Zondag 20/10/2019

Deborah Ostrega over haar niet aflatende honger naar ervaringen

'Ik wil leren tot ik erbij neerval'

Steven Heene

Foto's Stephan Vanfleteren

Ostrega heeft eigenlijk vakantie, zo laat het meisje van de platenfirma weten, maar een interview ziet ze wel zitten. "Het kan de Lords alleen maar ten goede komen", zo legt de Limburgse zangeres met Slavisch bloed een dag later uit. Het gesprek vindt plaats op een Antwerps terras en dient als pauze op Ostrega's zoektocht naar een nieuw appartement. "De laatste vier, vijf jaar heb ik gemiddeld een half jaar op één plek gewoond. Ik heb nu een gemeubileerd appartement gezien dat me bevalt, maar twintigduizend frank huur vind ik wel wat te veel." Als ik haar op het einde van het interview vraag of ze door het internationale succes van Lords of Acid haar schaapjes op het droge heeft, antwoordt ze: "Dat valt nog te bezien. Farstucker is de eerste cd waarop ik zing en als de verkoop blijft zoals hij was, betekent dat op termijn dat ik ervan kan leven. Maar je moet je daar ook niet te veel van voorstellen. Ik ben Madonna niet."

Met haar Amerikaanse idool - Ostrega luistert graag naar Madonna, Tori Amos, Prince en Chopin - heeft ze in ieder geval één ding gemeen: een stevige werklust. Haar vorige vakantie bijvoorbeeld dateert al van mei 1999, zo blijkt, enkele maanden voor ze met Lords of Acid in contact kwam. Dat gebeurde op het Eurorock-festival in de zomer van datzelfde jaar. Ostrega: "Ik kende Lords of Acid als naam al tien jaar, van toen we in de discotheek op new beat gingen dansen. Via mijn zus, die een tijdje heeft gedanst bij Praga Khan, leerde ik Maurice Engelen, meneer Praga Khan zeg maar, kennen. Hij is samen met Carl S. Johansen en Olivier Adams de drijvende kracht achter Lords. Backstage op Eurorock raakten we met elkaar aan de praat. Het klikte meteen. Hij wist ook niet dat ik al voor de televisie had gewerkt: hij zag alleen een vrouw die een beetje verliefd stond te draaien rond de gitarist van de band. Je kent dat: het was zo'n warme zomerdag waarop iedereen uitgelaten is en net iets te veel glazen op heeft. Maar een paar weken later kreeg ik telefoon met de vraag of ik een stemtest wou komen doen. Ik wist niet waarvoor dat was - Antler (de platenfirma; SH) heeft zoveel projecten. Ineens stond ik daar in de studio en moest ik improviseren op een nummer. Dat lukte aardig: ik was nauwelijks zenuwachtig en plots werd mij de vraag gesteld of ik frontvrouw van Lords of Acid wou worden. Ik dacht eerst dat ze een grapje maakten! Ik herinnerde me beelden van een video van Lords die mijn zus eens had meegebracht: naakte mensen op het podium met leder en hoorntjes en expliciete teksten. Ik heb toch enkele dagen nagedacht voor ik op het aanbod inging. Drie weken later kreeg ik al de speellijst voor de Lords in Amerika. Er kwam een tournee aan en in drie weken tijd heb ik zeventien nummers uit het hoofd geleerd. Maar het eerste optreden was in Zwitserland. Hoe dat was? Ik voelde me die avond volkomen in mijn element. Ik was zeker van mijn stuk én van de teksten."

Om een idee te geven van die teksten: op Farstucker prijken titels als 'Scrood bi U', 'Pain & Pleasure Concerto', 'Stripper', 'Sex Bomb' en 'Lick my Chakra' - niet zelden goed voor een dosis ritmisch gekreun. Hoe het er op concerten van Lords of Acid toegaat, is eveneens te zien op de cd. Behalve negentien nummers bevat Farstucker immers een videoclip van de Lords live in de Verenigde Staten. Elk concert levert vleselijke taferelen op, waarbij het publiek uit de bol gaat op de pompende beats van Engelen en co. en Ostrega - in het cd-boekje wordt ze 'Sing Thing' genoemd - zich opwerpt als de enige meesteres van de show. In haar weinig verhullende lederen outfits zweept ze de Lords-adepten op tot muzikale en ook wel fysieke hoogten, want er wordt al eens wat gefoefeld tijdens de concerten. In Penthouse vertelde Engelen, alias Praga Khan, daarover: "Mensen die naar onze optredens komen zijn meestal in voor SM en voor seks in het algemeen. Sommigen kruipen op het podium, trekken hun kleren uit en beginnen te vrijen. Dat maakt het soms moeilijk om mij te concentreren op mijn keyboards." Ostrega: "In Zwitserland zag ik mensen in het publiek die aan het neuken waren. Ik dacht: oh shit... Het was de eerste keer dat ik zoiets zag, maar de band zei dat het wel vaker gebeurde."

