Donderdag 23/01/2020

De wilde jaren van een vrouwengek

Van een Rolling Stone mag je verwachten dat hij seksueel zijn mannetje staat. Welke andere band slaagt er immers in de vrouwelijke helft van de wereldbevolking zo op te hitsen dat tientallen specimen zich na elk concert weer komen aanbieden voor een nummertje? Geen enkele natuurlijk. De Stones, dat is pure seks. Maar Ron, die bleek alleen oog te hebben voor zijn Jo. Omdat hij zijn wilde jaren al achter de rug had.

In tegenstelling tot bijvoorbeeld Mick Jagger, die om de haverklap gefotografeerd werd met alweer een nieuwe bloedmooie griet aan de arm - wat hem vanzelfsprekend niet in dank werd afgenomen door Bianca of Jerry - leek Ron Wood niet zo'n mannetjespauw. Voor iemand die zijn hele leven seks, drugs en rock-'n-roll hoog in het vaandel droeg, gaf hij tijdens zijn Stonesperiode de indruk er een vrij voorbeeldig leven op na te houden: netjes getrouwd en vader van een stel kinderen. Maar schijn bedriegt natuurlijk, want zijn wilde jaren lagen toen al lang achter hem. Die beleefde hij toen hij nog bij The Birds speelde, en bij de Faces.

Ook op jonge leeftijd kon Wood er trouwens al weg mee. Kleine Ron was een hyperactief kind dat regelmatig met een touw aan de poot van de keukentafel gebonden lag om te verhinderen dat hij op de loop zou gaan. Op amoureus vlak zat het ventje evenmin stil. Nog maar tien was hij bijvoorbeeld toen hij al bijzonder tuk bleek op zijn vier jaar oudere nicht Rita. Ze trokken nogal vaak samen op, probeerden sigaretten te rollen van krantenpapier en gingen op zoek naar Guinnessglazen waar nog een bodempje bier in zat, wat ze dan voorzichtig opdronken onder het trekken van vieze gezichten.

Op familiefeesten werden ze verondersteld samen te slapen en dat waren hoogdagen voor de kleine Ron. Hij vond het meisje een echt stuk en hij deed niets liever dan haar bespioneren wanneer ze 's nachts naar het toilet moest. En elkaar knuffelen natuurlijk, dat deden ze ook vaak. Omdat hij een van zijn broers de uitdrukking 'het met elkaar doen' had horen gebruiken, zei hij op zo'n nacht tegen Rita dat hij het wel eens met haar zou willen doen, waarna het meisje hem op de vingers tikte en zei: "Wij? Wij gaan helemaal niets doen."

Tijdens zijn jeugd deed hij wat iedereen toen deed: voorzichtig aftasten, flirten, zoentjes stelen, in het donker naar buiten gaan met een meisje en dan schaamtelijk genoeg klaarkomen in zijn broek, wat hem in meer dan een betekenis een koude douche opleverde. Als opkomend muzikant die er bovendien niet zo slecht uitzag - "die jongen die op Cleopatra lijkt", werd hij wel eens beschreven - had hij liefjes bij de vleet, en daar kwam pas verandering in toen hij op een avond naar een concert van de Yardbirds ging, de band van Eric Clapton.

Omdat Keith Relf, de mondharmonicaspeler van de Yardbirds, er om een of andere reden niet was, werd er een oproep gelanceerd: was er iemand in de zaal die met zo'n instrument overweg kon? Ron kende de mondharmonica natuurlijk als geen ander aangezien zijn vader er hele dagen op liep te blazen, en dat wisten zijn vrienden ook. "Hij, hij", schreeuwden ze terwijl ze hem naar voren duwden. En voor hij het wist klom Ron naast Clapton op het podium.

Na het optreden werd hij backstage gevraagd en daar stond hij opeens oog in oog met de jonge vrouw die hem jarenlang niet meer los zou laten: Krissie, de vriendin van Clapton over wie die jaren later nog zou zeggen dat die verdomde Ron zijn meisje had afgepikt. Niet veel later hielden de ouders van Krissie het in Londen voor bekeken. Ze trokken naar het noorden, hun dochter achterlatend in hun oude huis aan Edgehill Road. Ze waren echter de stadsgrenzen nog niet over of Ron was al bij haar ingetrokken.

