Zondag 01/11/2020

De zichzelf regisserende acteur

Meerdere acteurs en actrices waagden zich al aan de overstap van vertolking naar regie, maar hielden beide metiers op zijn minst wel gescheiden. Toch zeker in een debuut. Het is onze voorzichtige indruk dat er de laatste jaren, mogelijk door de geëvolueerde techniek en een betere entourage, beterschap te merken is bij acteurs die zichzelf regisseren. Er is niks nieuws onder de zon als Ralph Fiennes besluit om onder regie van zichzelf in Coriolanus en The Invisible Woman een belangrijke rol neer te zetten. Charlie Chaplin deed niets anders, net als Woody Allen, en Orson Welles regisseerde zichzelf in zijn debuut Citizen Kane.

Vloek?

Het is dus niet onmogelijk, maar een hachelijke onderneming is het wel. Vraag dat maar aan William Shatner. Zijn Star Trek V: The Final Frontier was een roemruchte flop. Sonny van Nicolas Cage heeft zeker in twee zalen gespeeld. Sally Field bewees met haar Beautiful dat huilen voor de camera niet hetzelfde is als een logische plotlijn trekken. En ocharme Kevin Costner die door de mangel werd gehaald voor The Postman. Voor Billy Bob Thornton betekende zichzelf regisseren dan weer niets minder dan een zegen. Hij was een zo goed als onbekend acteur tot hij met Sling Blade, dat hij had geschreven en geregisseerd en gespeeld, een plek tussen de sterren veroverde. Fiennes besloot op lekker ouderwetse pellicule te draaien, maar de huidige digitale technieken laten regisseurs tegenwoordig toe meer te filmen zonder dat de prijs noodzakelijk de hoogte wordt ingejaagd. Mogelijk hebben de beginnende acteurs-regisseurs ook geleerd uit het verleden en stellen ze hun entourage zo samen dat ze beter begeleid worden, met een goede coregisseur om te beginnen. Al de rest is wellicht een kwestie van budget.

Niet dat ronkende namen makkelijker aan een dubbele job geraken. Niemand wilde Robert Duvalls indrukwekkende The Apostle financieren, dus betaalde hij alles zelf. Interessant zijn de films die acteurs zelf regisseren wel bijna altijd, omdat ze vaak vanuit een persoonlijke drijfveer worden ontwikkeld. Het zijn projecten die ze met hun hart hebben gemaakt en met alle geweld verwezenlijkt willen zien. George Clooneys Good Night, and Good Luck en Robert DeNiro's A Bronx Tale waren persoonlijke films. Ook voor Clint Eastwood, die volgens Sergio Leone als acteur maar twee gelaatsuitdrukkingen had (met hoed en zonder), was regisseren een zegen: zijn films tappen uit een heel ander vaatje dan diegene waarin hij heeft meegespeeld en zijn producties waarvoor menige ster graag een deel van zijn gage laat vallen. Sean Penn, Robert Redford, Jodie Foster, Ron Howard, Jon Favreau, Mel Gibson, Sylvester Stallone, Ben Stiller, allen hebben ze één of meerdere films gedraaid, met wisselend succes.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234