Dinsdag 21/01/2020

Deze koningin wil worden opgehangen

Er zijn er die zweren bij de Pirellikalender maar een ander Italiaans verzamelobject is die van Lavazza, de koffie uit Turijn. De foto's, uitvergroot, zag ik vorige week hangen aan de muur van Caffé San Tommaso 10. Het café is eigenlijk een restaurant, gevestigd in de vroegere, eerste winkel van Lavazza. Knus en chic op Italiaanse wijze, met oude heren in roze polo en iets te opgeschilderde vrouwen. Maar lekker eten en galante bediening.

De muren van het café zijn versierd met affiches en foto's uit de kalenders van de voorbije vijftien jaar. Lavazza maakt er een punt van om daarvoor telkens grote fotografen aan te trekken, zoals Helmut Newton, David Lachapelle, Jean-Baptiste Mondino, Erwin Olaf en Ellen von Unwerth. Voor 2008 belandde de opdracht bij de Londense Schot Finlay MacKay. Zijn reeks van zes beelden vormt "The Most Majestic Espresso Experience" en draait geheel rond vorstinnen.

Het zijn heel kleurrijke, overladen, barokke, glamoureuze beelden, verwijzend naar keizerinnen aan het Franse en het Chinese hof, naar ridders uit de middeleeuwen, en steeds als middelpunt een met juwelen overladen vorstin die geniet van haar kopje Lavazzakoffie. "Opgedragen aan belangrijke, aristocratische en zelfverzekerde vrouwen, vrouwen die zich als koninginnen voelen, in andere woorden, alle vrouwen", zegt Lavazza er zelf over.

Finlay MacKay (1973°) studeerde fotografie aan de Glasgow School of Art en ontwikkelde gauw een zeer persoonlijke stijl. Hij combineert elementen van straatkunst en cartoons met de meer klassieke vormen van Engelse schilderkunst. Zijn doorbraak dankt hij aan een grote opdracht voor Diesel. Het Italiaanse merk van Renzo Rosso bestelde bij hem foto's voor de 'We Work Hard'-campagne, heftige beelden waarmee MacKay prompt drie bronzen leeuwen won op het festival van Cannes.

MacKay werkte ondertussen al voor Nike, Adidas, Olympus, British Telecom en Channel 4. Foto's van hem waren ook te zien in The New York Times, Sleazenation en Arena. Voor Harrods maakte hij een 'Best of British Fashion'-reeks in de stijl van de sprookjes van Grimm.

Alle Lavazzakalenders, van welke fotograaf ook, stralen sensualiteit uit, maar bij de oudere Italianen blijven de animatiefiguurtjes Caballero en Carmencita, die voor het eerst optraden in de populaire Italiaanse sitcom Il Carosello (1957), nog altijd het symbool van 'hun' koffie. Ook zij sieren de muren van San Tommaso 10.

www.lavazza.com

Léon vliegt naar Afrika

"Het is een geluk dat we 'Brussels' in onze naam hebben staan, en niet Belgium", zegt François Lagae, commercieel directeur van Brussels Airlines. "Wie 'Belgium' zegt, moet in het buitenland voortdurend uitleg geven, en niemand die de toestand begrijpt. Gelukkig is er nog Brussel, iets makkelijker te verkopen aan niet-Belgen."

We schoven aan tafel bij Léon de Bruxelles, omdat onze nationale luchtvaartmaatschappij vanaf deze week het bier Léon op zijn vluchten aanbiedt. Het zal op alle langeafstandsvluchten verkrijgbaar zijn, en in Europa in de B.Flex-klasse. Het bier is niet in de handel verkrijgbaar, enkel in de 'frituur' - zeg maar restaurant - Chez Léon, in de Beenhouwersstraat, en in de vliegtuigen. Bij Léon vloeit het uit de tapkraan, speciaal voor Brussels Airlines werd het nu in blikjes gestoken. "Vorige vrijdag is het bij ons geproefd", zegt woordvoerder Geert Sciot van Brussels Airlines, "en het enthousiasme was groot. Ook de piloten die terugkeerden, kwamen meedrinken en ik kan u verzekeren dat de stemming in onze kantoren optimaal was."

