Zaterdag 16/01/2021
Anneleen Van OffelBeeld DM/Bart Hebben

Column

Deze tijden lijken wel een koortsdansen. Nooit was ik me zo bewust van mijn lichaamstemperatuur

Anneleen Van Offel is schrijver. Haar debuutroman Hier is alles veilig verscheen in februari bij Lebowski.

Tussen ochtend en avond hangt een koord waarop ik wankel. De laatste dagen is er een hardnekkige vermoeidheid in mijn lijf geslopen. En dat gevoel lijkt te gonzen: meer vrienden verzuchten dat ze moe zijn, dat ze het moe zijn.

Deze tijden lijken wel een koortsdansen. Nooit was ik me zo bewust van mijn lichaamstemperatuur. Kleine ongemakken alarmeren me, worden al gauw een mogelijk symptoom. Als de dood ben ik dat ik per ongeluk mijn oma zou vermoorden, de dagen na haar bezoek hou ik nog koortsachtiger dan anders mijn lichaam in de gaten. Het is niet zozeer de begrenzing door de maatregelen, maar wel het praten erover, dat me vermoeit. Het virus heeft zich ingevreten in zowat al onze gesprekken, kranten, het heeft te veel cellen van het dagelijkse leven aangetast.

Een vriend schrijft op Facebook dat het virus een ‘venijnige droefheid’ met zich meebrengt, een ‘neiging om je over te geven aan mateloze tristesse’, en zo is het precies: tristesse is een slechte vriendin, ze staat met de armen open en laat maar moeilijk los, op de duur is het niet meer te zeggen wie nu precies wie vasthoudt. Het is al te verleidelijk je aan haar zoete neptroost over te geven. Tegelijk sluipen er ook in mijn hoofd beperkende maatregelen tegen het virus: het afblokken van de angst, het dwangmatig tellen van mijn zegeningen. Ik begrens mezelf nog meer door te vinden dat ik niet mag vinden dat ik begrensd word.

Op grote hoogte wordt de koorddanser blootgesteld aan zijn omgeving. Het koord trilt door de wind, als een snaar, het kost hem intense focus om zijn evenwicht te bewaren. Hij is zich bewust van zijn lichaam en hoe het zich verhoudt tot de veranderlijkheid rond hem. De enige manier om niet te vallen is om zijn lichaamshouding voortdurend aan te passen aan de omgeving. Net dat verhoogde bewustzijn tot de wereld brengt hem in een ruimte die helemaal alleen van hemzelf is, daar op zijn koord.

Niemand is eenzamer dan de koorddanser, niemand is meer verbonden dan de koorddanser.

Zo probeer ik het voor me te zien, het onzichtbare geheel rond ons, waar we deel van uitmaken en dat ons uit evenwicht brengt. Precies de verbondenheid waardoor het virus zich makkelijk kon verspreiden, werpt ons nu terug op onszelf. We wankelen naar een overkant waarvan de contouren nog vaag en vloeibaar zijn, het zal duren, nog lang wellicht. Intussen is het kwestie de blik van de diepte weg te richten. De diepte is een val. Wie te lang naar beneden staart, is weerloos.

Stap voor stap probeer ik mijn gedachten te verzetten, want daar gaat rechtop blijven om: het stabiliseren van je zwaartepunt.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234