Zijn liefde voor Krissie stond zijn relatie met Clapton echter nooit in de weg. De mannen bleven elkaar regelmatig zien en als Ron Eric een dienst kon bewijzen, liet hij dat zeker niet na. Zoals die keer in Los Angeles, toen Eric aan Ron bekend had dat hij smoor was op Barbra Streisand. Ron zorgde er toen niet alleen voor dat de twee elkaar tegen het lijf liepen, door zijn toedoen kreeg Eric uiteindelijk ook wat hij wou.

Ook al was Krissie bijzonder, de enige vrouw in zijn leven was ze toen zeker niet. Daarvoor liep er te veel vrouwelijk schoon rond en volgens zijn vriend Rod Stewart wou dat allemaal geëxploreerd worden. De twee speelden toen samen bij de Jeff Beck Group en wanneer ze toerden sliepen ze steevast op dezelfde kamer. Het eerste wat ze deden wanneer ze een nieuw hotel betrokken, was tussen hun bedden een scheidingswand optrekken van stoelen, kasten en alles wat maar los of vast zat in de kamer, zodat ze enige privacy zouden hebben wanneer ze een meisje mee zouden nemen.

Dat werkte prima, maar al gauw kwamen ze erachter dat het ongehoord grappig was als ze op precies hetzelfde moment een 'ongelukje' veroorzaakten, waardoor ze tegen de scheidingswand aan vielen en die tegen de grond ging. Iedereen lag dan naakt op de grond, de meisjes schreeuwden dat ze walgelijk waren en Ron en Rod lagen dubbel van het lachen.

Een ander spelletje dat ze vaak speelden was 'Wood en Stewart, artsen', met in de hoofdrollen dokter Ron en dokter Rod, en een aantal bereidwillige groupies die bij hen op de kamer zaten. De twee mannen verkleedden zich dan als artsen, compleet met witte jassen en stethoscopen, en zeiden tegen hun patiënten dat ze hen grondig zouden moeten onderzoeken. Misschien zou er zelfs een operatie nodig zijn. Sommige meisjes keken hen dan verschrikt aan en wisten niet hoe snel ze konden wegkomen, maar er waren er ook heel wat die het stel gynaecologen op vrije voeten met alle plezier van de wereld hun gang lieten gaan.

Toen ze vijf jaar getrouwd waren, werd Krissie in 1976 zwanger. Tijdens het Halloweenfeest bij de Woods thuis begonnen de weeën en Ron wist niet zo goed wat te doen. Hij moest kiezen tussen bij zijn vrouw blijven en een huis vol genodigden negeren of zich bij de grootheden als David Carradine, Warren Beatty, Mick Jagger en Linda Ronstadt in zijn woonkamer voegen en Krissie aan haar lot overlaten.

Zoals iedere toekomstige vader koos hij natuurlijk voor het tweede. "Geef maar een brul als het zover is", zei hij tegen Krissie en hij spoedde zich de trap af. Naarmate het feest vorderde, begon Krissie luider te kreunen en net op het moment dat ze "Ik krijg een baby!" riep, werd er op de deur geklopt. Het bleek de roadie van Neil Young te zijn, die in een glanzend witte ambulance reed, de ideale auto dus om Krissie mee naar het moederhuis te rijden.

Toen ze daar aankwamen, bleken er toch een paar complicaties te zijn en de bevalling zou dus via een keizersnede moeten gebeuren. Krissie en Ron wisten niet of het een meisje of een jongen zou worden en namen afspreken hadden ze ook al niet gedaan. Toen de baby uit de buik van zijn moeder was gehaald en de verpleegster vroeg hoe het kind zou heten, stond Ron met zijn mond vol tanden. Maar gelukkig zag hij dat het wicht tussen de benen een piemeltje had, dus zuchtte hij: "Boy." Misschien niet bijzonder origineel, maar zeker toepasselijk.

Krissie ging slapen en Ron trok huiswaarts, dolgelukkig om zijn eerstgeborene en in de mood om er nog een lap op te geven. Wat trouwens best kon, omdat zijn huis nog altijd vol mensen zat. Halloween ging dus over in een geboortefeest en niemand die er iets van merkte. Met uitzondering van Diana Ross, die vroeg of ze de babykamer mocht zien. Ron troonde haar mee naar de logeerkamer en sprak vol trots: "Hier is het", wat Ross op de rand van de afgrond bracht.

