Donderdag 24/10/2019

Interview

Deze klokkenluidster legde belastingfraude bij private bank UBS bloot, en toen begonnen de pesterijen

'Ik kreeg dreigbrieven. Mijn advocaat zei: 'Ga niet te dicht bij de sporen staan als je de metro neemt, en pas op als je de straat oversteekt.’’

Tien jaar lang had Stéphanie Gibaud de job van haar leven bij private bank UBS France. Tot ze ontdekte dat haar werkgever op grote schaal belastingontduiking voor de superrijken organiseerde. ‘Na de eerste huiszoeking kregen we het bevel: ‘Wis je harde schijf en dump je dossiers.’

‘U herkent me aan mijn lange rode jas,’ sms’t Stéphanie Gibaud vijf minuten voor onze afspraak in een Parijse brasserie. Het mailverkeer dat aan dit interview voorafging, verliep via een beveiligd adres. Ze vraagt om achteraan te gaan zitten, in de donkerste hoek van het café.

Stéphanie Gibaud: “Nee, ik ben niet paranoïde. Maar de technologie vertrouw ik niet meer. Sinds ik frontaal met UBS France in aanvaring kwam, weet ik dat zij de middelen hebben om mijn smartphone te hacken en mijn e-mails te lezen. Toen ik een deal had gesloten met het ministerie van Financiën, was UBS meteen op de hoogte. Ik weet zeker dat niemand gelekt had. Ze konden dat alleen weten door me af te luisteren.”

Eind februari werd de private bank UBS door de Franse rechtbank veroordeeld tot een recordboete van 4,5 miljard euro. Die veroordeling was een rechtstreeks gevolg van het overdonderende bewijsmateriaal dat klokkenluidster Stéphanie Gibaud verzamelde. ‘Eindelijk kreeg ik gelijk.’

Van bij de start in 1999 tot 2012 hielpen de bankiers van UBS rijke Fransen de fiscus te omzeilen. Dat deden ze door zwart geld op industriële wijze wit te wassen, en vermogens op geheime rekeningen in Zwitserland te stallen. In zijn vonnis sprak de Franse rechter van ‘criminele wandaden van uitzonderlijk ernstige aard’. UBS kondigde aan in beroep te gaan.

Toen Stéphanie Gibaud nog hoofd marketing en communicatie bij UBS France was, woonde ze met haar twee jonge zonen in een ruim, zonnig appartement in hartje Parijs. Vandaag is ze zowat alles kwijt: haar droomjob, haar kinderen en haar chique flat.

Gibaud: “UBS heeft mijn leven vernietigd. Ze probeerden me als een insect te vermorzelen.”

Tegenwoordig woont ze in een godvergeten dorp aan de Italiaanse grens en adviseert ze bedrijven over ethisch ondernemen. Ze is in Parijs om aan te kondigen dat ze in mei wil deelnemen aan de Europese verkiezingen. Straks heeft ze afgesproken met haar oudste zoon, vanavond is ze spreker op een conferentie over mobbing, pesten op het werk.

Gibaud: “Ik sta als tweede op de Europese lijst Debout la France (DLF) van politicus Nicolas Dupont-Aignan. Wij willen de ethiek terug in de politiek brengen. Het verborgen geld van de superrijken moet eindelijk boven water komen. Belastingparadijzen kunnen enkel op internationaal niveau aangepakt worden: als Malta en Cyprus binnen de EU willen blijven, zullen ze ervoor moeten zorgen dat miljonairs van over de hele wereld er niet langer hun zwarte centjes kunnen onderbrengen. Daarom hebben we Europese politici nodig die banken het vuur aan de schenen durven te leggen.”

Bij de laatste Franse presidentsverkiezingen haalde Nicolas Dupont-Aignan 4,73 procent van de stemmen. Veelbelovend is dat niet.

