Woensdag 18/09/2019

De wereldtop van morgen

Op de Europese '30 under 30' lijst van zakenblad Forbesstonden twee Belgische modetalenten te blinken: ontwerpers Niels Peeraer en Wim Bruynooghe, veelbelovende jonge ondernemers. Getalenteerd zijn ze zeker. Eigenzinnig, dat ook. Maar vooral: aardig, nuchter, en bereid om keihard te werken.

Niels Peeraer

Geboren in 1989
Studeerde af in 2011 aan de Modeacademie.
Richtte eigen label op in 2012, met leren handtassen en accessoires.
Woont en werkt in Parijs.

Help me alstublieft om mijn zinnen af te maken", lacht Niels Peeraer wanneer we hem via Skype spreken. Hoe goed en graag hij ook over zijn werk en passies spreekt, de woordenstroom in zijn moedertaal blijkt soms wat te haperen. Zo gaat dat als je al jaren in Parijs verblijft, en het grootste deel van je business zich in Azië afspeelt. Bovendien heeft Niels wel wat anders aan zijn hoofd: de nieuwe collectie wordt voorgesteld tijdens de modeweek in Parijs, daarvoor staat nog een shoot gepland. En dan kwam daar onlangs dat berichtje tussendoor, dat Forbes hem bij de grootste talenten rekent op de Europese '30 onder de 30'-lijst.

"Ik vind het vooral bijzonder om erkenning te krijgen uit een heel andere hoek dan ik gewend ben. Dat een zakenblad als Forbes vindt dat ik goed bezig ben, doet deugd, want ik ben best wel zakelijk gericht." Het is een van de dingen waarmee Niels Peeraer zich onderscheidt: hij is een van de zeldzame ontwerpers die creatief talent combineren met een nuchter hoofd voor business.

De extra persaandacht die de Forbes-onderscheiding met zich meebrengt, is ook mooi meegenomen. Het is vijf jaar geleden dat Niels' afstudeercollectie met awards en lof werd overladen. Alle ogen waren op hem gericht, als the next big thing. Dat is een vloek en een zegen gebleken. "Het is geweldig wat die show heeft teweeggebracht, maar ondertussen heb ik al een heel pad afgelegd. Ik sta nu veel verder, maar de verwachtingen blijven nog steeds gericht op wat ik toen heb gedaan. 'Wanneer is je defilé?', vragen ze me. Het is natuurlijk dankbaar om een spectaculaire show te organiseren met modellen en silhouetten van kop tot teen. Aandacht trekken met een presentatie van handtassen is minder evident."

Meteen na zijn afstuderen wist Niels al dat hij zich in lederwaren wilde specialiseren. Voor Delvaux mocht hij een limited edition-tas maken. "Ik vind het een boeiend materiaal om mee te werken, en hoe meer ik me verdiep in handtassen, hoe fascinerender ik ze vind. Een tas is iets heel persoonlijks. Het moet mooi zijn maar ook heel handig in het gebruik. En voor een ontwerper geeft het een grote vrijheid, als je puur aan een object kunt werken, zonder rekening te houden met de vormen van het menselijk lichaam. Zeker als je unisex wilt werken, zoals ik."

Bovendien worden accessoirelijnen aan een heel ander ritme gemaakt dan prêt-à-portercollecties. "De meeste merken hebben enkele basics en variëren per seizoen met kleuren en materialen. Ik vind het een uitdaging om handtassen ook heel hedendaags te maken en mijn vaste stuks telkens te vernieuwen."

Zo bouwde Niels Peeraer met het label dat zijn naam draagt aan een unieke, heel herkenbare signatuur. 'No limit to cuteness' is het motto, met opvallende strikken en gespen als de rode draad.

Geen wonder dat Peeraer al sinds de start erg populair bleek in Azië. Niet alleen in Japan, waar alles wat 'kawaii' ('schattig') is een voetje voor heeft, maar ook bij de modebewuste consumenten in Korea, China, Taiwan. "Nog voordat ik een verkooppunt in Parijs had, lagen mijn ontwerpen al in Tokio, Hongkong en Sjanghai in de winkels. Ook in Galeries Lafayette in Parijs worden nog altijd de meeste van mijn stuks aan Chinese toeristen verkocht. Ik heb een beetje een omgekeerd parcours gevolgd."

Nagestaard, gemeden en gepest

De liefde is trouwens wederzijds: als kind had Peeraer al een fascinatie voor de oosterse cultuur. Ondertussen is hij trouwens ook getrouwd met een Taiwanees. "Bovendien is Tokio voor mij nog altijd het mekka van de mode. Elke zakenman draagt een mooi strak pak, en daarnaast heb je de excentriek uitgedoste jongeren. Ze durven zich te uiten met de meest creatieve outfits, totaal over the top."

Als student was Peeraer een opvallende verschijning in Antwerpen. Zag ik hem niet eens in een tutu? "Haha, dat kan zeker. Op mijn 16de ben ik voor het eerst met hoge hakken naar school gegaan. In een dorp in de Kempen. Niet om te provoceren, maar de reacties waren vreselijk. Ik werd nagestaard, gemeden, gepest. Maar het was voor mij geen optie om me weg te steken, ik kon niet blijven doen alsof ik zoals de anderen was. Behoorlijk heftig. Maar uiteindelijk maakt het je ook sterk."