"Dit kan toch niet," schreeuwde ze, "Waar is het wiegje? En de commode? Waar is het speelgoed, en de spulletjes die rond de wieg moeten staan?" Ron herinnerde zich niet ooit zoiets gehad te hebben toen hij klein was, maar gaf Diana toch haar zin. Samen trokken ze naar een babywinkel en hij liet Ross haar gang gaan tot zijn creditcard haar limiet had bereikt. Terug in het ziekenhuis werd hij meteen bij de kraag gevat door de hoofdzuster, die hem meedeelde dat Boy toch echt geen naam voor een kind was. Het diende een fatsoenlijke naam te zijn. "Oké", zei Ron, "maak er dan maar Jesse James van." Pas jaren later ontdekte hij dat de tweede naam van de echte Jesse James Woodson was geweest.

Het uk kon er echter niet voor zorgen dat zijn ouders bij elkaar bleven. Rons talloze avontuurtjes behoorden tot de algemene kennis in het Britse rockwereldje van de jaren zeventig, maar dat waren slechts meisjes van één nacht geweest. In 1977 slaagde hij er echter in een waar schandaal te veroorzaken door het aan te leggen met Margaret Trudeau, de vrouw van de Canadese premier. Zij was een prachtige dame met donkere lokken en met haar 22 jaar de jongste first lady ter wereld. Ze hield onomstotelijk van haar 29 jaar oudere man, maar persoonlijk uitgenodigd worden voor een concert door een Rolling Stone was natuurlijk ook niet mis. De twee beleefden een korte, passionele romance en dwongen er de premier zelfs toe in het openbaar te verklaren dat het leven van zijn vrouw niemand iets aanging. Goed bedoeld natuurlijk, maar dat er stront aan de knikker hing, was nu voor iedereen wel duidelijk.

En ook Krissie liet zich niet onbetuigd. Toen de politie op zoek naar de notoire drugsgebruiker Keith Richards op een nacht de Wick binnenviel, het riante landhuis van de Woods, troffen ze er niet alleen een flinke hoeveelheid cocaïne aan, maar ook Krissie, samen met haar vriendin Lorraine in hetzelfde bed. Ach, een beetje lol schoppen, niet meer dan dat, zei Krissie, maar dat ze er keer op keer weer met George Harrison op uit trok, was natuurlijk minder onschuldig. Niet dat Ron er iets op tegen had trouwens, alles werd netjes op voorhand afgesproken: jij neemt de mijne en ik neem de jouwe, wat ertoe leidde dat Ron een tijd lang met Pattie Boyd aan de haal ging, toen ook beter bekend als Mrs. Harrison. Krissie van haar kant ruilde George al gauw in voor Jimmy Page.

Aan al dat geflierefluit kwam een einde toen Ron op een feestje een prachtige en uitgelaten blonde dame zag rondhuppelen die hem met haar fantastische billen aan de jonge Goldie Hawn deed denken. Ze droeg een blauwe omajurk, een Harris-tweedjasje en beige laarzen, en Ron wou haar hebben. Hij gooide vlug een dubbele portie van de spierverslappende drug quaalude in Krissies glas, waardoor die binnen de kortste keren een diepe tuk deed, en trok zijn stoute schoenen aan.

Hij sloop op de blondine af en stond net op het punt haar eens flink in de billen te knijpen, toen ze zich omdraaide en hem recht aankeek. "Ik ben Ronnie Wood", stamelde Ron, waarop zij antwoordde: "En ik ben Jo." Van het feit dat hij een Stone was, kwam ze niet onder de indruk en te grabbel gooide ze zich al evenmin. Ron diende te vechten voor haar, maar misschien werd ze daardoor ook waardevoller voor hem, want hij zou bij haar blijven tot op de dag van vandaag, nu ze oma en opa zijn en graag met de kleinkinderen uit wandelen gaan.

Jo Howard was getrouwd, zo bleek, en ze had een zoon, maar dat belette haar niet samen met Ron vijf maanden in Parijs te gaan wonen, waar de Stones bezig waren met het opnemen van Some Girls. Het was seks voor de opnames, seks tussen de opnames en seks na de opnames, en tegen de tijd dat ze terug naar Londen verkasten, was Jo zwanger van hun liefdesbaby Leah. Het was 1978, en tijd dat Ron orde op zaken stelde, dat was duidelijk. Hij besloot zich van Krissie te laten scheiden om met Jo te kunnen trouwen. De Wick werd verkocht aan Pete Townshend van The Who, die er nog steeds woont.

