Zondag 17/01/2021

De zoektocht naar niets

'The Magic Sword. Quest for Camelot', de eerste lange animatiefilm van Warner Bros.

Orestes Laurent

Een interessante periode is aangebroken voor het kind in ons. Na de commercieel en artistiek geslaagde poging van Twentieth Century Fox met Anastasia is het nu de beurt aan Warner Bros. om een poging te wagen de (bijna alleen)heerschappij van Disney in tekenfilmland te doorbreken. En ook andere grote Amerikaanse filmstudio's staan te trappelen om ons de komende maanden te verblijden met hun eersteling.

The Magic Sword. Quest for Camelot neemt ons mee naar de Britse eilanden ten tijde van Koning Arthur. Met behulp van zijn magische zwaard Excalibur en de ridders van de Ronde Tafel probeert hij, onder het toeziend oog van de magiër Merlijn, de vrede in het koninkrijk te bewaren.

Het verhaal concentreert zich echter op de jonge Kayley, dochter van een vermoorde ridder van de Ronde Tafel. Nadat Excalibur gestolen (en weer verloren) werd door de wrede en snode ridder Ruber, die de magische krachten van dat wapen wil aanwenden om angst en terreur te zaaien, gaat onze vastberaden en koppige heldin zelf op zoek naar het zwaard. Ze hoopt op die manier Camelot te redden en het levenswerk van haar vader te voltooien.

Snel komt ze, achternagezeten door de handlangers van Ruber (die ook haar moeder gegijzeld houdt), in het Verboden Woud terecht. In deze feeërieke maar gevaarlijke omgeving ontmoet ze de blinde Garrett met zijn trouwe valk Hayden. Zoals het cliché wil, en ook de makers van deze grootschalige productie, beleven ze samen nog allerlei spannende avonturen om dan als een gelukkig stel de film uit te rijden.

Wie echter hoopt in The Magic Sword de magische sfeer terug te vinden die we als kind zo perfect aantroffen in de oudere strips van De Rode Ridder en in televisieseries als Ivanhoe en Het zwaard van Ardoewaan (die we met behulp van waspoedertrommels (helmen) en wollen truitjes (maliënkolders) vervolgens naspeelden), zal bedrogen uitkomen. Ondanks het gebruik van vele digitale technieken zijn de animatoren er niet in geslaagd het mysterie, de kracht en de grootsheid op te roepen die mythische figuren nodig hebben om vele generaties te overleven.

Wat hier van Arthur en Camelot overblijft, is bedroevend weinig. Een angstvallige koning die zonder enige uitstraling over Camelot (dat eerder op een groot dorp dan op een vesting lijkt) regeert en die ons, behalve enkele zedenlessen, niets te vertellen heeft. Op de achtergrond verschijnt sporadisch de magiër Merlijn, wiens krachten blijkbaar niet krachtig genoeg waren om in dit verhaal aan bod te komen.

Wat de meeste films van concurrent Disney zo sterk maakt, is dat - bijvoorbeeld in The Hunchback of Notre Dame - niet alleen de sterk uitgediepte personages, maar ook de omgeving, zoals de stad Parijs en de kathedraal, een belangrijke rol opeisen. De slechteriken in The Magic Sword daarentegen, Lord Ruber en zijn trawanten (die hij met behulp van een drankje tot middeleeuwse vechtmachines omtovert), zijn zo karikaturaal slecht gemaakt dat ze elke diepgang verliezen en zichzelf constant herhalen. Waar is de tijd dat het beeld van een oud vrouwtje met een rode appel of een grote walvis mèt tanden ons nog jarenlang achtervolgde?

Nochtans bulkt deze film, zowel inhoudelijk als visueel, van de Disney-elementen. Zo lijkt de babbelzieke Kayley uiterlijk sterk op Belle uit Beauty and the Beast en verwijst de confrontatie met de dood van haar vader naar die van Simba in The Lion King. En de visuele uitbeelding van het lied van de tweekoppige draak, Devon en Cornwall, is bijna een echte kopie van de drie vuurspuwers uit The Hunchback. Op zich is dat niet zo erg - je moet de vijand met zijn eigen wapens bestrijden, nietwaar. Alleen moet je dan ook de techniek en de vaardigheid bezitten om die wapens goed te hanteren. En dat is hier duidelijk niet het geval. Ook de liedjes, van het duo Carole Bayer Sager en David Foster, missen kracht en originaliteit.

Eerlijkheidshalve moet ik even melden dat ik alleen de Nederlandstalige versie heb gezien en dus niet kan beoordelen of de stemmen van bekende acteurs als Gary Oldman (Ruber), Pierce Brosnan (King Arthur), John Gielgud (Merlijn) en Andrea Corr (een zingende Kayley) een meerwaarde geven aan het geheel. Wat iedereen echter zonder moeite kan vaststellen, is dat er iets scheelt aan ritme en timing, zodat ook de weinige humor en de enkele goede vondsten en verhaalwendingen verloren gaan. En daar kan een kibbelende tweekoppige draak, die vuurspuwen noch vliegen kan, een onzekere kip met een bijl als hoofd, een betoverd woud met bizarre planten of een indrukwekkende stenen reus niets meer aan verhelpen.

De regie van The Magic Sword was in handen van onze landgenoot Frederik Du Chau, en een van onze talentrijkste striptekenaars, Frank (Ragebol en Zoo 1), was als 'conceptual artist' verantwoordelijk voor het ontwerpen van personages en decors.

Misschien is dit na de vermoeiende en stresserende examenperiode een leuk tussendoortje voor kinderen. Hoewel dat misschien weer een onderschatting van hun kritische vermogens is. Het kind in mij bleef bij deze film in elk geval in de kou staan.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234