En dat is nodig, als je puur op wilskracht een eenmansbedrijfje uit de grond stampt. Pas sinds enkele maanden heeft Niels één werknemer die wat bijspringt. Verder deed en doet hij alles zelf: ontwerpen, prototypes maken, contacten met de producenten, met de pers, met de winkels... Zoals het hoort bij een luxemerk, is er veel aandacht voor de beste materialen, en wordt elk stuk met de hand gemaakt. "Ik wil heel voorzichtig groeien. Het loopt goed. Ik heb gemerkt dat ik een goed zakeninstinct heb, zonder opleiding of ervaring op dat vlak."

Als kind tekende hij al veel, mode zag hij gewoon als een nieuwe manier om zichzelf uit te dagen. Want iets maken is toch iets heel anders dan iets op papier creëren. "Ik droomde er nooit van om ontwerper te worden of bij een modehuis aan de slag te gaan. Nog altijd volg ik de modewereld maar van op afstand. Vraag me niet wie de nieuwe hoofdontwerper is van dit of dat merk."

Ondertussen is hij wel een beetje bezeten geraakt door handtassen, zegt hij. Waar hij ook is, Niels observeert mensen en hun tas. Want zijn ontwerpen mogen er dan speels en excentriek uitzien, ze moeten vooral ook praktisch zijn. "Bij sommige mode-ontwerpers draait alles om het ego, om persoonlijke expressie. Maar ik wil weten wat klanten willen en verwachten, en daar laat ik dan mijn visie op los. Ik vind het belangrijk dat mensen blij zijn als ze mijn stuks dragen en gebruiken. Ik ontwerp niet voor mezelf. Aan vrienden en vriendinnen vraag ik altijd wat er in hun tas zit. Ik ben nog altijd verbaasd van de rommel die mensen meeslepen!"

Bovendien valt het Peeraer op dat vrouwen - en mannen - hier toch sneller voor een sober, zwart stuk kiezen, of iets goedkoops van een keten. "Terwijl mijn klanten in Azië het normaal vinden om te sparen voor een mooi stuk dat ze jarenlang koesteren. Mijn tassen bewaren ze voor een special occasion, vertelde een aankoper mij onlangs. Dat vind ik een groot compliment. Ik wil absoluut niet saai of doordeweeks zijn."

nielspeeraer.com

Wim Bruynooghe

Geboren in 1988
Afgestudeerd in 2013 aan de Modeacademie.
Richtte in 2013 zijn eigen label op, met vrouwenkleding en accessoires.
Woont en werkt in Antwerpen.

Geboorteplaats: Brugge' staat er op zijn geboorteakte, maar dat is alleen omdat er geen ziekenhuis is in De Haan. Zijn hele leven bracht Wim Bruynooghe door in de kuststad, en 'tzeetje' ruist nog altijd in hoofd en hart. "Je ziet die invloed ook in mijn ontwerpen: de golven en plooitjes en horizontale lijnen, dat is iets waar ik graag mee speel." Opgroeien aan de kust heeft ook zijn persoonlijkheid gevormd, zegt Bruynooghe. "Voor veel mensen staat de zee synoniem aan vakantie, maar als je daar woont, geeft dat een heel ander perspectief. Kustbewoners zijn geen rijke mensen, wij zijn de harde werkers die de toeristen moeten dienen. Het heeft me nederigheid gegeven, wat ik een goeie kwaliteit vind als ontwerper. Ik ben vooral opgegroeid bij mijn grootmoeder. In de zomer verhuisden we naar het achterhuis, omdat de woning verhuurd werd. En in de winter werd alles leeg en stil. Aan de zee wordt alles relatief."

Maar een zaak opbouwen als ontwerper, dat moest in Antwerpen gebeuren. Bruynooghe vond een perfecte werkplek in een leegstaand kantoorgebouw van de stad, waar tientallen jonge creatievelingen (tijdelijk) betaalbare ateliers en bureaus huren. Op het gelijkvloers opende Bruynooghe een winkel, waar klanten op afspraak terechtkunnen. "net als in de couturehuizen van vroeger. Zo kunnen we meer persoonlijke service bieden."

Bruynooghe lijkt zelf enigszins met verbazing te kijken naar het parcours dat hij sinds zijn afstuderen heeft afgelegd. Na de modeacademie was hij eigenlijk eerst van plan om een master beeldhouwkunst te volgen. Een vastomlijnd carrièreplan was er niet. "Ik kreeg een voorstel van de tradeshow om mijn afstudeercollectie te presenteren. Ik wist niet eens wat dat was, de tradeshow. Maar het was in het Louvre. Zo'n kans laat je niet zomaar passeren. Uiteindelijk heb ik daar niets verkocht, maar de reacties van de pers waren erg goed. Samen met mijn vriend Laur heb ik toen besloten om ons gewoon te smijten en een volwaardige collectie te maken. Voor ik het wist was ik zelfstandige, met een btw-nummer en dat soort dingen. Voilà, en toen waren we vertrokken."

