Donderdag 14/11/2019

De zilveren TSUNAMI (een rock- 'n-rollsprookje)

Rock-'n-roll is ruim een halve eeuw jong, en dat zult u deze festivalzomer gehoord en gezien hebben.

Zullen we alle oude mensen dan maar gewoon doodschieten? Die vrolijke gedachte bekroop mij onlangs toen ik vernam dat er in bepaalde jeugdhonken morrend wordt gereageerd op het feit dat tijdens de komende festivalzomer nogal wat senioren present zullen geven op weides en pleinen in de buurt van Werchter, Tienen, Leuven, Deurne of Lokeren. U hoeft mij niet op mijn woord te geloven, maar als ik u zeg dat Paul McCartney (straks 74), Iggy Pop (69), Status Quo (ruim 210, samen), Van Morrison (70), Neil Young (ook 70) en snotaap Bruce Springsteen (66) op komst zijn, dan denk ik toch: de melkbrigade is het niet.

Is dat erg? Nee. Verrassend? Ook al niet. Het is gewoon gewoon. Bijvoorbeeld omdat het algemeen geweten is dat rock-'n-roll dezer dagen ruim een halve eeuw bestaat en dat je dus geen echt rekenwonder moet zijn om te beseffen dat al die jongelui die in de gouden jaren 60 tieners en twintigers waren, nu zestigers en zeventigers zijn. Waarvoor hulde, ook al vanwege het feit dat zij tenminste niet op hun 27ste bezweken zijn aan al dat lekkers onderweg.

En vanaf nu ook geen goedkope grapjes meer over rock-'n-rollators, alstublieft, want we moeten in de rock maar eens wennen aan de gedachte die allang ingang heeft gevonden bij andere genres als folk, jazz en klassiek en die ervan uitgaat dat oudere muzikanten misschien ook soms wel eens betere muzikanten zouden kunnen zijn.

En we moeten ook maar eens stilstaan bij de gedachte dat in de rock alles nu eenmaal voor de eerste keer is. Ook oud worden.

'Before Elvis There Was Nothing' wilde John Lennon (76, als hij Mark David Chapman niet op zijn stoep had aangetroffen op 8 december 1980) wel eens zeggen en daar zit wel iets van waarheid in als we het tenminste over bijvoorbeeld Doris Day hebben en niet over Frank Sinatra of Louis Armstrong.

We hebben vandaag dus voor het eerst in de rock-'n-rollgeschiedenis met ouwelui te maken. Grijsaards die graag de longen uit hun lijf zingen, de elektrische gitaar bespelen, drumstellen naar de verdoemenis slaan of zich met ontbloot en dus verrimpeld bovenlijf aan het stagediven begeven. Overigens, niet echt een mooi gezicht dat laatste, al gaat het de ene oldie al wat beter af dan de andere goodie.

Waar het om gaat, is de muziek, dames en heren, en al kun je dan van Heer Macca, Van The Man of The Zogenaamde Boss geen eindeloze stroom spetterend nieuw werk meer verwachten, toch hebben die vijf of zes decennia lang geduldig gesponnen aan een back catalog om u tegen te zeggen of indien u, zoals ik, netjes opgevoed bent misschien ook wel eens: thank you for the music, heren.

Bent u daarentegen van de iets boerterige overtuiging - het soort mensen dat het bij Blokken altijd heeft over 'Dat was van voor mijn tijd, Ben' - en denkt u dat begrippen als schoonheid en ontroering alleen maar van toepassing zijn op de artistieke output van modieus millenniumgrut, dan bezondigt u zich aan een vergrijp dat in een aantal beschaafde landen, zoals het onze, bij wet verboden is.

Ik heb het dan over het moeilijk vertaalbare begrip ageism dat er grosso modo op neerkomt dat je mensen louter en alleen op basis van hun leeftijd achteruitstelt.

Mag niet. En toch gebeurt het aan de lopende band. Van ouder wordende mensen wordt nog net getolereerd dat ze zich beschijten in het kader van Benidorm Bastards en ook als ze toevallig Nelson Mandela heten, wordt er voor hen wel met enig plezier een klein historisch piedestal in mekaar getimmerd. Maar verder worden ze toch vooral vriendelijk verzocht zich liefst in stilte naar de uitgang te begeven.

Daarvoor hoeven ze niet eens 70 te zijn: voetballers van 35, actrices van 46, managers van 56, journalisten van nauwelijks 60, ze worden ook zo goed als overal met brutaal gemak bij het oud vuil gezet.

Natuurlijk moet er plaats geruimd worden voor de jeugd, die werkelijk fantastisch is en ook niet helemaal te benijden. Maar kan dat a.u.b. met iets meer élégance en respect gebeuren? Kan die laatste act in het toneelstuk dat elk mensenleven tenslotte is niet wat fijner aflopen dan eerst de truc met het hakbijl en daarna die van het graf?

Om terug bij ons onderzoeksveld van vandaag te komen: ja, er zijn meer oude mensen dan ooit tegenwoordig (dank u, Geneeskunde) en dus zijn voor het eerst ook (veel) meer oude rock-'n-rollharten die nog op een stevige beat van jetje geven.

De vergrijzing van de wereldbevolking - de Amerikanen noemen dat erg mooi 'the silver tsunami' - heeft ook haar weerslag op de wondere wereld van de ketelmuziek en de wilde dans.

In plaats van daarover te zeuren zouden we blij moeten zijn dat muzikale miljonairs als McCartney en Young of Springsteen nog de moeite doen om 's zomers hun allang afbetaalde kastelen te verlaten om hier ergens te lande een podium op te klimmen en daar voor ons hun heerlijke hits te komen zingen en spelen, songs die vele levens beter gemaakt hebben, iets wat van het verzameld werk van Dyab Abou Jahjah voorlopig nog niet gezegd kan worden.

Ik hou van oude mensen, niet alleen omdat ik er zelf een ben.

Maar vooral omdat ze vaak zoveel te vertellen hebben en dat op eenvoudig verzoek ook graag doen. Omdat, zoals de grote John Prine (70) het zo mooi bezingt in zijn echt verbluffend mooie song 'Hello In There': 'Ya' know that old trees just grow stronger/And old rivers just grow wilder ev'ryday.'

Als u dat niet begrijpt of wilt begrijpen, moet u maar eens opletten wanneer Paul McCartney straks in Werchter tot vier telt en dan 'A Hard Day's Night' uit zijn strottenhoofd laat klimmen.

De zilveren tsunami zal inderdaad zilver van kleur zijn maar hij is ook een tsunami.

Nog iets: mocht u mij ergens tegenkomen deze zomer stap dan vooral niet op mijn blauwe suède schoenen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234