Gibaud: “Intussen leven we met de gele hesjes-beweging in andere tijden. De woede in de Franse samenleving is groot. Na de veroordeling van UBS hoopte ik dat de Franse regering me tegemoet zou komen. In 2008 tipte ex-UBS-bankier Bradley Birkenfeld in ruil voor 104 miljoen dollar de Amerikaanse fiscus over rekeningen van Amerikaanse UBS-klanten in Zwitserland. Ik kreeg niets voor mijn klokkenluiderswerk. Ik was een alleenstaande moeder met twee kinderen. De toplui bij UBS rekenden erop dat ze me snel konden vernietigen. Ik werkte nauw samen met het Franse ministerie van Financiën. Was het op dat moment niet de verantwoordelijkheid van de Franse overheid om mij te beschermen én te verdedigen? Of om op zijn minst alle schade te vergoeden die ik geleden heb? Na de uitspraak in februari lijkt het alsof de zaak-UBS in Frankrijk geregeld is. Over mij wordt niet meer gesproken, ook de huidige president Emmanuel Macron en zijn regering zwijgen me dood.”

Komt dat omdat veel rijke klanten van UBS connecties hebben met politici?

Gibaud: “Dat is inderdaad de kern van de zaak. De presidentiële verkiezingscampagne van Emmanuel Macron werd gedeeltelijk gefinancierd door multimiljonairs. Eén van zijn belangrijkste financiële steunpilaren was de Rothschild-bank, waar hij zelf vier jaar gewerkt heeft. Zijn oude kameraden mobiliseerden hun rijke vrienden om Macrons verkiezingskas te spijzen. Dat superrijke vriendenkransje ziet mij als de party pooper.

“In Zwitserland is UBS een instituut: het is er de grootste werkgever. Intussen weet ik dat de bank ook kampioen is in fraude en witwassen. Dat leverde haar in het verleden zowel in Duitsland als in de VS al miljoenenboetes op. Ook in uw land loopt er trouwens een gerechtelijk onderzoek. De Belgische politie heeft me twee keer gecontacteerd, in 2014 en in 2015. Ze wilden weten hoe het UBS-systeem functioneert, want naar het schijnt verloopt het in België precies zoals in Frankrijk. Ik vraag me af hoe het nu met dat Belgische onderzoek gesteld is. Misschien hebben de onderzoekers op de Franse uitspraak gewacht om weer in gang te schieten.”

Wanneer begon u bij UBS te werken?

Gibaud: “In september 1999. Als hoofd Marketing en Communicatie kreeg ik een stevig budget om vipevenementen te organiseren.”

Die vipevenementen waren in de eerste plaats bedoeld om superrijke klanten aan te trekken?

Gibaud: “Ja. UBS is enkel geïnteresseerd in mensen met grote vermogens. Wij organiseerden onder andere de UBS Golf Trophy, overal ter wereld. In België sponsorden we de Formule 1-wedstrijd van Spa-Francorchamps. Elk jaar stuurde ik klanten met een ‘speciaal arrangement’ naar daar.”

UBS is de oudste bank van Zwitserland, maar de Franse afdeling dateert pas van 1999, het jaar waarin u er kwam werken.

Gibaud: “UBS España en UBS France openden hun deuren op hetzelfde moment. De toenmalige Italiaanse premier Silvio Berlusconi had een paar jaar eerder fiscale amnestie beloofd aan de rijke Italianen. Tegen zijn vermogende vrienden zei hij: ‘Breng jullie zwart geld van Zwitserland terug naar Italië. Jullie zullen niet beboet worden, er komt geen vervolging en geen gevangenisstraf.’ De Zwitserse bankiers van UBS vreesden dat de Franse president Jacques Chirac en de Spaanse premier José María Aznar het voorbeeld van Berlusconi zouden volgen. Dat kon hun veel lucratieve cliënten kosten. Dus openden ze razendsnel filialen in Parijs en Madrid. De Franse cliënten moesten dan zelf niet meer met hun zwarte centen naar belastingparadijs Zwitserland: de Zwitsers regelden al die praktijken in opperste discretie voor hen. Hun witte centen werden netjes beheerd door UBS France of España. UBS Belgium is in 2002 van start gegaan. Daar moet ik geen tekening bij maken, zeker? Voor de buitenwereld leek alles bonafide. Toen ik bij UBS begon te werken, was ik er rotsvast van overtuigd dat ik bij een fatsoenlijke bank terechtkwam. UBS France beweert tot vandaag: ‘Met geheime buitenlandse rekeningen hebben wij niets te maken.’ Hun juridische mistgordijn is zo dik dat het tot dit jaar geduurd heeft voor de Franse rechtbank tot een veroordeling kwam.”

