Maandag 22/07/2019

De zee

Geen plek zo Belgisch als het Noordzeestrand. Charles Ducal trok naar zee voor een vakantiegedicht. Het gedicht verschijnt tijdens Theater aan Zee op een postkaart.

Een moederlijf in haar hangmat, zo ligt zij
te wiegen. Aan haar voeten jaagt in de winter
een eenzame hond. In herfstregens staan lege zielen
te staren naar de verdwenen horizon.

Maar de lente is niets dan naderende zomer.
Een vleugje meer licht, meer warmte volstaan
om de eerste nog rillende lichamen los te knopen
en te herdopen in het geruis van de moedertaal.

Dan gooit het land zijn wegen en treinen
als uitgeworpen lijnen naar water en zand,
wordt alle vlees leesbaar en onvermijdelijk
naakt in het oog van de zon uitgestald.

De zee is de moeder van alle Belgen, de stem
in hun armen en benen, de vlucht in hun ogen,
de vis in hun vel. Spatten mens, altijd dezelfde,
klein en onnozel, en ik een van hen,

die 's nachts, achtergebleven, te luisteren
lig, urenlang, hoe zij nader komt
en 's ochtends ontwaak tussen de schreeuwende
meeuwen, haar zout op de tong.

Charles Ducal op Koningen en Koninginnen der Poëzie, 1/8 om 21 uur in CC DE Grote Post. www.taz.be

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden