Donderdag 22/08/2019

dEUS

Ik snap niet goed waarom Vlaamse rockartiesten in de pers toch zo graag het buitenlandse succes van dEUS willen minimaliseren. De eerste tien jaar was iedereen nog fier en kregen we zelfs felicitaties, de laatste vijf jaar gaat er geen maand voorbij of ik lees wel ergens een interview waar iemand het weer eens nodig vindt om onze verkoopcijfers en/of de opkomst bij onze concerten in het buitenland in vraag te stellen. Normaal laat ik zoiets passeren, maar nu wordt het toch wel wat gortig.

Naar aanleiding van recente uitspraken van Sam Valkenborg (Focus, De Morgen) wil ik jullie lezers graag juist informeren. Ik zal me beperken tot de feiten.

Tijdens de laatste tournee in 2005-'06 speelden we 150 shows, waarvan 6 in België. Dus 96 procent van onze optredens is in het buitenland. We hebben 27 landen aangedaan. Optredens in het Postbahnhof in Berlijn (capaciteit 1.200), de Olympia in Parijs (2.500), Shepherds Bush Londen (2.000), Aula Magna in Lissabon (twee avonden, 3.000), om er maar enkele te noemen, waren allemaal uitverkocht.

Er waren een 40-tal festivals waarvan we ruim de helft co-headliner waren. Roskilde, Sziget, Electric Picknick... Zeg maar de Pukkelpops van die landen. Tel daar nog eens 110 andere clubshows bij, waarvan de 12 in de VS de enige verlieslatende waren, en dat hebben we nooit onder stoelen of banken gestoken.

Wat ik wil zeggen: op tournee gaan (met 15 mensen, in prima condities, zonder toersupport van de platenfirma) kost ons geen geld, maar brengt op.

Tot spijt van wie het ons benijdt.

Christian Pierre, manager dEUS

Gesloten centra

"De opsluiting van kinderen in gesloten centra is een pathogene situatie die op dramatische wijze hun leven en welzijn beïnvloedt. (...) Het middel heiligt het doel niet", schrijft het kinderrechtencommissariaat in een rapport over kinderen zonder papieren dat gisteren gelanceerd werd. En dat twee dagen nadat bekend geraakt is dat de gesloten centra voor vreemdelingen een nieuw dodelijk slachtoffer maakten, niet de eerste drugsverslaafde die in zo'n centrum overlijdt, overigens.

Voor de vele organisaties en vrijwilligers die de gesloten centra al jaren in de gaten houden, betekent deze glasheldere conclusie van het gerenommeerde kinderrechtencommissariaat een hart onder de riem.

In een recent verleden, als reactie op het symbooldossier van de Ecuadoriaanse Angelica, lieten politici en een professor ethiek niet na om de verantwoordelijkheid voor de opsluiting van kinderen volledig bij de ouders te leggen. Volgens hen kunnen ouders een opsluiting vermijden als ze vrijwillig het land verlaten. Zo simpel is het allicht in een aantal gevallen maar zeker niet altijd. Wat doet een samenleving met families die om een of andere reden niet of heel moeilijk verwijderbaar zijn?

Dat de realiteit veel complexer is, beaamt nu ook de Kinderrechtencommissaris in haar rapport. Zij verwijst ook naar ervaringen in het buitenland die aantonen dat het ook zonder opsluiting kan. In Canada laat het Failed Refugee Project zien dat mensen gehoor geven aan een uitwijzingsbevel zolang ze goed begeleid worden en tijd en middelen krijgen om terug te keren. Engeland combineert een borgsom met begeleiding en ook daar duiken veel minder mensen onder.

Je hoeft geen expert te zijn om te beseffen dat kinderen, drugsverslaafden of andere kwetsbare groepen niet thuishoren in centra die in essentie gevangenissen zijn.

Hopelijk beseft de volgende federale minister van Binnenlandse Zaken dat dit een van de prioritaire dossiers is die op hem of haar liggen te wachten.

Pieter De Gryse, Gonnie Put, Vluchtelingenwerk Vlaanderen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden