrukwekkende groep dansers momenten van onverdunde glorie beleefden onder de rokken van Madonna. Het popicoon gedroeg zich als hun surrogaatmoeder tijdens haar spraakmakende Blond Ambition Tour. Hun doen en laten werd voortdurend op camera vastgelegd. Ze werden nog veel beroemder toen Madonna hen ook opvoerde in de beruchte documentaire Truth or Dare, waaruit bleek dat de zangeres heel familiair en ongedwongen met haar dansers omging.

Nog meer dan tijdens de tournee werd een beeld opgehangen van de mannen als als boegbeelden van seksuele zelfexpressie. Maar in werkelijkheid waren ze lang niet zo vrijgevochten als Madonna het publiek wou laten geloven. Na de film kwam er een kink in de kabel. Sommigen voelden zich bedrogen. En het contact met de zangeres verdween. 25 jaar later halen de Nederlandse Reijer Zwaan en zijn Schotse compane Ester Gould de 6 overlevende dansers, waaronder één Belg, weer voor de camera's en blikken ze met veel warmte en ontroering terug op die unieke ervaringen die hun levens voorgoed veranderden.

Beeld kos
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234