Het versluizen van zwart geld naar Zwitserland verliep toch nogal knullig? In uw boek lees ik dat tussen 2002 en 2007 de UBS-toplui in Frankrijk een dubbele boekhouding bijhielden. Met schriftjes vol dubieuze transacties, de zogenaamde carnets du lait of huishoudboekjes.

Gibaud: “Ze hielden er de illegale transacties in bij met potlood en vlakgom. Aan het einde van elke maand zat onze grote baas Patrick de Fayet samen met de Zwitsers die boekjes netjes bij te werken. Zo lijkt het misschien alsof UBS een amateuristisch zootje was, maar dat is een foute inschatting.

“Toen UBS France in 1999 van start ging, was het de bedoeling dat het bedrijf zou uitgroeien tot één van de grootste private banken van Frankrijk. Er kwam bij ons uiteindelijk nooit een amnestie à la Berlusconi, en zeker tot 2009 spraken de Zwitserse bankiers met hun Franse cliënten af in het hoofdkwartier van UBS aan de Boulevard Haussmann. Of ze reisden naar de events die ik organiseerde.”

U wist niet dat uw events dekmantels waren om zwart geld wit te wassen en misdaad- en corruptiegeld te versassen?

Gibaud: “Ik wist niets van de bankzaken en had niets te maken met geldtransfers. Ik organiseerde golftoernooien, exclusieve concerten en regatta’s voor jachten. Ik regelde box seats voor Roland Garros. Ik moest ervoor zorgen dat elke klant zijn welvaart en geld spontaan associeerde met UBS. Ik bezorgde ons cliëntèle altijd de beste plaatsen in de opera. Die mensen konden álles betalen. Ze hadden hun eigen helikopter of vliegtuig, bezaten minstens vijf villa’s en een handvol bedrijven. Ze waren zo rijk als de zee diep is. Een VIP-plaats op een muziekfestival was niet goed genoeg: ze moesten voor het optreden samen met de superster in kwestie een frietje kunnen steken. Het was mijn job hun onbetaalbare ervaringen en emoties te bezorgen. Zo organiseerden we in sterrenrestaurant Maison Blanche boven op het Louvre een intiem concert met cellolegende Mstislav Rostropovitsj. Nadien schoof Rostropovitsj aan voor het diner. De man is intussen gestorven en er kunnen niet veel Fransen zeggen dat ze ooit met hem gedineerd hebben. Ik denk dat ik ze allemaal ken.”

U kende ook alle klanten van UBS France?

Gibaud: “Allemaal. We bedienden een niche: de superrijken. Als ik een golftoernooi in Rijsel organiseerde, kwamen er altijd Franse klanten langs die om fiscale redenen net over de grens in België een optrekje hadden. Hun geld zat veilig in Zwitserland. UBS was in Europa de locomotief voor het witwassen van geld van rijke mensen. Zowat alle andere grote banken zijn hen daarna gevolgd, zij het dan kleinschaliger en voorzichtiger. Voor UBS was Zwitserland de corebusiness. Al de rest was façade.”

'Ik legde mijn bewijzen van fraude voor aan bankdirecteur Patrick de Fayet (rechts). 'Je bent gestoord,' zei hij. Meteen daarna begonnen de pesterijen’

Dossiers dumpen

Was u tevreden met uw job?

Gibaud: “Ik hield van mijn werk. Ik had daarvoor als PR-manager bij een voetbalclub gewerkt: ik kende het klappen van de zweep. ‘Hallo, we hebben hier een klant die morgen van op de eerste rij de finale van de Champions League in Madrid wil bijwonen. De prijs speelt geen rol.’ Ik ging tot het uiterste om de veeleisende cliënten van UBS France tevreden te houden. Ik stond continu onder stress, maar als het weer eens gelukt was om het onmogelijke mogelijk te maken, was ik gelukkig.”

Tot die fameuze woensdag, 25 juni 2008.