Pas zes jaar later zou Ron Jo echt ten huwelijk vragen, toen ze op vakantie waren op Jamaica en Keith Richards Rons getalm niet meer kon aanzien. Hij reserveerde een romantisch restaurant voor het stel en zorgde ervoor dat ze het meest knusse tafeltje kregen, een beetje achteraf, vlak naast een waterval. Het was niet de eerste keer dat Ron Jo een aanzoek deed, maar het was wel de meest serieuze. De voorgaande keren was het altijd ongelegen gekomen en had Jo geantwoord dat ze zo toch ook gelukkig waren.

Nu was het officieel, en Ron zat bijna te beven op zijn stoel. Jo zag dat er hem iets dwars zat, vroeg of alles oké was en toen kwam het eruit: "Wil je met me trouwen, Jo?" De vrouw legde de menukaart opzij, keek hem strak aan en zei: "Nou, goed dan, maar wat neem jij als hoofdgerecht?" En daarmee was alles in kannen en kruiken.

Of zo leek het toch, want tot hun verbijstering vonden ze geen enkele priester bereid hen te trouwen. Ron behoorde tot de Church of England en Jo was rooms-katholiek. Hij mocht dus niet met haar trouwen en zij met helemaal niemand aangezien ze gescheiden was. Daarom werd het een 'kerkelijke inzegening' en om die te voltrekken gingen ze op zoek naar een geestelijke. Na veel onderhandelen en beloven dat ze voortaan ieder jaar bij hem op consultatie zouden komen om te tonen dat ze hun leven gebeterd hadden, vonden ze uiteindelijk iemand die hen in de echt zou verbinden in het kleine kerkje van Denham, gelegen in de buurt van de beroemde Pinewood Studios.

De kerk zat vol beroemdheden. De andere Stones waren er natuurlijk, en Keith en Charlie fungeerden als getuigen. Rod Stewart was er vanzelfsprekend ook, net zoals Peter Cook, Jeff Beck en Peter Frampton. De dominee keek het publiek in, zag al die beroemdheden en stak van wal met de woorden: "Er zijn vele sterren in de hemel, maar sommige geven maar weinig licht. Er zijn veel sterren bijeen vandaag, maar vergeet niet dat het licht van die sterren kan afnemen, of zelfs uitdoven." Hoe luider de geestelijke sprak, hoe meer gemor er uit het publiek oprees. De rockmuzikanten begonnen de man na te bauwen en uiteindelijk draaide de dienst uit op een rumoerige tweestrijd tussen God en rock-'n-roll, waarbij de eerste duidelijk in de minderheid was.

's Avonds volgde er een groot feest waarop de Dirty Strangers speelden. Na verloop van tijd sprongen Ron en Keith ook op het podium, Jo volgde hen en tot ieders verbazing bracht ze een prachtige versie van 'And Then He Kissed Me' ten gehore. Apetrots op haar prestatie en op het feit dat haar optreden net zoals de rest van het huwelijksfeest door een ingehuurde cameraman op video was vastgelegd, stelde ze een paar dagen later aan haar moeder voor om samen nog eens naar de band te kijken. Toen ze bij het deel kwamen waar Keith en Ron aan het spelen waren, zei Jo: "Kijk mam, nu kom ik." Waarna Jimmy White een zwarte bal potte. Het wereldkampioenschap snooker was toen volop aan de gang en omdat Ron niet naar de wedstrijd van zijn vriend Jimmy kon kijken, had hij de videorecorder geprogrammeerd. Jammer genoeg had hij er de verkeerde cassette ingeschoven, wat bijna het vroegtijdige einde van zijn nog prille huwelijk veroorzaakte.

Vertaald en bewerkt door Marnix Verplancke@klkoloklo:Maandag

Aan de drugs met Jimi Hendrix

Wood ging zowel met

het liefje van Eric Clapton en van George Harrison

als met de vrouw van de Canadese premier. Al liet zijn vrouw Krissie zich ook niet onbetuigd:

ze draaide George Harrison

en Jimmy Page binnen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234