Donderdag 13/05/2021

‘Denkt u echt dat wij hier rijk van worden?’

Op de eerste verdieping van het Continental tilt Ismet Shainovski zijn zevenjarige dochter op bij de schouders. Hij zwaait eens met haar als was ze een lappenpop en laat haar dan op de grond vallen. Plof. Het meisje kronkelt wat rond op het tapijt en protest blijft uit, wat grond geeft aan het vermoeden dat dit nummer al eerder is opgevoerd. “You see? Cannot walk! Legs kaputt! Needs operation!” Het kind met de misgroeide voetjes blijkt ook nog eens zwakzinnig, en iets of iemand heeft haar ouders tot de overtuiging gebracht dat een enkele reis naar België de zaak gaat verhelpen. De moeder tracht ons met gebaren iets duidelijk te maken over pinnen die Belgische artsen in de benen van haar dochter moeten schroeven, waarna ze zal opstaan en lopen.

Het Macedonische gezin Shainovski, vader en moeder en vijf kinderen, kwam op 24 november in België aan. Hun A4’tje van de dienst Vreemdelingenzaken vermeldt het dagelijks in zoveel andere A4’tjes weerkerend relaas over racisme, geweld en doodsgevaren die Roma in hun thuisland dagdagelijks lopen.

De Shainovski’s bewonen nu wat ooit de suite van Hotel Continental was, een van de 24 hotels in het Brusselse die via Fedasil zijn volgestouwd met asielzoekers aan een vast tarief van 30 euro per nacht (DM 4/12). “Ik heb ook nog vijf oudere kinderen”, zegt Ismet. “Die komen ons nog achterna gereisd.”

‘Het tapijt verslijt’

Zaakvoerder Irfan Nayani was weinig gelukkig met de reportage in onze weekendeditie. We becijferden toen dat ruim 800 van de ongeveer 1.200 door Fedasil afgehuurde kamers eigendom zijn van een van de twee Nayaniclans. Irfan Nayani betwist de cijfers op zich niet, wel het woord ‘clan’ en vooral dat hij hier rijker van zou worden.

“Een asielzoeker is niet hetzelfde als een zakenman”, zegt hij. “Een zakenman komt ’s avonds aan, neemt ’s ochtends douche en is weer weg. Een asielzoeker blijft 24 uur per dag in het hotel rondlopen. Vroeger hadden wij een waterfactuur van 2.000 euro per trimester. Nu zitten we aan 6.000 euro. Deze mensen komen vaak uit warmere landen, en dat merk je aan de gasrekening. Om nog te zwijgen over het tapijt! Met zoveel mensen die de hele tijd in- en uitlopen, verslijt het tapijt terwijl je er naar kijkt. Vluchtelingen hebben voortdurend administratieve problemen. Zij kunnen hier beschikken over een fax en een kopieerapparaat. Er is ook wifi. Wij leveren die diensten allemaal gratis, zodat de toestand ook voor Fedasil werkbaar blijft. We geven hen ook raad, we regelen waar nodig medische hulp. Het zou kunnen dat andere hoteleigenaars van de situatie profiteren, wij niet. Iemand zei me gisteren nog: “U verdient 15.000 euro per dag”. Was dat maar waar. (lacht)"

Hotel Continental was een dik jaar geleden het eerste hotel waar het door dwangsommen geplaagde Fedasil een beroep op deed om, zoals de wet van 2007 verplicht, asielzoekers te huisvesten in afwachting van de behandeling van hun aanvraag. “Mijn vader heeft toen een geste gedaan aan de Belgische staat”, zegt Irfan. “Hij zei: ‘Ik doe het voor 30 euro per volwassen asielzoeker en 15 euro per kind’. Dat is sindsdien het vaste tarief geworden, voor alle hotels. Het is een keuze die je dan maakt. Zeg je ja tegen Fedasil, dan blijven de gewone toeristen weg. Wij houden tien tot vijftien kamers beschikbaar want we liggen vlakbij het Zuidstation. Er zijn veel walking clients: mensen die geïmproviseerd reizen, op hun eentje en zonder reservatie. Voor dat cliëntèle moeten wij altijd een paar kamers over hebben.”