Anders dan sommige medestudenten die met een duidelijke ambitie aan de opleiding begonnen, gelooft Bruynooghe in de kracht van toevalligheden. Kansen grijpen wanneer ze zich voordoen. "Als je te veel plannen maakt, geraak je in de problemen als iets niet loopt zoals je het wilt. Bij mij is alles heel naturel verlopen."

Het begin was een zoektocht, want een net afgestudeerde modestudent weet weinig tot niets af van de praktische en zakelijke kant van de modebusiness. "De academie krijgt daar wel eens kritiek op, maar dat is onterecht volgens mij. Het is een academische opleiding, die leert om je eigen stijl te ontwikkelen. Je moet eerst ontdekken waar je voor staat als ontwerper, de rest volgt daarna wel."

Ondertussen vormt het koppel Wim en Laur - filmstudent aan het KASK voor hij zich mee in de mode stortte - een bedrijfje met hun tweetjes, af en toe met de hulp van een stagiair. "Ik ben de man van de concepten en de fantasie, Laur denkt pragmatischer", zegt Bruynooghe. "Het een kan niet zonder het ander. Laur bekijkt het geheel van de collectie, de prijzen, de praktische aspecten. Ik ontwerp, en hij geeft feedback. Ik ben daar nogal toegeeflijk in."

Niet alles heruitvinden

Ondertussen is er gelukkig ook nog papa Bruynooghe, die financieel steunt. "We zijn allesbehalve verwend. Ik zit hier 80 procent van de prototypes zelf te naaien. Het is ora et labora", lacht Wim, bid en werk. Misschien ziet de buitenwereld niet altijd het harde werk achter de schermen, maar dat hoeft ook niet, vindt hij. "We verkopen een droom. Mijn klanten komen bij mij iets kopen omdat ze van mooie dingen houden. Dan ga ik hen niet onder de neus wrijven hoe hard ik daarop gezwoegd heb. Ik ben vooral dankbaar dat ik dit mag en kan doen. En natuurlijk hopen we er ooit iets aan te verdienen."

Het is niet de makkelijkste commerciële weg die Bruynooghe heeft gekozen. Al is het maar omdat hij vanaf het prille begin hoge ethische normen wilde handhaven. Geen stoffen gebruiken uit China, bijvoorbeeld, in tegenstelling tot het grote merendeel van zijn collega's. "Voor mooie wollen stoffen moet je in Italië zijn, technische materialen zoeken we in Zwitserland. Dat kost allemaal een pak meer, natuurlijk."

Bovendien had Bruynooghe jaren geleden al begrepen dat het hectische modecircus nood had aan wat traagheid en duurzaamheid. Naast zijn seizoenscollecties zijn er een tiental stuks die altijd beschikbaar blijven. Want een mooie jurk hoeft niet trendgebonden te zijn.

"Door tijdlozer te werken, hebben we ook de kans om de ontwerpen tot in de perfectie uit te werken. We kregen hier wel eens de vraag om bijvoorbeeld een jurk in maat 46 te maken. Het kost veel tijd en geld om één patroon aan te passen voor kleine en grote maten. Voor een ontwerp dat in de vaste collectie blijft, kunnen we die investering wel doen."

Tot nu toe lag de focus bij Bruynooghe op het ontwerpen, het sleutelen aan de collecties. "Nu is er vertrouwen dat we hoge kwaliteit kunnen leveren, en kunnen we ons meer op de verkoop richten." Voorlopig gebeurt die uitsluitend in de winkel in Antwerpen en online. De aandacht en appreciatie die de Forbes-onderscheiding met zich meebrengt, komt op het juiste moment, want voet aan de grond krijgen in het buitenland is een van de prioriteiten voor dit jaar. "De gesprekken lopen, qua verkooppunten moeten wij ons richten op de grote steden: Hongkong, Londen, New York, Parijs. Er is nog niets 100 procent zeker, maar door de vermelding in Forbes is de interesse gegroeid. Het is een belangrijk duwtje in de rug, ook omdat de media het overal hebben opgepikt."

Ondertussen is de mode-industrie in volle verandering. Tom Ford, Paul Smith, Burberry: allemaal kondigden ze aan niet langer mee te willen draaien in het slopende systeem van seizoensdefilés. Maar dat zijn de grote spelers, een plek veroveren als beginnende ontwerper wordt alleen maar moeilijker, niet?

Bruynooghe: "De mode-industrie, dat is als een slang die haar eigen staart aan het opeten is. Ik weet ook niet waar dat gaat eindigen. De grote merken hebben megabudgetten. Daartussen moet je je eigen plek zoeken. Jezelf relevant maken. Maar ik ben hoopvol. In dit overaanbod kun je alleen je eigen richting volgen. Je moet je onderscheiden door een heel duidelijke identiteit neer te zetten."

wimbruynooghe.com Winkel op afspraak: Frankrijklei 73, Antwerpen forbes.com/30-under-30-europe-2016

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234