Donderdag 28/10/2021

De wereld knuffelt televisiekonijn Hopla

Sinds zijn Ketnet-debuut in september 2000 is het enorm geapprecieerde kinderprogramma Hopla in ijltempo de wereld gaan charmeren. 'We staan nu op het punt om echt door te breken', zegt geestelijke vader Bert Smets. Zelfs Hop Channel, een populaire Israëlische betaalzender, heeft het lieve konijntje binnengehaald. Als vredespopje dat de vriendschapsbanden tussen joodse en Palestijnse ukjes moet aanblazen. Hopla verovert de harten. Nu nog de vrede.

Brussel

Van onze medewerkster

Liliane Stakenborghs

'Tweemaal per week worden we opgebeld door Koreanen om Hopla op te kopen. Maar van 'valse' Hopla's heb ik tot nu toe geen weet", zegt Bert Smets, die uitkijkt naar een betrouwbare firma die Hopla in het kopieergekke Azië kan vertegenwoordigen. Ook in Canada, Nieuw-Zeeland en Slovenië zit Hopla op de buis, terwijl de onderhandelingen met een rits andere landen lopen als een trein.

In Oostende, de thuishaven van Hopla-gangmakers Piet Soete, Bert en Mieke Smets, wordt het nieuwe rusthuis Clemence Wante nu al kortweg het Hopla-huis genoemd. Met zijn golvende dak is de gelijkenis met het stulpje van het konijnenvriendje gauw gemaakt. In Hopla-hotel Ravelingen in Mariakerke-Oostende loopt dan weer een wervelende Hopla-show, is er een Hopla-speeldorp, een Hopla-poppenkast en ukkepukken likken er Hopla-ijsjes. Bert Smets: "Hier laten we veel nieuwe creaties op het jonge volkje los, kunnen we heel wat uitproberen. Een testcase, een laboratorium zeg maar om uit te vissen: werkt het, werkt het niet?"

De sterkte van Hopla? Smets: "Die zit ongetwijfeld in de primaire kleuren en vormen. Het direct herkenbare en het stereotiepe. Kinderen zien meteen wat het is. Dankzij het 3D-jasje is er die extra dimensie, het schaduweffect. Alles lijkt waarachtiger. Zelfs zo dat de grijpgrage handjes van de kijkertjes de voorwerpen en figuurtjes zo uit de tv willen plukken."

Dat Hopla inspeelt op het niveau van peuters en kleuters, daar liegt de dagelijkse fanmail niet om. Overigens krijgen de mailers altijd een persoonlijk antwoord van Bert Smets met een stapel Hopla-tekeningen erbovenop. Na amper twee jaar op Ketnet kijkt Hopla aan tegen spetterende kijkcijfers, die andere Ketnet-programma's doen blozen. Ook Nederlandse kijkertjes stemmen massaal af op de avonturen van het immer brave konijntje en dito huppelende vriendjes. Vandaag nog op Ketnet, weldra allicht op de Nederlandse buis, want de onderhandelingen vlotten best.

Zelf is Smets geen tv-man. Pas toen zijn geesteskind voor het eerst op het scherm verscheen, schafte hij een binnenhuisantenne aan. Smets is een boekenman. Als illustrator voor Doremi en Zonnekind kreeg de jonge grafisch ontwerper in een vorig leven voeling met het tekenwerk voor vier- tot zevenjarigen. Toen werd de kiem gelegd voor wat hij vandaag doet. Tien jaar terug pakte hij onder het pseudoniem Robrecht van Schevensteen bij uitgeverij Aksis uit met vier grappige kinderstrips. In Professor Vingerhoed, De Schat van Peperkoek en Het Spinaziespook schitteren het jongetje Hutsepot en het muizenmeisje Marie Lariekoek met hun fratsen. Dat is niet anders in album Het Circus Bamberie, waarin Smets zijn fascinatie voor het circus de vrije loop laat. Smets: "Dat in één en hetzelfde gezin een mens en een muisje broer en zus zijn, daar maken kinderen heus geen probleem van." Nu nog is er vraag naar nieuwe albums. Smets: "Wie weet neem ik de draad ooit nog eens op."

In diezelfde prille jaren legde Smets zich voorts toe op wat vandaag zijn handelsmerk is: zijn eigenste minimalistische driedimensionale stijl. "Ik wilde iets in 3D maken voor kinderen, iets liefs, teders en warms. Een tegengewicht om op te boksen tegen het geweld, de sciencefiction en de tegenwoordige vechtcultuur."

In Bologna dweilde hij er de boekenbeurs mee af in de hoop zijn tekenwaar daar te kunnen slijten. De vraag of zijn figuurtjes konden bewegen, deed een belletje rinkelen en de tekenaar de weg van de animatie inslaan. Vandaag verzorgt Smets het tekenwerk voor de Hopla-serie, terwijl Piet Soete instaat voor de muziek en het scenario. "Ik kan urenlang boetseren om te komen tot de ultieme primaire vorm", geeft Smets prijs. Maar ook de muziek bestaat uit niet meer dan een beperkt aantal tonen. Het concept is vormelijk uitgepuurd en stoelt op een ijzersterke pedagogische onderbouw. Een raspaardje. Soete is niet toevallig een gewezen onderwijzer met een scherpe inkijk in kinderhoofdjes en -zieltjes.