De Nayani’s zijn koopmanslui. Saleem, Irfans vader, was een fruithandelaar die begin jaren zeventig het volledige familievermogen in rook deed opgaan na een fout gelopen deal in Dubai. Hij trok naar Griekenland om als scheepshersteller helemaal onderaan de ladder te herbeginnen. Zijn schip meerde aan in Antwerpen en hij besloot zich in dit land te pleuris te werken om een ticket naar de VS te bemachtigen. “Dat was de droom”, zegt Irfan. “Amerika. Het bleef bij België.”

Saleem Nayani kocht begin jaren tachtig Hotel Continental, en intussen bezit deze tak van de familie er zeven. “Het is absoluut niet zo dat dit imperium, als u het zo wil noemen, gebouwd is op Fedasil”, zegt Irfan. “Mijn vader is een harde werker. Hij heeft het Auberge du Souverain al in 1988 gekocht, lang voor de asielcrisis.”

Intercontinentale keuken

De meest ellendige toestanden lijken zich dezer dagen voor te doen in Hotel Solys en een door dezelfde eigenaar verbouwd hoekhuis in de Lemonnierstraat. Ook hier heten de zaakvoerders Nayani, maar dat is de andere tak. “Wat anderen doen, is niet mijn verantwoordelijkheid”, zegt Irfan. “Wij hebben niks met de andere Nayani’s te maken. Hun stichter is de neef van mijn vader. Strikt genomen is het familie, maar de twee families leven naast elkaar. Wij zijn inderdaad van Pakistaanse origine, maar zelf ben ik geboren in Brussel. Ik kan u mijn Belgische identiteitskaart laten zien.”

In de zes hotels van Irfans Nayani-tak zitten vandaag ongeveer 500 asielzoekers. De zaakvoerder in Hotel Continental houdt niettemin voet bij stuk: je wordt hier niet rijk van, toch niet aan 30 euro per asielzoeker per dag. “In Continental zitten nu 130 asielzoekers, maar daar zitten ook veel kinderen tussen, en voor kinderen krijg je maar 15 euro per dag. Hoe Fedasil bij ons gekomen is? Het verhaal van onze familie is er een van vallen en opstaan, van knokken om je eigen lot in handen te nemen. Ooit was mijn vader een vluchteling die dolgelukkig was op de dag van zijn regularisatie. In Hotel Continental hebben we een zekere traditie. Als in Brussel een man zijn vrouw op straat zet en ze gaat aankloppen bij de politie, dan rinkelt hier de telefoon. Dan zegt mijn vader: ‘Oké, 30 euro’. Daar gaat het Fedasilverhaal zo’n beetje op terug.”

Nogal wat door Fedasil afgehuurde hotels kun je van buitenaf herkennen aan de kookpotjes op vensterbanken. Niet zo in Hotel Continental, waar de gasten tweemaal twee uur per dag gebruik mogen maken van de keuken, waarmee in een niet eens zo ver verleden nog sterren werden geambieerd. Het is middag, en het is gezellig druk in de keuken. Een Afrikaan brouwt er een stoofpotje naast een wokkende Aziaat. “Sommigen koken beurtelings”, zegt Irfan Ayani. “Ze leren elkaars keuken kennen.”

Vandaag wordt in Hotel Continental een lading flatscreens afgeleverd. Die staan nu in promotie bij Carrefour: 20 procent korting als je aankoop doet met een Visakaart van Carrefour. Irfan heeft het allemaal nagerekend, het is een goede deal. Tegen eind deze week is er op elk van de 48 kamers een flatscreen, en dan zullen al die gezinnen zich misschien wat minder vervelen dan ze nu doen. “Je moet de kansen grijpen als ze zich aandienen”, zegt Irfan. “Heb ik van mijn vader geleerd.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234