Gibaud: “Eerder die week was de politie binnengevallen in het kantoor van directeur Patrick de Fayet. Tot vandaag weet ik niet wat de aanleiding daarvan was. De bank heeft nooit iets over de achtergrond van die huiszoeking gelost en er is ook nooit iets over in de media verschenen. Ik vermoed dat de politie op zoek was naar gerichte informatie over sommige klanten. De inval zorgde voor paniek in de hoogste regionen van UBS France. Die woensdagochtend kwam mijn rechtstreekse bazin voor mijn bureau staan. ‘Er was een huiszoeking bij De Fayet,’ zei ze. ‘Wis de harde schijf van je computer en vernietig al je archieven.’ Ik was verbijsterd: ‘Pardon?’ Pas later hoorde ik van financiële experts waarom ze me vroeg om al mijn bestanden te vernietigen: zonder het te beseffen bezat ik informatie die voor de speurders goud waard was. Want ik had niet alleen alle namen, adressen en telefoonnummers van de UBS-klanten, maar ook hun rechtstreekse links met UBS-bankiers in Frankrijk én in Zwitserland, Luxemburg en België. Hard bewijsmateriaal dat Zwitserse bankiers naar Frankrijk gekomen waren om hier hun clandestiene praktijken te slijten. Voor de Franse justitie is dat een démarchage bancaire illégal, illegaal bankieren. Ik had daar nog nooit van gehoord. UBS gold als de beste vermogensbank ter wereld, de properste bank ook, en kaapte elk jaar de Euromoney-award weg, de Oscar voor banken. Wist u dat de bank ook vorig jaar nog met die award ging lopen?”

'UBS had veel geld gestopt in het fonds van superfraudeur ­Bernie ­Madoff. Toen in 2008 de kredietcrisis losbarstte, begon de façade af te brokkelen’

2008 was het jaar van de financiële crisis.

Gibaud: “Daardoor begon de zogenaamd zuivere UBS-tanker slagzij te maken. De bank had zwaar in Amerikaanse rommelhypotheken geïnvesteerd. UBS had ook veel geld gestopt in het fonds van superfraudeur Bernie Madoff. Als klap op de vuurpijl luidde in Amerika Bradley Birkenfeld de klok. Een decennium lang geloofde ik voor een ethisch hoogstaande bank te werken. De kredietcrisis van 2008 legde een bom onder dat geloof. Toen mijn baas zei: ‘Vernietig al je data,’ drong tot me door dat UBS me al die jaren bedrogen had. Op dat moment voelde ik me als een gelukkig getrouwde vrouw die ontdekt dat haar man haar al jarenlang bedriegt. Ik lag in bed met de duivel zelf.”

Weigerde u daarom om de bestanden op uw computer te wissen?

Gibaud: “Ik vroeg mijn bazin: ‘Waarom viel de politie bij De Fayet binnen?’ Ze wist het niet. ‘Doe wat ik zeg.’ Net op dat moment was ik druk bezig met het organiseren van een golftoernooi in Genève: ik had even geen tijd om mijn computer op te kuisen, mijn baas kon de pot op. Later die dag stond ze opnieuw voor mijn neus: ‘Heb je de boel al opgekuist?’ ‘Nee, geen tijd.’ ‘Haast je en vergeet niet alle papieren archieven weg te gooien.’ Er stonden afvalcontainers, en pas dan viel het me op dat collega’s naarstig bezig waren met het dumpen van dossiers. Ik voelde dat er stront aan de knikker was en vanaf dan nam ik elke avond een pak papier uit die containers mee naar huis. Tot er tien vierkante meter papier in mijn woonkamer lag. Drie jaar lang doorploegde ik elke nacht en elk weekend al die documenten. Ik zag rekeningen passeren in Latijns-Amerika en Azië. Ik bracht alle belastingparadijzen in kaart waar UBS France geheime rekeningen had. Ik probeerde te achterhalen welke codenaam voor wie stond. Ik las instructies over hoe namen en gegevens van klanten veilig opgeslagen kunnen worden in smartphones en laptops. Ik zag handleidingen om douaniers om de tuin te leiden en een draaiboek over wat te zeggen en te doen na arrestatie.”

Dat lijkt op een James Bond-film.

Gibaud: “De figuren die UBS in dienst had om belastingontduiking in Azië en Amerika te organiseren, waren dan ook geen bankiers, maar een soort geheim agenten. Zij werkten niet voor, maar tégen de Franse regering. Aan het begin van mijn nachtelijke zoektocht was ik een hardwerkende alleenstaande moeder met twee zonen. Aan het einde was ik extreem vermoeid én extreem bang, voor mezelf en mijn kinderen. Want ik had bewijs in handen dat ik voor een organisatie werkte die de illegaliteit niet schuwde.”