Als Acid Queen krijgt ze ook geregeld gewaagde voorstellen, knikt Ostrega terwijl ze in haar thee roert. "Je moet maar eens naar het gastenboek op onze website surfen. Maar ach, het hoort erbij. Ik lig daar niet meer wakker van. En voor alle duidelijkheid: ik heb mijn grenzen. Ik ben zelf absoluut niet zo voor SM, al denken sommige mensen van wel. Het enige wat ik daarover kan zeggen, is dat een tik op de billen een ervaring is die iedereen wel eens zou mogen meemaken. Maar het is niet omdat je op een podium staat met een zweep in de hand, dat je een meesteres bent.

"Acid Queen zijn beschouw ik zo'n beetje als acteren, een job waarin ik me weliswaar volledig kan uitleven. Ik sta ook heel geconcentreerd op het podium: ik rook of drink niet vooraf en geef altijd de volle honderd procent. Noem het een rush - ik kan het eigenlijk moeilijk beschrijven. Wellicht voelt het zo aan om drugs te nemen. Dan bedoel ik: de drugs die mensen in hun neus duwen. Ik rook zelf wel eens een jointje, maar daar blijft het dan ook bij. Het optreden geeft mij de grootste kick. Dat merk je ook aan de snelheid: de beste concerten zijn gedaan voordat we het zelf beseffen."

Lords of Acid trad enkele weken geleden op in de Brusselse Ancienne Belgique, een van de weinige concerten in Europa tot nog toe. Het was, zoals wel vaker gebeurt wanneer een groep een 'thuismatch' moet spelen, een concert met technische hindernissen, vertelt Ostrega. "Er is toen van alles misgelopen: er waren problemen met de monitors, de bassist heeft zijn achillespees gescheurd waardoor hij op een stoel moest blijven zitten, mijn transmittor was kapot... Er was weinig interactie op het podium en ik werd kwaad, vooral omdat ik niet wist wat er gaande was."

Verliest ze nooit haar gevoel voor humor als ze weer eens door fans wordt belaagd?

"Dat overkomt me alleen in vervelende situaties. Ik heb al een paar keer meegemaakt dat mensen - mannen en vrouwen - zich niet meer kunnen inhouden en op het podium springen om in mijn vel te knijpen. Normaal gezien kan dat niet door de security, maar zo af en toe glipt er wel eens iemand doorheen. Dan voel je je ineens heel klein, maar je moet blijven lachen. Meestal denken de mensen trouwens dat het een onderdeel van de show is. Dat zijn de momenten waarop ik me soms afvraag wat ik daar sta te doen, of het wel de moeite waard is. Zo'n onnozelaar kan evengoed een geïnfecteerde spuit op zak hebben - ik zeg maar iets. Het gebeurt ook dat een groepje fans rond de toerbus komt staan en mijn naam begint te scanderen, of dat ze grafitti op de bus spuiten. Dat zijn dingen waarmee je leert leven, want begrijp me niet verkeerd: bij Lords of Acid voel ik me thuis. Het is een deel van mijn leven geworden, een ervaring die ik voor de rest van mijn dagen zal koesteren. Oké, het is hard werken, maar ik zou op mijn blote knietjes zitten uit dankbaarheid voor een kans als deze. Stel dat Maurice had gezegd: oeioei, die heeft voor VTM gewerkt dus ze komt niet in aanmerking, dan had ik een onvergetelijke ervaring moeten missen."

