Maandag 24/01/2022

De wereld rond met Melody

Veel volk op de been, zondag op Gent Jazz. Geen wonder: Melody Gardot, die al voor de derde keer op de affiche stond, is intussen een echte ster geworden.

Wat vooraf ging: op haar achttiende wordt een fietsende Melody Gardot van de baan gereden in de buurt van haar thuis in Philadelphia. Ze loopt ernstige kwetsuren op aan hoofd en ruggegraat en moet uiteidenlijk meer dan een jaar in het ziekenhuis blijven. Op de koop toe worden haar ogen buitengewoon gevoelig aan licht - reden waarom ze tot vandaag een zonnebril draagt - en heeft het ongeluk haar geheugen aangetast. Een arts stelt voor om muziek te beginnen spelen als therapie, en wat ze eerst uit medische noodzaak doet wordt al snel een hobby, dan een passie en uiteindelijk haar beroep. Op haar eerste, wereldwijd bejubelde plaat versmelt ze blues en jazz tot een intimistisch geheel, maar wat haar uniek maakt is die prachtige, mijmerende stem waarmee ze je op het puntje van je stoel krijgt.

Onlangs verscheen met The Absence haar derde plaat, die iets exotischer aandoet dan de vorige. Er schemeren Portugese, Braziliaanse en Zuid-Afrikaanse invloeden in door, en dat was zondagavond niet anders tijdens haar passage op Gent Jazz, waar ze het zittende publiek mee nam op een reis rond de wereld.

Te lange solo's

Gardot had naast twee achtergrondzangeressen ook een vijfkoppige band mee, die de plaatversies van haar nummers uitsluitend als uitgangspunt namen en vrijelijk mochten improviseren. Daar is op zich niets mis mee - improvisatie hoort bij jazz zoals Nicole bij Hugo - en 'The Rain' vaarde er wel bij. 't Was alsof er een nieuw kader rond de tekst werd gespannen, en ook het nieuwe 'Impossible Love' werd al meteen volledig herkneed.

Maar ter introductie van 'Les étoiles' mocht haar saxofonist zo lang soleren dat je aandacht onherroepelijk begon af te dwalen, vooral omdat wat hij speelde los leek te staan van het nummer zelf. Ook het Braziliaans getinte 'Mira' sleepte te lang aan om van begin tot eind te boeien. Maar gelukkig waren die uitschuivers zeldzaam.

Wanneer Gardot zelf het voortouw nam, was het volop genieten. Of ze nu zong of zich aan het scatten zette: dat warme, rokerige stemtimbre bleef om bij weg te smelten. En terwijl ze bij vorige concerten nog met een wandelstok het podium op moest, waagde ze zich nu zelfs af en toe aan een dansje.

Het mooiste moment kwam pas toen ze, met de jazzgitaar op schoot, het verstilde 'Baby I'm a Fool' inzette, tot nader order nog steeds haar beste nummer. Na het Zuid-Afrikaans getinte 'Iemanja' werd de zangeres beloond met een staande ovatie.

De bisronde mocht er zijn, met een mash-up van 'Summertime' en 'Fever', twee klassiekers die Gardot op heel eigen wijze naar haar hand zette. Een mooi slot voor een concert dat, ondanks die enkele uitschuivers, toch kon overtuigen. Al zou de muziek er wel bij varen als ze haar bandleden wat strakker in het gareel zou houden.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234