Trieste Assange

U stapte niet naar de politie maar naar uw bazen.

Gibaud: “Ik was vakbondsafgevaardigde en was het gewoon om bij problemen naar het management te stappen. Dat deed ik nu dus ook. Ik stapte de kantoren binnen van UBS-voorzitter Thierry de Chambure en directeur Patrick de Fayet. Ik was verschrikkelijk naïef en geloofde dat ze me in bescherming zouden nemen. ‘Je bent gek,’ zeiden ze. ‘Gestoord.’ Meteen daarna begonnen de pesterijen. Ze namen al mijn verantwoordelijkheden af en ik werd gedegradeerd tot Hoofd receptie. Mijn job bestond voortaan uit checken of alle planten water hadden en of er nog genoeg papier was. Ik mocht niet meer reizen. UBS startte een roddelcampagne. Het was zo heftig dat ik in een zware depressie sukkelde. Na mijn terugkomst had ik niets meer om handen. Ik stapte naar een inspecteur van het ministerie van Arbeid. Zij zorgde ervoor dat ik mijn oorspronkelijke job terugkreeg. Er werden beloftes gemaakt dat de bank haar leven zou beteren en afscheid zou nemen van het zwarte circuit. Tot ik in 2011 tijdens de voorbereiding van het tennistoernooi van Roland Garros benaderd werd door agenten van de Franse douane: ‘We willen u graag twee weken volgen op Roland Garros, want we vermoeden dat UBS er afspraken regelt met Zwitserse bankiers.’ Ik geloofde hen niet. ‘Dat doen ze niet meer,’ zei ik. ‘Dankzij mij heeft de bank haar leven gebeterd.’”

Maar dat was niet zo?

Gibaud: “Nee. De douaniers waren zeker van hun zaak. ‘UBS is nooit gestopt. We willen dat u ons helpt.’ Dus sloot ik een geheime deal met het ministerie van Financiën. Ik had geen keuze. Ik werkte bij de allergrootste bedrieger ooit in het bankwezen en zat op een schat aan informatie. François Hollande was toen president. Zijn regeringsleden stelden zich voor als witte ridders en bestrijders van belastingontduiking. Als voorbeeldig burger werkte ik met hen mee. Ik nam een groot risico, want op dat moment bestond er in Frankrijk nog geen wet die klokkenluiders beschermt. ‘We brengen dat klokkenluidersstatuut in orde,’ beloofden ze. Toen die wet er dan eindelijk was, deelde de toenmalige minister van Financiën Michel Sapin me droogweg mee: ‘O, maar die wet geldt niet voor jou. Jij bent geen klokkenluider maar een getuige.’ Vijftien maanden lang had ik me voor hen uitgesloofd. Dat was een afschuwelijke periode. Ik was doodsbang dat UBS me zou ontmaskeren.”

Vreesde u voor uw leven?

Gibaud: “Ja. Mijn advocaat zei: ‘Ga niet te dicht bij de sporen staan als je de metro neemt. Pas op als je de straat oversteekt.’ Het duurde tot 2012 voor UBS me ‘om economische redenen’ ontsloeg. Meteen daarna werd mijn hond vergiftigd in mijn appartement hier in Parijs. Ik kreeg dreigbrieven en de Franse regering liet me vallen als een baksteen.

“Na UBS was ik uitgeput en werkloos, maar ik hoopte dat mijn leven snel terug normaal zou worden. Toen sprongen de media op de belastingontduiking van UBS en kwam mijn naam als klokkenluider bovendrijven. Ik werd door journalisten overvallen. Ik was zo dom te denken dat die media-aandacht me kon helpen om mijn carrière weer op de sporen te krijgen. Het tegendeel gebeurde: ik verloor er mijn leven door. Twaalf jaar lang stond ik onder ongelooflijke druk. Kijk naar mijn gezicht, naar de sporen die de stress erop naliet. UBS sleurde me voor zeven verschillende rechtbanken. Het hield niet op. Nu komt er nóg een proces: één voor laster en eerroof, naar aanleiding van mijn boek uit 2014, ‘La femme qui en savait vraiment trop’. Sinds 25 juni 2008 is mijn leven een hel. Financieel zit ik aan de grond, ik ben in de steek gelaten door mijn regering en moest de ene na de andere rechtszaak overleven. Andere mensen zouden er doodziek van worden of in de drank vluchten.”