Maurice Engelen noemt ze "een lieve, verlegen man". "Iemand die in Herselt woont en graag gaat joggen enerzijds. Anderzijds is hij een echte seksgoeroe, natuurlijk, zoals hij die teksten schrijft. Hij is ook degene die het gat in de markt heeft gevonden voor dit soort muziek. Ik ben hem heel dankbaar, te meer omdat ik weet van mezelf dat ik niet gemakkelijk ben om mee samen te werken. Ik heb over nogal wat dingen een mening klaar en kom daar ook voor uit. Dat wordt niet altijd geapprecieerd. Terzelfder tijd ben ik nog altijd een beetje naïef - je kunt mij van alles wijsmaken. Maar ik denk dat een bepaalde naïviteit mij wel siert op een of andere manier.

"Sinds ik bij Lords zing komen mensen naar me toe met de waanzinnigste verhalen. Dikwijls gaan die inderdaad over seks: hoe iemand bepaalde lichaamsdelen graag laten vastnagelen bijvoorbeeld. Brrr. Da's zelfs geen SM meer, da's meer... Hoe heet die freakshow die soms naar België komt? Jim Rose, ja, die. Maar het moet gezegd: het levert een schat aan anekdoten op. Als ik ooit nog eens aan een televisieprogramma zou meewerken, zou dat als basis kunnen dienen. Of het zou zoiets moeten worden zoals Dennis The Pennis op de BBC. Die is net als ik ook niet op zijn mondje gevallen - zeker niet als hij beroemdheden benadert."

Zou ze zichzelf als een gulzig iemand omschrijven? Gulzig in haar ambities? Haar carrière in de schijnwerpers begon toen ze zich als achttienjarige inschreef voor de Miss Belgian Beauty-wedstrijd. Dat wijst toch op een behoefte aan media-aandacht?

"Tien jaar geleden was ik zeker gulzig naar dat soort aandacht. Maar ik denk dat ik daarin een stuk rustiger geworden ben. Ik durf al bepaalde dingen opzij te schuiven. Op dit moment is mijn enige ambitie: zingen bij Lords of Acid. Het enige wat ik me voorhoud is beter worden: mijn stem verbeteren, schaven aan mijn techniek... Ik wil leren tot ik erbij neerval. Misschien dat ik voor de volgende cd ook zelf teksten zal voorstellen. Dat gebeurt voorlopig alleen door Maurice, maar hij is daar ook zo fenomenaal goed in. Zoals hij liedteksten blijft verzinnen - je moet het maar doen. Het zijn ook grappige teksten. Ik vermoed dat ik bitterder uit de hoek zou komen."

Ze glimlacht terwijl ze die laatste woorden uitspreekt, maar de ondertoon is duidelijk: Ostrega heeft als twintiger al een lange weg afgelegd, met de te verwachten pieken en dalen. Voor het interview verklaarde ze nog een hekel te hebben aan journalisten die "beginnen te zeuren over mijn verleden", verwijzend naar haar jaren als VTM-presentatrice en - het een bracht het ander mee - als piepjonge Bekende Vlaming. "Ik ben vroeger zonder twijfel al te openhartig geweest in interviews. Sinds ik een paar slagen in mijn gezicht gekregen heb, wil ik op sommige vragen niet meer antwoorden. Niemand heeft uitstaans met wie ik het bed deel, bijvoorbeeld. Wie? Wat? Waar? Hoe vaak? Ik word daar echt onnozel van, maar ja: als presentatrice kun je niet altijd kiezen welk soort interviews je geeft. Het kan niet altijd voor De Morgen of Knack zijn, zeker niet als je in het Vlaamse televisiewereldje werkt. Wat dat betreft heb ik eigenlijk geluk gehad dat ik niet Miss Belgian Beauty ben geworden. Dan ben je van de ene dag op de andere een 'gezicht'. Sommige van die meisjes zitten bij wijze van spreken daags voordien nog op de nonnenschool.

"Ik heb onlangs een van de allereerste krantenartikels over mezelf teruggevonden. Het ging over de Miss Belgian Beauty-verkiezing. Ik heb het indertijd vooral bewaard voor de foto. Die is echt wel groot: je ziet mij in het zand op een of ander strand. Ik zag er nogal vettig en niet echt bekoorlijk uit, maar ach..." Ze glimlacht, half ironisch. "Meestal geven foto's van mij niet weer hoe ik echt ben: een lief, kalm, zacht meisje.

