Zondag 24/01/2021

Portret

Deze mensen kiezen áltijd dezelfde vakantie

Beeld Tim Coppens

Niks zo persoonlijk als de manier waarop je reist. De ene zweert bij de all-informule en gruwelt bij de gedachte aan campingtoiletten. De andere gaat elk jaar naar krék dezelfde plek en weet dus waar hij de lekkerste croissants kan vinden. Drie getuigenissen: van avonturier tot luxereiziger.

Karen Van Hoof (41) en haar gezin kochten zes jaar geleden een huis weg van thuis aan de voet van de Mont Ventoux.

Karen is getrouwd met Guy (60). Ze hebben twee kinderen, Daan (12) en Floor (9). “Mijn man droomt al zolang ik hem ken van een vakantiehuis in de Ventoux-streek. Zijn enthousiasme stak me aan. De eerste jaren bleef het bij dromen, maar de droom werd steeds concreter. Op de kaart hadden we een cirkel getrokken rond de Mont Ventoux: in die zone moest ons toekomstige huis liggen. Mensen vragen ons ­weleens of we dan zulke fanatieke fietsers zijn, maar dat zijn we zeker niet. In de zomer kijken we naar al die wielrenners die per se de Mont Ventoux op ­willen: de zotten. (lacht) We vielen voor de streek omwille van de rust en de natuur. En het mooie weer natuurlijk.

“Ons huis ligt in het midden van een dorp, tussen de locals. Dat is een bewuste keuze. Het leven valt er niet stil wanneer de toeristen vertrekken. We hebben onze vaste bakker, onze favoriete restaurants, we doen boodschappen op de wekelijkse markt. Mijn man leest ’s morgens de krant bij een koffietje in de plaatselijke bar. Wij kennen het dorp en zij kennen ons. Op nieuwjaarsdag zit iedereen op het dorpsplein een pastis te drinken.

“Ik kom er elk jaar liever. De tijd vertraagt er, het tempo ligt lager. Thuis zijn er hobby’s en sportwedstrijden, er moet huiswerk gemaakt worden. Daar maken we tijd voor elkaar. We kaarten er en lezen stapels boeken. Thuis ligt er altijd wel een klusje op me te wachten, ginder doe ik één keer de grote kuis en ik ben rond. Dat jaarlijks terugkerende, weten wat we gaan doen, wat we gaan eten, de gewoontes en rituelen, dat bevalt me heel erg. Ik ben geen avonturier. Vakantie betekent voor mij in de eerste plaats rust.

Beeld Tim Coppens

“Als leerkracht heb ik veel vakantie. In de zomervakantie ga ik met de kinderen vijf à zes weken naar daar. Guy komt wanneer hij tijd heeft. Buiten de zomervakantie proberen we een viertal keer per jaar te gaan. Al lukt dat niet altijd, nu de kinderen groter ­worden. Maar we raken dat huis en de streek niet beu. Nog elk jaar gaan we met tegenzin naar België. En elke keer dat we ernaartoe rijden en we ons huis naderen, denk ik weer: oh, wat is het hier mooi. Elk seizoen heeft z’n kleur en z’n charme. Ik mis de geur als ik thuis ben.

“Een vakantiehuis brengt een zekere verplichting met zich mee. Je gaat nog maar zelden ergens anders op vakantie. Mijn man is wat ouder dan ik en heeft veel gereisd. Voor hem hoeft het niet meer zo. Voor mij ook niet, maar we willen wel onze kinderen meer van de wereld laten zien dan dat ene plekje. Dus deden we onlangs een huizenruil met een gezin dat in het centrum van Londen woont, en binnenkort ruilen we met een gezin uit Kaapstad. Al willen we daar niet mee overdrijven. Onze vakantiedagen zijn beperkt en als we moeten kiezen, dan wint dat eigen huis toch nog altijd. Eigenlijk zijn we nergens liever dan daar.”

Thomas De Boever (46) en zijn gezin gaan sinds drie jaar op reis in hun Volkswagen California, voor Thomas een droom die werkelijkheid werd.

Thomas is getrouwd met Elsbert (43). Ze hebben twee kinderen, Jules (12) en Alix (15). Thomas werkt als pers- en reisfotograaf. “We gingen al een aantal jaar met de tent op reis. Ook leuk, maar omslachtig. Je bent een tijdje bezig met je kamp op te slaan en trekt niet zomaar verder als je het op een bepaalde plek gezien hebt. Dat kun je met een camper wel. Het omgekeerde trouwens ook: als een plek ons zo goed bevalt dat we er langer willen blijven, dan doen we dat.

“Elk jaar gaan we er vijf à zes keer op uit in onze California. Een paar kortere trips, af en toe een weekendje en in de zomervakantie drie à vier weken. Afgelopen zomer reisden we zo door Portugal, het jaar daarvoor doorkruisten we Zweden, daarvoor was het Spanje. We stappen in en ­rijden door tot we geen zin meer hebben. We waren dit jaar ook al in Engeland en in de kerstvakantie gingen we naar Oostenrijk. Soms rij ik op vrijdagavond naar de Ardennen, mijn fiets achterin. Zaterdag zit ik op mijn mountainbike en zondag ben ik weer thuis. We gaan er zelfs mee op skivakantie, al zou mijn vrouw dit jaar graag een grotere mobilhome huren. Met die ski’s en dikke winterkleren zit die kleine ruimte al snel te vol.

