Zaterdag 27/11/2021

De wielerjaargang 2007 zoals het was, zonder doping

Doping. Voilà, dat is de enige keer dat u dit woord in onderstaand wielerverhaal zult lezen. Straf, hé. Het wielerjaar zoals het was: van Vlaanderen tot Lombardije.

Door Sven Spoormakers

Brussel l Toen in januari de benen gemasseerd en de broeken ingevet werden, waren de verwachtingen hooggespannen. Vandaag zijn we tien maanden later en heeft iedere coureur zijn dromen waargemaakt of opgeborgen. Straks wordt de Ronde van Lombardije gereden en dan is het definitief over en sluiten met het wielerjaar 2007. Voor velen is het een opluchting dat het voorbij is, om verschillende redenen. Eén daarvan is het eerste woord uit de inleiding boven dit verhaal. Een andere, en dan vooral voor de renners zelf, is dat het alweer een lang en zwaar seizoen geweest is, met wedstrijden in weer en wind en over bergen die een gewone mens zelfs niet met de auto over rijdt. Maar ondanks dat ene woord was het een geweldig seizoen. Met emoties à volonté, met verrassingen en ontgoochelingen en, zoals altijd in de sport, meer verliezers dan winnaars. Er namen gevestigde waarden afscheid, en er staken nieuwe en frisse kopjes hun neuzen aan het venster.

Vlaanderen was niet voor de Vlamingen...

maar voor de Italianen. Akkoord, Tom Boonen won Kuurne-Brussel-Kuurne, Dwars door Vlaanderen en de E3-Prijs. Maar de vette prijzen waren voor mannen van aan de andere kant van de Alpen. Filippo Pozzato won de Omloop Het Volk en Alessandro Ballan de Ronde van Vlaanderen.

De Vlaamse specialisten speelden hun rol, maar meer ook niet. Het blok rond Boonen leek voor de kasseicampagne haast onklopbaar, met de nieuwe luitenanten Gert Steegmans en Peter Van Petegem aan zijn zijde. Maar trop is te veel, ook in het wielrennen. Het hele peloton keek naar de mannen in het blauw en met kopmannen die ondanks hun status niet met de beste conditie rondreden, werd het een onmogelijk te winnen strijd. Tekenend daarvoor was Parijs-Roubaix, waar Boonen misschien wel de sterkste man in koers was, maar de andere ploegen hem meesterlijk schaakmat zetten en iemand als Peter Van Petegem niet meer in staat was de bakens te verzetten.

In de Ardennen speelden we weer niet mee...

en dat is niet nieuw. De eerste Belg in de Amstel Gold Race: Johan Vansummeren op de achttiende plaats. Waalse Pijl: Jelle Vanendert dertiende. Luik-Bastenaken-Luik: Philippe Gilbert negentiende. Het is een weerkerend fenomeen: na de kasseikoersen bergen de Belgen hun ambities op. Niet alleen voor de Ardennenklassiekers, maar voor ongeveer alles waar het nog bergop gaat. Op die ene uitzondering na: Stijn Devolder ontdekte dat Belgen ook kunnen klimmen als ze dat willen.

Het is een zware erfenis uit een verleden dat - opnieuw - met dat ene woord te maken heeft. Als de sfeer in het peloton inderdaad omgeslagen is, zoals vele renners geloven, moet het voor Belgen weer mogelijk worden om in de lastiger wedstrijden een rol van betekenis te spelen.

Dan moeten de Belgische renners, en zeker de Vlamingen, wel afstappen van hun liefde voor de kasseien. De Ronde van Vlaanderen heeft een enorme impact op ons, maar internationaal hebben Luik-Bastenaken-Luik en de Waalse Pijl minstens zoveel waarde. Pas als 'onze' topcoureurs dat inzien en ook van de Ardennen een doel maken, groeit de kans dat we op termijn voor landgenoten kunnen supporteren op de Muur van Hoei of La Redoute. Daarom is het doodjammer dat Stijn Devolder zich niet toespitst op het trio Ardennenklassiekers.