"Ik heb nooit bewust naar bekendheid om de bekendheid gestreefd. Natuurlijk, als kind droom je wel over roem en dat soort dingen. Bij mij waren dat dromen over drie dingen: ik wou behalve beroemd ook balletdanseres en airhostess worden. Wel, ik heb alle drie mijn ambities min of meer waargemaakt, dat moet je mij nageven. Het smaakt ook naar meer, bekend zijn. Mensen die dat ontkennen zijn hypocriet. Ikzelf vind het fantastisch om op een podium te staan, of voor de camera. Ik leef van die aandacht en dat ga ik niet ontkennen. Maar om nu te zeggen dat het alleen maar fantastisch is... Zoals ik al zei: het stelt ook weer niet zóveel voor. Ik ga nog altijd met de fiets of de tram naar het grootwarenhuis en ik rijd al vijftien jaar met dezelfde auto, al blijft er nu niet veel meer van over. Ik heb vorige week namelijk een accidentje gehad - een aanrijding met een vuilniskar - en sindsdien krijg ik mijn wagen niet meer aan de praat. Nu staat hij daar, met een stereo die ook al niet goed meer werkt.

"De voorbije maanden heb ik bovendien vaker in een vliegtuig dan in een wagen gezeten, denk ik. Dat komt door het intensief toeren met de Lords: als we niet met een bus rondreizen is het vliegtuig in vliegtuig uit. Ik heb al eerder zo'n periode meegemaakt: toen ik airhostess was. Het was de periode na Vlaanderen Boven op VTM. Ineens zat ik zonder werk. Waarom? Omdat ik niet goed genoeg was als presentatrice zeker? Ofwel omdat ik niet bij het profiel van de zender paste? Ik heb van alles als uitleg gehoord. In ieder geval heeft VTM mij toen danig in de steek gelaten. Ik was hoe dan ook erg teleurgesteld. Ze hadden mij voor de leeuwen gegooid als presentatrice en dat was hun inschattingsfout, vind ik. Maar goed, we kunnen daarover blijven zeveren. Na dat voorval ben ik naar mijn toenmalige vriend in Italië getrokken. Hij werkte als steward en omdat ik nog niet in aanmerking kwam om te stempelen, heb ik mijn kans gewaagd om stewardess te worden, samen met tweehonderdvijftig Italianen. Ik spreek nogal vlot Italiaans, ja. Ik werd geselecteerd met twaalf andere kandidaten en werd airhostess voor korte vluchten binnen Europa. Meestal vlogen we van Rome naar Stockholm of Brussel en terug. Dat was een zalige tijd.

"Uiteindelijk kreeg ik van VTM dan toch nog een aanbod: of ik samen met Günther Levi de Super 50 wou presenteren. Ik zegde toe en vloog een keer per week voor opnamen naar Brussel. Toen heb ik gemerkt dat je niet tussen twee culturen kunt leven: ik wist niet wat er in België gaande was en dat frustreerde mij, al woonde ik wel heel graag in Rome. In Italië schijnt de zon misschien driehonderd dagen per jaar, je hebt altijd die blauwe lucht en de mensen hebben er een veel zonniger temperament... Maar ik miste mijn vrienden en familie wel, dat moet ik toegeven. In ieder geval: in de zomer van '99 wist ik dat de Super 50 als programma werd afgevoerd. Het had mij ook weinig of niks opgeleverd, behalve wat meer camera-ervaring en tijdelijke kennis over de hitparade, al ging het niet altijd om mijn genre. Die zomer leerde ik dus Maurice kennen en heeft mijn leven een bocht gemaakt."

Ze heeft vóór Lords of Acid nog gezongen in een andere groep: Suburban Prejucide.

"Dat was meer triphop, ambient. Een stuk zachter. Ik was toen tweeëntwintig en had de muzikanten leren kennen van een groepje dat Uncle Meat heette. Ze kwamen ook uit Koersel - dat gebeurde in de jaren waarin van de Limburgse scene ook de Evil Superstars stilaan bekend geraakten. Ik vond de muziek van Uncle Meat echt wel goed en had gevraagd of ze geen nummer voor een

zangeres - voor mij dus - wilden schrijven. Ze hebben nooit toegehapt, maar later is de bassist een eigen band begonnen en dat was Suburban Prejudice. De groep bestaat nog steeds, trouwens. We hebben indertijd meegedaan aan de Rock Rally en het was best oké, maar je kent de situatie voor muziekgroepjes in België: je kunt, net als in Nederland, een eeuwigheid rondtoeren zonder echt door te breken, hoe goed je ook bent. Ik had er ook veel voor over om door te breken, maar de muziek van Suburban was toch iets te traag voor mij. Lords of Acid is echt veel meer 'ik'. Zeker wat de muziek betreft."

