Donderdag 20/06/2019

De zege van het gevoel

Schoner dan het beeld op Sporza kan verdriet niet zijn: op het gezicht van Delfine Persoon zie je het allemaal. De wereldkampioene boksen hoopte Sportvrouw van het Jaar te worden. Ze rekende erop. Ze verbeet haar ontgoocheling niet. En dat is een verademing.

Slikken moet je doen. Sportief zijn. En zeggen dat "alle drie de kandidaten de titel verdienden en dat je dus heel blij bent voor de andere". Zo zouden Kim Clijsters en Tia Hellebaut het gedaan hebben, door Bob Verbeeck van Golazo vervormde sportvrouwen, voor wie imago van groot belang is. Ze zijn zo sympathiek en dat is dan marketing.

In Delfine Persoon zit geen marketing. De wereldkampioene boksen hoorde Nafi Thiam uitgeroepen worden tot Sportvrouw van het Jaar en zette enkele uren later dit op Facebook: "Zo zie je maar hoe het werkt! De kleine sporten krijgen geen kans in België en er wordt niet op prestaties gestemd. Maar zoals Clijsters: 'Ik stem op Thiam, omdat ik ze ken.' Sportprestaties zijn niet meer belangrijk! (Ja, ik heb geen contact met Clijsters, want ik behoor tot de normale klasse, die moet gaan werken!)"

Elders noemt ze zich "misschien een slechte verliezer", maar eigenlijk is Delfine Persoon gewoon goudeerlijk. Ze is ontgoocheld, teleurgesteld, verdrietig en ze is, vooral, machteloos. Want daar zit het in sport, dat twee soorten van verlies kent. Er is bijvoorbeeld Sep Vanmarcke, die in 2013 Parijs-Roubaix in de spurt aan Fabian Cancellara moet laten en in tranen uitbarst. Of, legendarisch, het snikkende interview dat boogschutter Paul Vermeiren op de Olympische Spelen van 1996 aan Frank Raes gaf: "Godverdomme, zo dicht erbij." Maar in het Plopsatheater ging het om dat andere verlies. Dat waarover een jury beslist. En in een wereld waar alles gericht is op de breedste glimlach en 'kijk eens hoe tof we allemaal zijn', was Delfine Persoon als enige zichzelf.

Wie oud genoeg is, moest denken aan 11 januari 1995. Toen kreeg de bijna pasgeboren Gilles De Bilde de Gouden Schoen en niet torenhoog favoriet Lorenzo Staelens. Staelens werd niet eens tweede. Zelfs niet derde. Hij werd achtste en toen dat verdict viel, stormde hij de zaal uit. Eerst nog zonder commentaar, maar na lang aandringen van Louis De Pelsmaecker, zei hij létterlijk: "Gewoon belachelijk dat ik niet bij de eerste vijf ben. En als ik het niet was, dan moest het Franky toekomen. En de rest is allemaal belachelijk. Belachelijk. Ik heb er geen ander woord voor."

Er is ongetwijfeld gelachen met Lorenzo Staelens, maar waarom ben je sportman? Om te winnen toch? Of het nu individueel is of in groep. Of het met doelpunten, bloemenruikers, bekers of met de trofee van een jury is: het gaat om winnen. Desnoods van een medaille, al blijft de grootste wielerprestatie van Axel Merckx nog altijd dat hij ooit derde werd in een wielerwedstrijd. Gelukkig voor hem gebeurde dat in de Olympische wegrit in Athene. Maar ooit zei schrijver Jos Vandeloo treffend: "De Olympische leuze is aspirine voor verliezers."

Uppercut

Dat deelnemen belangrijker is dan winnen, daar moet je bij Delfine Persoon niet mee afkomen. Daarvoor laat ze na haar fulltime job bij de spoorwegpolitie niet urenlang op haar gezicht kloppen. Winnen wil ze en dat deed ze dit jaar ook, in alle mogelijke categorieën. Mocht het bokscliché niet te veel voor de hand liggen, dan zou je schrijven dat het een uppercut moet zijn om dan niet beloond te worden. Dus schrijf je maar iets anders: dat sporters (en bij uitbreiding iedereen die iets wil bereiken) gevoelens mogen laten blijken. Wat zondagavond gebeurde, is dus toch een overwinning. Op de smiles, het Plopsatheater, op het ons-kent-ons, op de plastiek van de sport. Een zege van het gevoel.

O ja: gisteravond verontschuldigde Kim Clijsters zich op haar website tegenover Delfine Persoon. "Ik heb immers ook (en eerst) duidelijk gezegd dat ik de prestaties van de drie kandidates evenwaardig vond en dat meen ik echt", schreef ze. Voilà.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden