Maandag 27/09/2021

Depeche Mode overtuigt met strak afgetrainde set ****

Geconcentreerd, geroutineerd maar vooral geamuseerd werkte de band zich door de set. Foto Alex Vanhee Beeld UNKNOWN
Geconcentreerd, geroutineerd maar vooral geamuseerd werkte de band zich door de set. Foto Alex VanheeBeeld UNKNOWN

Op Werchter Classic bleef Depeche Mode - én het publiek, trouwens - te veel op de vlakte. Maar in het Sportpaleis was je getuige van een heuse triomftocht. Dave Gahan en co vergastten er het manische publiek op een snedige setlist.

Zagen we Depeche Mode hun Tour of the Universe nog middelmatig aftrappen in Luxemburg, en hen een lauwe liaison aangaan met het festivalpubliek in Werchter, dan verscheen de Britse groep dit keer ontspannen maar trefzeker voor een uitzinnige menigte. Geconcentreerd, geroutineerd maar vooral geamuseerd werkte de band zich door een set, die opnieuw visueel verblufte, maar veel sneller dan in Werchter de publiekslievelingen aan elkaar reeg.

Aftrappen deden ze met drie topsongs uit hun laatste plaat Sounds of the Universe - "In Chains", "Wrong" en "Hole to Feed" - waarna "Walking in My Shoes" als hymne werd opgevat en "It"s No Good" de laatste non-believer moest overtuigen. Niet dat die dik gezaaid waren in een afgeladen Sportpaleis. Gahan zelf toonde zich zoals steeds de ultieme gastheer: nu eens sloop hij als een wolf over het podium ("Wrong"), dan weer draaide hij parmantige pirouettes ("It"s No Good"), om zich vervolgens als een halfnaakte derwisj én majorette over zijn microfoonstatief te ontfermen ("A Question of Time"). Tijdens "Personal Jesus" en "I Feel You" leek hij zelfs even uit zijn graatmagere lichaam te treden.

Op die manier wilden we dan ook enige coulance tonen toen de hoogste noten in "Precious" er astmatisch uitkwamen, of de vlijmscherpe feedback aan het eind van "Policy of Truth" niet eens uit de gitaar van Martin Gore geknepen werd: die stond op dat moment immers achter een keyboard verscholen. Toch wat flauw voor een groep die afgelopen week in een Franstalige krant liet opschrijven dat hun "muziek niet uit een doosje komt". Gore tekende tussendoor ook voor de intimistische solo-interventies.

Hét signaal voor heel wat toeschouwers om drank in te slaan aan de bar, maar op die manier misten zij hoe "Home" zich langzaam maar doeltreffend ontpopte tot een adembenemende chant van het publiek. Ook erg mooi was een ingetogen, op de rand van melige romantiek balancerend, "Insight'.

Toen de piepkleine gitarist, gehuld in een aluminiumfoliepak, "the fire still burns" zong, ging het publiek spontaan over tot een warme ovatie. Hoe sprakeloos die laatste toen ook leek: de fans hadden overschot van gelijk. Twee uur lang bewijs à charge kan wel tellen. (Gunter Van Assche)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234