Woensdag 03/06/2020

Column

De werklozenblues

Beeld UNKNOWN

In deze column nodigt Joost Vandecasteele uit naar een wondere wereld die enorm op de onze lijkt. Vandecasteele is schrijver en komiek. Zijn column verschijnt tweewekelijks op woensdag.

Lieve linkse lakse kerk, ik ben één van hen. Één van die Nederlandstalige Brusselaars, blijkbaar zijn we nog met 7 procent. Die cijfers zijn gebaseerd op de Nederlandstalige facturen die Belgacom verstuurt. Of beter gezegd: 7 procent plus één individu, want ik heb nog nooit een factuur van Belgacom gekregen. Ik zit bij Numéricable met een 'premium pack NL', maar dan nog krijg ik telefoons in het Frans en is het menu op mijn scherm onveranderbaar in het Frans opgesteld. Ook ben ik één van die Nederlandstalige Brusselaars die om zoveel tijd wordt opgeroepen om te bewijzen dat ik werk zoek, het schrijven van een column als deze telt niet als sollicitatiepoging.

De organisatie verantwoordelijk voor deze oproep is Actiris, met een heel vreemde woordenschat: filialen noemen ze 'antennes' en hun afdeling jobs in het buitenland 'BI-Jobs' (beste lezer, verzin zelf uw mop over biseksuele escortboys).

Dit was niet mij eerste ervaring met Actiris, vorige keer kreeg ik een powerpointpresentatie over het verschil tussen de RVA en Actiris, daarna mocht ik langskomen bij een consulente die mij herkende van de televisie en dit als bewijs zag van mijn non-stop zoektocht naar werk. Ook ben ik al drie keer opgeroepen door de RVA met dreigende brieven over hoe ik verplicht ben op die dag en dat uur te verschijnen, iedere keer werd ik naar huis gestuurd omdat de enige Nederlandstalige medewerker niet aanwezig was.

Deze keer geen consulente, enkel een infosessie over (u raadt het nooit) het verschil tussen RVA en Actiris. Een uitleg met powerpoint en gegeven door Els die ietwat onder de indruk was van het vijandige publiek. En ik weet hoe vijandig een zaal kan zijn, ooit speelde ik Otaku drie keer in een uitverkocht CC Beveren, volledig vol omdat iedereen gratis binnen mocht na het kopen van een cultuurabonnement (geloof mij, mensen die een jaar op voorhand een abonnement kopen voor Kommil Foo en de voorstelling Kom van dat dak af zijn niet geneigd om te lachen met moppen over de Armeense genocide).

De sfeer was al gespannen toen een medewerkloze geïrriteerd zijn status als artiest gebruikte als argument om nooit opgeroepen te worden. Hoe een kunstenaar toch lijden kan. We waren met niet meer dan vijftien deelnemers, waarvan een paar verdwaalde Franstaligen.

Daar zaten we dan, de parasieten van het systeem, met onder ons een kwaaie kunstenaar, een chronische geeuwster, een kerel die zijn telefoon opnam, een oudere kerel die meer wist dan Els en door Actiris naar een cursus in Limburg is gestuurd, en ikke, om te luisteren naar de gebroken stem van Els. Nog nooit heeft de slogan van Actiris zo zielig geklonken: "Welkom in het actieve leven. We zijn er om u te helpen". En hoewel heel het powerpointding gepresenteerd werd met een dure laptop plus krachtige projector en om de twee minuten de website vermeld werd, zijn wij als werkzoekenden verplicht een pre-Y2K-mentaliteit te handhaven, elk onderdeel van onze zoektocht naar werk heeft pas een bestaansrecht indien uitgeprint, dus geen mails, geen USB-sticks.

Daarna mochten we weer oprotten en kon ik weer verder kijken naar The West Wing-marathon, als voorbereiding voor de glorieuze wederopstanding van onze politici die ons ongetwijfeld zullen verrassen met diepzinnige inzichten bedacht op stranden. Of telt DVD kijken ook niet als werk zoeken?

Misschien telt deze recente mail van mijn comedyboekingskantoor wel, met de vraag of ik in september twintig minuten nieuw materiaal zal hebben. Ik zei van wel, maar de waarheid is dat ik tot nu toe een halve mop heb. Enkel een clou, namelijk "Maar hij is wel heel populair in Syrië". Meer heb ik niet. Want ik vraag mij af of ik nog comedy wil of kan en hoe eerlijk een komiek mag worden op dat podium. Over de lokroep van het casino, waar elk verlies een fysieke pijn veroorzaakt en elke winst een misselijkmakende stress. Over hoe mijn psychiater tegen mij zei "Vind je dat zelf niet raar, meneer Vandecasteele?". Over mijn twijfels inzake kunde en talent en onaanvaardbaar gedrag. Want zij die comedy te flauw en te oppervlakkig vinden, komen toch niet kijken, en zij die comedy adoreren, willen herkenbare humor. Maar ja, het is wel een job.

En om deze column toch een beetje verheffend en positief te laten eindigen, komt nu mijn tip van de week. Bekijk de trailer van de film Bellflower, ooit hoop ik een boek te schrijven dat even krachtig aanvoelt als die twee minuten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234