“Toch stoort die beperkte ruimte ons eigenlijk nooit. Wij zijn buitenmensen. Overdag fietsen we, we gaan wandelen of zwemmen. ’s Avonds nemen we het ervan en gaan we eens goed eten. We zijn enkel binnen om te slapen.

“Het is een way of life. Sommige mensen gaan heel hun leven op hotel, om dan na hun pensioen te investeren in een mastodont van een mobilhome, met alles erop en eraan. Maar al na een paar maanden zeggen ze: dit is niks voor ons. Ze vergeten dat het – ondanks de luxe van hun chique mobilhome – nog altijd kamperen blijft en dat doe je graag of niet. Dat moet in je bloed zitten. Je hebt mensen die het liefst all-in op reis gaan, die elke ochtend na het ontbijtbuffet op hun handdoek aan het zwembad willen gaan liggen. Dat is niks voor ons: wij willen nieuwe plekken ontdekken, mensen ontmoeten en in alle vrijheid kunnen gaan en staan waar we willen.

Beeld Tim Coppens

“We dromen van een grotere reis: eens naar Nieuw-Zeeland of Zuid-Afrika voor de kinderen het huis uit zijn. Maar ook dan zullen we een mobilhome huren om mee rond te trekken. Je kunt naar pakweg Thailand gaan met een all-informule of je kunt er rondtrekken. Wij zullen altijd voor de tweede optie kiezen.

“Met ons busje ontdekken we plaatsen waar niemand komt. Vorig jaar hebben we gekampeerd aan een natuurgebied in Spanje, vlak bij de zee, maar in de zalige rust van dat park. ’s Ochtends keken we uit over de zee, we hadden het strand helemaal voor ons alleen. Je moet al in een héél duur hotel zitten om die luxe te hebben, en wij hadden dat voor niets. Zalig toch?”

Stephanie (36) verkende vroeger de wereld met de rugzak. Sinds ze kleine kinderen heeft, reist ze all-in met Club Med.

Stephanie (36) is getrouwd met Patrick (49). Patrick heeft een dochter Lies (17). Samen hebben ze twee zonen, Tom (6) en Jules (4). “Toen we een paar jaar geleden voor het eerst met de kinderen gingen skiën, deden we dat met Club Med. Want als ik op skivakantie ga, wil ik ook echt kunnen skiën. Dat kan met hun formule. ’s Morgens zet je je kinderen bij manier van spreken in hun pyjama af in de Miniclub, waar ze ook leren skiën, en ’s namiddags ga je ze weer ophalen. Mijn man was eerst wat sceptisch over het concept – het happy sfeertje en de animatie schrokken hem af – maar na die eerste vakantie was ook hij overtuigd. Sindsdien boeken we er ook onze zomervakanties.

Beeld Tim Coppens

“Voor ik kinderen kreeg, was ik een avonturier. Ik heb heel veel gereisd. Luxe hoefde niet. De komst van de kinderen heeft dat veranderd: op vakantie wil ik genieten en tot rust komen. Ik wil qualitytime met mijn gezin, maar ook tijd voor mezelf. Op Club Med verlopen de dagen volgens een vast stramien: we staan op en schuiven aan het – heerlijke – ontbijtbuffet aan. Daarna gaan we sporten, terwijl de kinderen naar de Miniclub gaan. Na het sporten is het tijd voor het aperitiefje, en vervolgens het middageten. Daarna hebben we tijd voor onszelf, om te sporten, wat te zonnen en te lezen, wat we maar willen. Na de middag gaan we de kinderen halen en spelen we met hen tot het weer tijd is voor het volgende aperitief. (lacht)

“Mijn man en ik zijn levensgenieters. Lekker eten, met een goed wijntje erbij: dat is voor ons vakantie. Ik wil vooral niet zelf moeten koken. Bij Club Med hoef je alleen maar je voetjes onder tafel te schuiven. Het is een duurder concept, maar je krijgt er ook wat voor terug. Ik hou van sporten en vul mijn dagen daar met fietsen, waterskiën, zeilen, duiken, paddleboarden, kajakken... Wat er maar op het programma staat. Overdag kun je ook deelnemen aan een uitstap, maar dat doe ik niet. Als ik all-in reis, ga ik voor het strand, voor de zon, voor het sporten, voor de rust en om goed te eten en te drinken. De omgeving bezoeken vind ik niet de moeite. Het zijn meestal strandbestemmingen met weinig culturele bezienswaardigheden. Zodra de kinderen groter zijn, wil ik wel weer de wereld verkennen, met de rugzak zoals we dat vroeger deden. Maar dat is voor later. Ik vind het leven momenteel al zo gejaagd.

“Of ik me dan niet verveel tijdens de vakantie? Integendeel: ik geniet van al de dingen waar ik doorgaans geen tijd voor heb. De tijd mag even stilstaan. We zijn in het moment, moeten even niets.

“Een vakantie met Club Med maakt me echt gelukkig. Ik laat elke keer een traantje als we terug naar huis moeten. Ik heb me dan zo goed geamuseerd, zo genoten van alles op mijn eigen ritme te doen, dat het moeilijk afscheid nemen is. Even ­ontsnappen aan onze drukke levens is zalig.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234