U niet?

Gibaud: “Nee, want ik ben een overlever. Frankrijk was samen met Duitsland de stichter van de Europese Unie. Met het motto ‘vrijheid, gelijkheid en broederlijkheid’ is mijn land ook de bakermat van de mensenrechten. Dat hebben onze politici na UBS compleet verkwanseld. Ik ben niet de enige die ze in de kou laten staan.”

 Wikileaks-klokkenluider Julian Assange, bijvoorbeeld. Die werd vorige week in Londen gearresteerd, na zesenhalf jaar asiel in de Ecuadoraanse ambassade. Hij had ook asiel aangevraagd in Frankrijk.

Gibaud: “Ecuador wou van hem af. Ik heb Julian Assange nog bezocht in de ambassade. Hij leefde daar in trieste omstandigheden: hij kon niet gaan wandelen of een frisse neus halen en sliep in de keuken.

“Weinig mensen weten dat hij een zoon van tien heeft in Frankrijk. In 2015 vroeg hij daarom bescherming aan bij de Franse overheid. Er is een wet in Frankrijk die bepaalt dat kinderen nooit van hun ouders gescheiden mogen worden. Zijn zoon was al voldoende reden om hem hier asiel te verlenen. Maar dat werd hem botweg geweigerd. Dat hele pompeuze verhaal van Frankrijk als behoeder van de mensenrechten is niet meer dan een grove leugen.

“Edward Snowden vroeg óók asiel in Frankrijk en ving eveneens bot. Hij leeft nu in Rusland. Ik heb hem gisteren nog gesproken.”

Hoe is het met hem?

Gibaud: “In vergelijking met Assange stelt hij het uitstekend. Snowden kan in Rusland gaan en staan waar hij wil. Uit de Snowden-files blijkt duidelijk dat zowel de regering van Nicolas Sarkozy als die van Hollande door de Amerikaanse geheime dienst NSA in de gaten gehouden werden. Het is toch godgeklaagd dat net Snowden en Assange geen asiel in Frankrijk krijgen?”

Twee Zweedse vrouwen beschuldigden Assange van verkrachting en dienden in 2010 klacht tegen hem in.

Gibaud: “Die meisjes hebben intussen hun klachten ingetrokken en het Zweedse gerecht heeft het onderzoek stopgezet. Officieel hebben de Britten hem gearresteerd omdat hij zijn borgvoorwaarden heeft geschonden, maar het is vooral de VS die achter hem aanzit. Ik hoop dat de Europese toppolitici en alle journalisten wereldwijd Groot-Brittannië nu zullen oproepen om Julian níét aan de VS uit te leveren. Het is de hoogste tijd dat hij na al die jaren veilig en onbevreesd naar zijn familie kan terugkeren.”

Assange wordt ervan verdacht tijdens de Amerikaanse verkiezingscampagne e-mails van Hillary Clintons campagneteam te hebben gehackt om haar te beschadigen. Dat is toch niet iets wat een rechtschapen klokkenluider hoort te doen?

Gibaud: “Dat wordt gezegd, maar is dat ook zo? Er is niets van bewezen. Waarom wordt dat nieuws de wereld ingestuurd? Omdat ze van Wikileaks af willen.”

 Hij schreef wel het voorwoord van uw tweede boek uit 2017: ‘La traque des lanceurs d’alerte’, de jacht op de klokkenluiders.

Gibaud: “Geen enkele journalist pikte dat toen op. Ze maakten geen woord aan hem vuil. Choquerend.”

Hebt u er geen spijt van dat u op 25 juni 2008 uw harde schijf niet gewoon gewist hebt?

Gibaud: “Soms wel. Maar dan was ik mededader geworden.”

Dan organiseerde u nu misschien nog golftoernooien voor UBS.

Gibaud: “Dan zat ik waarschijnlijk nóg hoger in de hiërarchie of had ik een topjob bij de concurrentie. Want álle grote namen van UBS France die het systeem draaiende hielden en mij het leven zuur maakten, bezetten nu topjobs bij JP Morgan, Credit Suisse en Rothschild. Al die zakenbankiers vormen één grote familie. Ze delen ook allemaal dezelfde familiegeheimen.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234