Léon is dan ook geen licht pilsje. Met zijn 7,2° situeert het zich eerder in de buurt van een blonde Leffe of een tripel. Maar het drinkt vlot weg en is neutraal genoeg van smaak om een breed publiek te plezieren. Toevoeging van gedroogde sinaasappelschil geeft het een frisse afdronk die doet verlangen naar meer.

Alexandre en Kevin Van Lancker, zesde generatie Chez Léon, zaten ook mee aan. Dagelijks serveren ze Léon bij mosselen, maar ook bij tal van andere gerechten, aan toeristen en Brusselaars. Ze vergezellen ook geregeld de buitenlandse handelsmissies met de prins, op toerismebeurzen delen ze een stand met Brussels Airlines. "We willen niet alleen een mosselrestaurant zijn", vertrouwt Alexandre me toe, terwijl aan tafel mijn américain wordt geprepareerd. "Het wordt veel te gevaarlijk om je op één product toe te spitsen. Kijk maar hoe duur mosselen zijn geworden. Vroeger was dat iets voor de gewone man, nu kan al lang niet meer iedereen zich dat permitteren. En stel dat er eens zoiets komt als de dollemosselenziekte, dan zouden we hier kunnen sluiten." Voorlopig is daar geen sprake van, want er kunnen 500 mensen een plaats vinden in de verschillende zaaltjes van de friture, en op topdagen, zoals zaterdag, gebeurt dat soms wel drie, vier keer op één dag.

Toch is Léon geen fabriek geworden. Christophe, de andere jonge chef, heeft hotelschool gevolgd in Namen, en is elke morgen paraat om de garnaalkroketten en de paling in 't groen te maken, "nog altijd volgens het recept van de voorouders". Hebben ze het neergeschreven? "Neen het zit hier", zegt hij, en wijst op zijn voorhoofd. Van op een afstand kijkt 'monsier Mario' over zijn zwarte snor minzaam toe. Al veertig jaar werkt hij bij Léon, eerst in de keuken, nu doet hij het onthaal. "Kinderen eten hier gratis met hun ouders", zegt hij, "dat is een goede zaak. Welke mensen met drie, vier kinderen kunnen er anders nog op restaurant gaan? Op zondagmiddag is het hier feest. In het dessert van de kinderen zit een surprise, ze vinden het fantastisch. En ach, zo veel eten die doorgaans niet, daar worden we niet arm van hoor." En de ouders? Die drinken misschien een Léon meer, want ze zitten op hun gemak.

Grote vis voor Sandrina Fasoli

De jonge Belgische ontwerpster Sandrina Fasoli heeft de Grote Prijs van Mango gewonnen. Ze stond in de Spaanse krant El País, op de webstek van Vogue en in de Italiaanse pers (waar men zich ineens haar Italiaanse roots herinnerde). De aandacht heeft zeker te maken met de omvang van de prijs, liefst 300.000 euro, het grootste bedrag voor zover ik weet ooit aan een modewedstrijd gekoppeld. De aandacht had ook te maken met de zwaargewichten in de jury. Couturier Valentino, zoals immer bruingebakken als speculaas, zat voor, in die taak bijgestaan door onder meer Carla Sozzani (van Corso Como in Milaan), actrice Liz Hurley en de directrice van de Spaanse Marie-Claire. Mango is immers een Spaans - populair - merk, en de festiviteiten speelden zich af in Barcelona. De deelnemers mochten niet ouder zijn dan 35.

Achter het merk Sandrina Fasoli gaan twee mensen schuil, Sandrina zelf en de Belg Michaël Marson, beiden oud-studenten van La Cambre in Brussel. Ze wonnen eerder al de Grote Prijs van Hyères, en ze presenteerden hun collectie voor het eerst in Parijs in 2005. In hun ontwerpen zit altijd een sfeer van de jaren twintig, en ze houden van zachte pasteltinten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234