De jonkies kloppen keihard op de deur...

en dat is een prettige vaststelling. Even een kleine, zeer willekeurige opsomming van nieuwe namen aan de top van het wielrennen: Andy Schleck, 22 jaar en de tweede van de Giro; Greg Van Avermaet, 22 jaar en als neoprof meteen blijk gevend van een onvervalst killersinstinct; Mark Cavendish, 21 jaar en als neoprof meteen zijn plaats bij de topsprinters veroverd; Marcus Burghardt, 24 jaar en de nieuwe Duitser in de Vlaamse koersen met de overwinning in Gent-Wevelgem als apotheose; Thomas Dekker, 23 jaar en de nieuwe grote man in het rittenwerk à la Tirreno-Adriatico, Ronde van Romandië en Ronde van Zwitserland. Nog eentje die in deze opsomming thuishoort, maar als 'hors catégorie': Alberto Contador, 24 jaar en winnaar van Parijs-Nice en de Tour de France. De Spanjaard heeft slechts één pech, namelijk dat hij een protégé was van Manolo Saiz. Maar in de Tour bood hij alles wat een Tourwinnaar moet bieden: panache en moed. Was die liegende Michael Rasmussen niet door de mand gevallen, was Contador tweede geworden en had hij de witte trui gewonnen. Het geel stond hem minstens even goed.

Ondanks alles was de Tour prachtig...

maar zo zal deze editie niet herinnerd worden. Laten we de sombere zwarte bril waarmee er naar de Tour teruggekeken wordt, afleggen. De enige conclusie dan is dat die drie weken in juli op zijn minst een prachtig tv-spektakel opgeleverd hebben. De spurt van Steegmans in Gent en die van Boonen in Bourg-en-Bresse en Castres: het waren hartverwarmende momenten. De demarrages van Contador op de Peyresourde: heerlijke topsport. De slottijdrit naar Angoulême, met de top drie binnen een halve minuut: de spanning droop van de muren. Het is dát soort Tour de France dat het wielrennen nodig heeft, niet het soort opgefokte en opgepompte vedetten die als buitenaardse wezens tegen cols aanrijden. Maar helaas, de Tour 2007 zal die blijven van de leugen van Rasmussen, het bloed van papa Vinokoerov en de testogel van Sinkewitz en Moreni.

De groene opluchting van Tom Boonen...

was zeer groot na de Tour. Want het kwam na een voorjaar van net niet. Akkoord, hij kan niet elk jaar de Ronde van Vlaanderen of Parijs-Roubaix winnen en met Kuurne-Brussel-Kuurne, Dwars door Vlaanderen en de E3-Prijs is het onterecht om van een 'mislukt' voorjaar te spreken. Het was echter vooral zijn eigen geestesgesteldheid die het Tom Boonen moeilijk maakte. Voor sommigen was het liefdesverdriet dat zwaar op hem drukte, maar waarschijnlijk was het vooral de decompressie na het regenboogjaar dat een rol speelde. Het leek wel of Boonen er een jaartje tussenuit wou, maar toch maar koerste omdat hij nu eenmaal coureur is en betaald wordt om met de fiets te rijden. Het voorjaar kon hem nog wel boeien, vanwege de organische verknochtheid aan de kasseikoersen, maar alles wat erna kwam, was er voor Boonen te veel aan.

Dat hij in de Tour twee ritten en de groene trui won, maakt van hem toch weer de beste Belgische coureur van 2007. Maar het is doodjammer dat hij zich nadien niet meer wist op te laden voor de rest van het seizoen. De val in de Vuelta noopte hem inderdaad tot een WK-forfait, maar waarom zou de pols of de knie of de rug ook nog pijn doen twee weken ná Stuttgart, tussen Parijs en Tours? Een mooie najaarsklassieker zou zeker niet misstaan op zijn palmares.

De oude wereldkampioen is de nieuwe...

en daar kon niet alleen Paolo Bettini om lachen, maar met hem kon ongeveer de hele wielerwereld (akkoord, misschien Alexandre Kolobnev niet, maar wie ziet de haast onbekende Rus nu als wereldkampioen?) een grijns niet onderdrukken toen 'de Krekel' in Stuttgart wild in het rond schietend over de streep reed. De affaire-Bettini was het trieste hoogtepunt van een politieke campagne in Duitsland, gevoerd door de foute mensen en met de foute argumenten.

Maar helemaal los daarvan: Paolo Bettini is een verdiende wereldkampioen. Ook al was het ook voor hem, net als voor ploegmaat Tom Boonen, een jaar van net niet. Toch is Bettini de referentie van deze generatie wielrenners: hij is gul en gretig in de koers en een man met een mening naast de koers. Liever dat dan renners zonder ruggengraat die enkel functioneren met een microfoon in het oor.

Benieuwd hoe Bettini zich straks tussen Varese en Como zal voelen. Het is immers een jaar geleden dat hij als winnaar van de Ronde van Lombardije schreiend over de finish reed, de armen ten hemel gespreid, als ultieme eerbetoon aan zijn overleden broer Sauro.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234