Donderdag 23/01/2020

Extreem sporten

Deze Belg wil de Mount Everest op zonder sherpa's of zuurstof

Jelle Veyt. Beeld joost de bock

Hij overleefde al twee rampen op de Mount Everest. En toch keert Jelle Veyt (30) zondag terug naar de hoogste berg ter wereld. Zijn missie: de eerste Belg ooit worden die de Everest bedwingt zonder behulp van sherpa's en zuurstofflessen.

Voor het derde jaar op rij trekt avonturier Jelle Veyt uit Dendermonde naar de Mount Everest (8.848 meter). Gisteren pakte hij zijn koffers, morgen neemt hij afscheid van vrienden en familie. Volgens de statistieken is zijn uitdaging levensgevaarlijk. De hoogste berg ter wereld eiste al 250 dodelijke slachtoffers. Meer dan vierduizend klimmers slaagden erin de top te halen en levend weer beneden te geraken, amper 150 deden dat zonder het gebruik van sherpa's of extra zuurstof. "Wie de top haalt op mijn manier heeft 8 procent kans om binnen de drie dagen te sterven", zegt Veyt.

Waarom riskeert u uw leven door het voor uzelf nog zwaarder te maken?
"Omdat ik de hulp van sherpa's en zuurstofflessen als doping beschouw. Als je het zonder doet, klim je écht naar die top. Met extra zuurstof sta je eigenlijk 1.000 meter lager. Ik neem wel een zuurstoffles mee voor noodsituaties. Daarom vind ik mijn manier veiliger. Ik heb een vangnet, iemand die met extra zuurstof klimt niet."

Hoe bereidt u zich voor op zo'n stunt?
"Ik train al vier maanden 20 à 30 uur per week. Muurklimmen, lopen, fietsen, ijsklimmen op bevroren watervallen in de Alpen... Het slechte weer maakte het zwaar. Ook op die berg zal ik over de grens moeten. Mijn fysieke tests wijzen uit dat ik er klaar voor ben. Mijn 'VO2max' (maximale zuurstofopname, red.) zit op 68. Op de top blijft er van die capaciteit nog 10 over. En in rust heb je al 3,5 nodig. Ik zal dus traag moeten stappen."

Bent u bang om te sterven?
"Ze stellen me daar veel vragen over. Toch vind ik dat dat me niet mag tegenhouden. Ik zal alles doen om 'het' te voorkomen. Maar ik heb meer schrik om mijn dromen te laten varen dan om te sterven. Als ik daarboven zou omkomen, was ik in elk geval bezig met iets dat ik héél graag deed."

U zat de voorbije twee jaar in april telkens in het basiskamp op de Everest. In 2014 kon u niet naar boven nadat er bij zestien sherpa's om het leven waren gekomen en het klimseizoen werd stopgezet. Vorig jaar legde een zware aardbeving Nepal in puin. Ook op de Everest vielen dodelijke slachtoffers. Hoe heeft u die ramp beleefd?

"Ik kwam net terug in het basiskamp, na een voorbereidende klim naar kamp 2 op zo'n 6.600 meter. De grond begon te daveren. Het leek alsof ik op een tafel stond waar iemand mee aan het schudden was. Vlak daarna kwam er een enorme sneeuworkaan op me af, veroorzaakt door de luchtverplaatsing van de beving en de lawines die erop volgden. Ik dacht: 'Dit was het dan, ik ben eraan.' In paniek begon ik te rennen. Door mijn rugzak, klimschoenen en de ijle lucht kwam ik niet snel vooruit. De orkaan sneed mijn adem af. Hyperventilerend wierp ik me achter een boeddhistisch altaar. Ik zag brokken ijs en stenen door de lucht vliegen. Gelukkig bevond ik me in een dal van het basiskamp en passeerden de zwaarste projectielen boven mijn hoofd.

"Toen het voorbij was, hing er een dichte mist. Het leek alsof er een bom was ontploft. Overal lagen tenten, materiaal en lichamen. Ik zie de beelden van de gewonden nog altijd voor me: de pijn, de paniek, het bloed... Ik zag open beenbreuken, schedelletsels, mensen met één oog. Een man had een rug vol wonden. De brokken ijs en steen waren door zijn donsjas gevlogen."

De ravage na de lawine op de Mount Everest, in april 2015. Beeld AP

Plant u na de Mount Everest nog zulke calvarietochten?
"Ja! Mijn ultieme droom is om op elk continent de hoogste top te beklimmen. En ik wil daar op eigen kracht geraken, door te fietsen, te roeien of te skiën. Normale mensen vinden me een mafketel als ik dat vertel, maar sommige bergbeklimmers zijn jaloers op mijn idee. Geen mens heeft zoiets ooit gedaan. Ik hoop er over tien jaar mee klaar te zijn."

U zamelt ook geld in voor het Shangrila Home in Kathmandu, een weeshuis dat bestuurd wordt door een Antwerpse vzw. Hoe komt u daarbij?
"Een bevriende kinesist die daar een tijdje heeft gewerkt, bracht me op het idee om iets te doen voor die straatkinderen. Ik heb zelf drie jaar als kraker geleefd. Door problemen tussen mijn ouders belandde ik op straat. Zo heb ik geleerd om met weinig tevreden te zijn. Op mijn 20ste kon ik opnieuw bij mijn moeder terecht. Via een studiebeurs kon ik alsnog mijn diploma behalen. Dat is mijn geluk geweest. Die kans wil ik de Nepalese straatkinderen ook gunnen."

Volg de expeditieblog van Jelle op www.jelleveyt.be

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234