straatblog
OPINIE

De zetel komt toch altijd vast te zitten in de bocht van de trap

Geert Simonis is een geletterd mens, een gewaardeerd popkenner, een amateurknutselaar en zelfverklaarde minister van Staat. Hij bericht aan het begin van de schoolvakantie vanuit studentenstad Leuven. "Begin juli en Leuven is geen dorp meer maar een heuse broeikas. De ganse bevolking houdt zijn adem in."

1 © Geert Simonis
 
Het is zomer en in dit seizoen lijkt iedereen tegelijk te verhuizen. Voornamelijk de studenten natuurlijk. Voor het eerst naar kot of naar een ander kot of zelfs naar een eigen appartementje. Maakt niet uit.

Stel: een zilveren ruimteschip duikt op uit de gele waas van de zon. Het zijn de aliens die vermoeden dat de mensheid eindelijk intelligent genoeg is om bezoek te ontvangen uit de Melkweg. Één schip is erop uitgezonden om te staven of vermoeden en realiteit overeen komen. Door een fout in de gps landt de ufo helaas niet in de groententuin van president Obama maar op de Leuvense Oude Markt.

De bemanning staart nieuwsgierig naar buiten. Het beeld van De Kotmadam maakt hen een beetje ongerust. Een verkenner wordt uitgestuurd, de beste antropoloog van de bende. Een half uur later meldt hij zich met de mededeling dat de Leuvense bevolking uit nomaden bestaat. Het is immers zomer en in dit seizoen lijkt iedereen tegelijk te verhuizen.

Voornamelijk de studenten natuurlijk. Voor het eerst naar kot of naar een ander kot of zelfs naar een eigen appartementje. Maakt niet uit. De zetel komt toch altijd vast te zitten in de bocht van de trap. Verschil zit er wel in het gekozen vervoermiddel van de verhuis. De auto van de ouders voor de ene. Al dan niet met de ouders in kwestie er ook live en zenuwachtig bij. Een remorque aan de wagen gekoppeld voor de moederskindjes die van een kot niet enkel vrijheid maar ook luxe verwachten.

Dan zijn er de übermenschen die hun lot in eigen handen nemen en verhuizen per winkelkarretje. De eerste regel is er geen te scoren bij de Colruyt: die zijn beveiligd. Een metalen huls blokkeert een wiel zodra je het parkeerterrein van de winkel verlaat. De tweede regel is kasseiwegen te vermijden aangezien winkelkarretjes daar heel veel lawijt plegen te maken.

Tot slot is er nog Els, de dapperste aller Galliërs. Zij is onlangs verhuisd per bolderkar. Een vervoermiddel dat er even lomp uitziet als zijn naam doet vermoeden. Dat zij er tegelijkertijd een piano en een trampoline in gepropt kreeg, stelt mij voor meerdere raadsels.

Kortom, de Leuvenaars zijn ambulante mensen. Daar zijn zelfs statistieken over maar ik ben de cijfers vergeten. Wij zijn afstammelingen van de jagers en de verzamelaars, niet van de landbouwers. De kleinzonen van Abel, niet van Kaïn. Gelijk de witte haai moeten wij in beweging blijven, anders bedreigt ons het uitsterven.

En alzo zal het geschieden dat ik over een dikke maand een studio in het hart van Leuven verruil voor een appartementje in de eierstokken van Kessel-Lo. Ik zie op tegen het verven waar mijn verloofde op staat maar ik kijk uit naar het verhuizen zelf.

Om op te warmen ga ik volgende week ergens een handje helpen. Op zo'n momenten drijft de uitslover in mij naar boven als een reddingsboei. Vraag mij om hulp en ik draag uw zwaarste doos het snelst de trap af en de auto in. Als ik de komende weken een ufo langs de hemel zie suizen, is dat enerzijds van vermoeidheid en anderzijds van euforie.

nieuws

cult

zine