Maandag 12/04/2021

De wraak van de regenboog

De oude wereldkampioen is de nieuwe: Paolo Bettini. Niemand kon hem gisteren van de zege houden. Niet Alexandr Kolobnev of Stefan Schumacher, niet de verdienstelijke Belgen Gilbert en Leukemans.

Door Sven Spoormakers

STUTTGART l En al helemaal niet Susanne Eisenmann of de rechtbank van het Landesgericht Baden-Würtenberg. De Sportbürgemeisterin van Stuttgart kreeg lik op stuk van Bettini.

De mensen gebruiken het komende jaar allemaal hetzelfde woord om hem te omschrijven: wereldkampioen. Daarna noemen ze hem misschien Italiaan of kopman van QuickStep, of ze zeggen dat hij klein is, of kaal, of getrouwd, vader van twee kinderen en 33 jaar. Misschien maken ze wel een grapje over zijn geboortedatum: 1 april. Waarschijnlijk kunnen ze nog iets over zijn imposante erelijst zeggen, of over zijn broer Sauro die vorig jaar verongelukte toen hij een feest voor de wereldtitel van zijn broer voorbereidde. Een enkeling zal vertellen over zijn olijfboomplantage in zijn kleine geboortedorp La California aan de Toscaanse kust. Maar het eerste woord - in de krant, op televisie en in opsommingen - is altijd dat ene: wereldkampioen. Wereldkampioen Paolo Bettini.

Denk even terug aan vorig jaar. In Salzburg danste Paolo Bettini van plezier. Eindelijk kreeg hij waar hij al zo lang naar verlangde: de regenboogtrui. En iedereen mocht zien en voelen hoe blij hij daarmee was. Op het podium liet hij zich op de schouders hijsen door Erik Zabel en Alejandro Valverde, nadat hij had staan snotteren van emotie toen het Italiaanse volkslied weerklonk.

Dit jaar was de sfeer een stuk grimmiger, en dus ingetogener. En dat was niet omdat er bij de kleine Italiaan gewenning opgetreden was. Het 'Fratelli d'Italia' zong hij nog luidkeels mee, dezelfde vlag als vorig jaar - de originele Italiaanse driekleur uit 1779 - om de schouders. Maar de blijdschap op het podium had plaatsgemaakt voor een ijskoude afwijzing van al wie hem eer kwam bewijzen. Pat McQuaid, de voorzitter van de Internationale Wielerunie, vroeg en kreeg een hand. Maar een blik en een woord van dank voor de gouden medaille kreeg de Ier niet terug. En Wolfgang Schuster, de burgemeester van Stuttgart, bracht Bettini de bloemen en kreeg een blik van puur misprijzen als een slag in het gezicht. De Duitser droop als een natte hond af. Met Bettini had uitgerekend die coureur gewonnen die niemand wenste. McQuaid probeerde er zich nog uit te lullen achteraf, door zijn sympathie te betuigen en door erop te wijzen dat hij Bettini had verdedigd in de onwaarschijnlijke gang van zaken toen Susanne Eisenmann, en met haar het hele stadsbestuur van Stuttgart, voor de rechter een startverbod voor de uittredende wereldkampioen wou afdwingen.

Voor blijdschap was er immers te veel gebeurd in de dagen voor het wereldkampioenschap. Eerst was er de Duitse televisiezender ZDF die met een schimmige verklaring kwam als zou Patrik Sinkewitz verklaard hebben dat hij de testosteron waarop hij kort voor de Tour de France positief testte van Bettini gekregen had. Er kwamen advocaten aan te pas om het bericht te ontkennen, maar het kwaad was al geschied. Paolo Bettini was altijd een respectabel inwoner van het dorp Wielrennen geweest. Het bericht op de Duitse tv maakte er voor altijd komaf mee. Met doping had hij nooit wat aan de hand gehad. Akkoord, hij had zich niet in scherpe bewoordingen afgezet tegenover een coureur die betrapt werd. Altijd had hij begrip voor wat de man in kwestie ertoe gedreven had. En akkoord, Paolo Bettini was profrenner geworden op voorspraak van dokter Ferrari - de verdachte dokter Ferrari. Volgens Bettini was dat omdat Ferrari een regelmatig toeschouwer was van de amateurwedstrijden in Toscane waar Bettini steevast furore maakte. Toen Ferrari in 2003 voor de rechter moest verschijnen en veroordeeld werd voor zijn praktijken werd een hele rits coureurs opgevoerd als getuige. Bettini was daar niet bij.

Het bleef echter niet bij de aantijgingen van ZDF. Bettini had in juli een brief naar de UCI gestuurd, waarin hij in advocatentaal zijn ongenoegen kenbaar maakte over de nieuwste vinding in de strijd tegen doping: een ethisch charter. Als wereldkampioen vond hij het zijn plicht om op te treden tegen een reeks "draconische maatregelen" die de ondertekening van het charter met zich meebracht. De UCI aanvaardde de brief, maar liet Bettini op de lijst met renners die het charter niet ondertekend hadden. En dat werd een breekpunt voor Susanne Eisenmann, die als organisatrice van het WK een haast utopisch ideaal nastreefde: de cleanste wereldkampioenschappen ooit. Toen de UCI haar duidelijk maakte dat Bettini de start niet geweigerd kon worden op basis van het charter, stapte ze naar het Bundesgericht Baden-Würtenberg en moest een rechter uitmaken wie gelijk had. Het bleek de UCI te zijn, en dus mocht Bettini starten.

De woede om het onrecht dat hem aangedaan was, zette Bettini om in motivatie. Het zou een hele dikke, vette middelvinger zijn die hij opsteken zou naar al wie hem aangevallen had. Bettini kreeg zijn gelijk, gistermiddag iets over vijven. Niemand was in staat om hem van zijn tweede wereldtitel af te houden.

Niet dat hij zijn titel op een presenteerblaadje kreeg. Integendeel. Er werd 'onwereldkampioenschapsachtig' hard gekoerst, met belangrijke coureurs die zich in niet geheel onbelangrijke vroege aanvallen mengden. Het waren gevechten die slachtoffers eisten: Stijn Devolder bijvoorbeeld koerste gretig, maar stapte uit de koers toen de laatste veldslag nog gestreden moest worden. En de Nederlanders offerden te veel soldaten op in een dolle achtervolging en konden, ondanks hun numerieke overwicht met Boogerd, Dekker en Kroon in de beslissende ontsnapping, de kopgroep niet samenhouden. De Belgen Gilbert en Leukemans, ook in die beslissende vlucht, slaagden er evenmin in maar mochten zich op de borst kloppen: ze hadden de hele wedstrijd mee gekleurd, ook al was er geen enkele Belg die een favorietenrol was toegedicht.

Er waren uiteindelijk maar twee anderen die Bettini op de Birkenkopf konden volgen: Fränk Schleck en Stefan Schumacher, de Duitse favoriet. Even later sloten ook Cadel Evans en de verrassende Rus Alexandr Kolobnev aan. De rest, de Nederlanders, de Belgen en vooral de Spanjaarden, was geklopt. Het was nog een kilometer of vijf en toen al was duidelijk dat de oude wereldkampioen de nieuwe zou worden.

De woede om het onrecht dat hem aangedaan was, zette Bettini om in motivatie. Een heel dikke, vette middelvinger naar al wie hem aangevallen had

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234