Werkte ze al voor VTM toen ze in Vlaanderen optrad met Suburban Prejudice?

"Ja, maar dat leverde ons weinig belangstelling op, hoor. Of het had juist het tegenovergestelde effect. Zo hebben we ooit eens in Antwerpen het voorprogramma gedaan van Hooverphonic - toen nog Hoover. Iemand schreef toen in een aankondiging: 'Tiens, tiens. Lijkt dat meisje van Suburban Prejudice niet verdacht veel op het meisje dat met de bordjes draait op VTM?' Ik was daar zo kwaad voor. Komaan zeg, het ene had toch niks met het andere te maken. Voor de televisie werken was gewoon een manier om geen saai bestaan op kantoor te moeten slijten. De andere muzikanten speelden covers om te overleven en ik werkte voor VTM. So what? Iedereen wil een aangename manier vinden om zijn boterham te verdienen."

Heeft ze nooit het gevoel gehad een dubbelleven te leiden, door die combinaties?

"Voor mij was dat echt geen dubbelleven, weet je. Echt niet. Ik ben als mens ook weinig of niets veranderd, de voorbije jaren. Vraag dat maar aan mijn vrienden. Misschien ben ik alleen een tikkeltje wijzer geworden. Maar het feit dat ik in twee verschillende circuits rondhing, televisie en muziek, was op zich niet frustrerend. Integendeel, het was alleen maar leerrijk. Ik dacht: liever voor de televisie werken dan pakweg kabels leggen voor Belgacom en gefrustreerd raken. Pas op, ik kijk niet neer op dat soort jobs. Ik zou direct in een café werken mocht het nodig zijn. Ik heb enkele maanden geleden ook nog een interim gedaan, in afwachting van een tournee met de Lords. Toen werkte ik als receptioniste voor een rederij. Je kent dat wel: telefoons opnemen en 'goeiendag' kunnen zeggen in vier talen. Zo gaat dat.

"Vroeger heb ik ook nog voor een ticketbureau gewerkt. Die firma was verbonden aan het Antwerps Muziektheater en was eveneens een onderdeel van Music Hall. Ik werkte op de commerciële afdeling en de eerste productie was Suske & Wiske, hier vlakbij in de stadsschouwburg. Toen al hield ik ervan om uren achter de coulissen rond te hangen en te luisteren hoe de artiesten hun stembanden opwarmden."

Ze zei zonet dat ze de voorbije maanden vaker in een vliegtuig dan in een wagen zat. Begint het leventje on the road niet erg zwaar door te wegen op den duur?

"Dat valt wel mee. Toen ik als kind stewardess wou worden, was dat precies om veel te kunnen reizen. Natuurlijk komt het soms je strot uit als je weer eens vastzit in een luchthaven met uren vertraging. Het is ook bijzonder vermoeiend: vliegen van Washington DC naar New York valt reuze mee, maar van Detroit naar LA... Hola, zo'n routine is dodelijk. Meestal neem ik dan een slaappil. Of ik kijk naar de films aan boord. Maar je komt nooit helemaal weer op je plooi tijdens zo'n tournee. Geef mij dan maar een tournee met de bus. Da's fantastisch. De bus is dan ons rijdend hotel, hij staat geparkeerd aan het theater en je kunt recht van het podium je bed in. In het begin van een tournee is het altijd weer eventjes wennen, maar na enkele dagen heeft het bed op de bus jouw geur en ligt je cd-speler daar en je teddybeer... De sfeer op zo'n tournee is ook veel familiairder - iedereen reist echt samen."

Hoe ruig zijn de tournees met Lords of Acid?

"Behoorlijk ruig. Ik heb van mijn leven nog nooit zoveel dokters en spuitjes nodig gehad als in het afgelopen jaar. Op zes weken tijd geven we drieëntwintig optredens - dan komt er van rusten weinig in huis. In het begin probeer je wel een normaal leven te leiden en per stad nog een beetje de toerist uit te hangen, maar na twee weken denk je enkel nog aan slapen. Zo ziet mijn leven on the road eruit: optreden, slapen, eens gaan zwemmen en af en toe een sauna. En proberen gezond te blijven, want als er iemand ziek wordt op de bus, is na verloop van tijd iedereen ziek. Maar het moet gezegd: we hebben nog nooit een concert afgelast omdat iemand ziek was. Daarvoor dienen die spuitjes en pijnstillers. Al houdt dat wel een gevaar in natuurlijk: door pijnstillers te nemen voel je je pijngrens niet meer en is de fysieke klap achteraf dubbel zo zwaar. Enfin, toeren is geen aanrader voor wie een schoonheidskuur wil volgen.

"Tijdens een tournee leer je wel veel over jezelf. Je leert waar je grenzen liggen en hoe je ze kunt verleggen, hoe je binnen een groep moet functioneren en, in mijn geval, hoe je in een groep van mannen kunt functioneren. Nu ja, de televisie is ook vooral een mannenwereld, dus dat kende ik al een beetje. En het valt erg mee: als we een tijdje niet toeren met Lords of Acid, beginnen we elkaar toch wel te missen."

Hoe ruig zijn de fuiven op tournee?

"Tja, feestjes horen er natuurlijk bij. Het is te zeggen: vooral in het begin, de eerste weken, lukt dat nog. Maar het blijft niet duren wegens te vermoeiend. Soms wordt er door een organisator al eens een after-party georganiseerd, maar dan blijven we meestal maar tien minuten of zo. Op dat gebied zijn we echt wel professioneel.

"Ik ben intussen ook met krachttraining begonnen. Op de vorige tournee bleek dat mijn buikspieren niet sterk genoeg waren en dat ik, door jaren balletles te volgen, te lenig was. Ik kreeg last van rugpijn, maar dat valt te vermijden met oefeningen. Zo zie je maar: vroeger was de balletles vaak een pijniging, nu bestaat mijn pijniging erin dat ik gewichten omhoog duw. Het verschil is wel dat ballet mij rustig maakte."

Vandaar nog eens mijn vraag: snakt ze soms niet naar een iets rustiger leventje?

"Voor rust heb ik zo mijn rituelen. Dan ga ik bijvoorbeeld naar de Carolus Borromeuskerk, hier in Antwerpen. Die is zó mooi... Ik heb geen katholieke opvoeding gehad, maar het interieur van een kerk maakt me altijd rustig. Het heeft met de architectuur te maken, met schoonheid, grootsheid... Die dingen vind ik vooral in de Borromeuskerk, waarschijnlijk omdat dat een barokke kerk is. Ik hou ontzettend van barok, van barokke kastelen ook. Misschien zit mijn Slavisch bloed er voor iets tussen, inderdaad. Er zijn al mensen die mij gezegd hebben dat ik een vampierenbestaan leid. Of dat ik een heks ben, in de goede zin van het woord."

Ostrega staart naar haar theekopje dat nu leeg is. Haar donkergroene ogen verborgen achter een zonnebril zegt ze: "Ik hoop dat ik dit kan blijven doen tot ik erbij neerval. Geef toe, dat zou een fantastische dood zijn: sterven tijdens een concert."

Of ik haar iets kan wensen voor de komende, drukke maanden, vraag ik.

"Een beetje liefde en geluk, want dat lukt nogal moeilijk met een job als deze. Het is niet eenvoudig om iemand te vinden die met een job als de mijne kan leven en die ook nog eens in je gelooft." Ze grijnst, ontwapenend. "Ik moet zeggen: sinds ik bij de Lords over seks en liefde zing - want seks gaat doorgaans toch gepaard met liefde, dus ook in onze teksten - is er van die twee privé niet echt veel meer in huis gekomen. Maar goed, als ik de juiste persoon tegenkom, weet ik het wel."

'Bij Lords of Acid voel ik me thuis. Het is een deel van mijn leven geworden, een ervaring die ik voor de rest van mijn dagen zal koesteren. Oké, het is hard werken, maar ik zou op mijn blote knietjes zitten uit dankbaarheid voor een kans als deze. Stel dat Maurice had gezegd: oeioei, die heeft voor VTM gewerkt dus ze komt niet in aanmerking, dan had ik een onvergetelijke ervaring moeten missen'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234