Elke aflevering duurt welgeteld vijf minuten, heeft een vaste structuur en reikt welgeteld zeven items aan. Alles is herkenbaar, als een spiegel van hoe een kleuterdag eruitziet. Zo zien we konijntje Hopla op de wc, in de douche. Of hij zet de vuilnisbakken buiten, waarna de deksels op het ritme van de muziek een dansje ten beste geven. Dan weer toert Hopla rond in zijn bolle autootje in het typische hobbelige decor, waarvoor boekenwurm Smets inspiratie putte uit zijn oude stukgelezen strips. Al even vrolijk trakteert de innemende langoor de kleutertjes op een kijkraadseltje of troont hij hen mee naar zijn onafscheidelijke vriendjes: het onhandige en ondeugende varkentje Onki, het poesje Lola en het beertje Nina.

Is het schattige Hopla-konijntje niet het vriendje van iedereen? De boze wereld lijkt mijlenver weg, want in Hopla gebeurt nimmer of te nooit iets slechts of kwaads. Zelfs in het boekje dat nu op stapel staat, verstoort een klein lelijk trekje van Onki nauwelijks het idyllische plaatje: Hopla ligt ziek in bed, Onki helpt, het bezoek heeft cadeautjes mee en Onki wordt jaloers. Heel menselijk. Waarom dan geen mensen als figuranten? "Heel eenvoudig. Kindjes in 3D op papier zetten, is mij nog niet echt gelukt. Vandaar dat het diertjes zijn geworden", verklapt Smets.

Een van de sleutels in het Hopla-succesverhaal is ongetwijfeld de aantrekkelijke prijs. Op het Hopla-kreetje na wordt in de tv-serie niet gesproken, vertaalwerk komt er niet aan te pas. Makkelijk aan het buitenland te slijten dus. Maar het konijntje heeft nog meer financiële troeven in handen. De lage personeelskost van Luna Kabuza Productions, het productiehuis van Hopla, is mooi meegenomen. Ze zijn maar met zijn drieën: Bert Smets, Piet Soete en Johan Verstreken. Mieke Smets, de vrouw van Bert, is intussen niet meer echt actief in het Hopla-gebeuren, wel betrokken door haar rake feedback. Ook Smets' vier sloebers voelen vlijmscherp aan waar iets scheef zit. Zij zijn een schitterend klankbord bij het opzetten van nieuwe creaties.

Johan Verstreken, CD&V-schepen voor Gelijke Kansen in Oostende, is volgens Smets perfect voor het zakelijk management. De geknipte figuur die als gewezen tv- en radiopresentator blindelings zijn weg vindt in media- en televisieland. Hij was het die Smets in oktober 1999 naar de televisiebeurs van Cannes loodste. Daar zorgde Hopla voor een gevecht in de Vlaamse mediawereld. Uiteindelijk werd gekozen om met de VRT scheep te gaan. "Het lopende contract van zeven jaar biedt de kans om te groeien op lange termijn. En erg belangrijk: de mogelijkheid om ideeën vrijer uit te werken, meteen ook de reden waarom wij vanaf het prille begin nooit met sponsors in zee zijn gegaan", licht hij toe. "De rechten zitten nog altijd in eigen bedrijf", vervolledigt Smets niet zonder enige trots. De merchandising loopt intussen prima. Zo veroveren sokken, beddengoed, T-shirts, slabbetjes, badjasjes en video's van het Hopla-konijntje de markt. Binnenkort komen daar nog eens pleisters voor zere kleuterknietjes bij. In de herfst vullen de allereerste Hopla-popjes de rekken in de speelgoedwinkels. De Hopla-boekjes, uitgegeven bij Het Bronzen Huis, zijn zowat overal verkrijgbaar, bij FNAC, tot GB, Colruyt en de krantenboer om de hoek. Staat Hopla op de drempel om uit te groeien tot het grootste exportproduct van België? Smets: "De kracht van Hopla schuilt er precies in dat we klein en overzichtelijk zijn. Dat willen we ook zo houden."

Een Hopla-film, zo verzekert hij, zit er dus niet aan te komen. In haar marketing en merchandising maakt Luna Kabuza Productions er een punt van eerlijk te blijven tegenover de kleuters. "Vandaar dat we er streng over waken dat geen 30 tot 40 stukken tegelijkertijd op hen afkomen. Misschien heb ik dat wel gemeen met Dick Bruna, die altijd sterk op zijn strepen stond en omzichtig omsprong met concessies."

Zijn bewondering voor Bruna, de bedenker van Nijntje, dat weldra 50 wordt, steekt hij niet onder stoelen of banken. Het enige voorbeeld voor Smets is hij niet. Richard Scarry, De puike postbode van Ahlberg, poppetje Noddy van Enyd Blyton (het Zandmannetje dat in de jaren zestig op de toenmalige BRT liep), Pipi Langkous en Annie MG Schmidt vindt hij ronduit geweldig.

Voorlopig blijft Smets geheel aan Hopla-langoor verknocht. Natuurlijk borrelen voortdurend ideeën op. Ook voor een ander tv-programma, maar echt werkt hij er niet aan. Hopla volledig rond krijgen, daar draait het nu om. Smets: "Van de Hopla-zoekboekjes staat nummer 3, Allemaal voertuigen, op stapel. In 2003 verschijnt een tweede kartonboekje: Naar de bergen. Hoewel, dat nog kan veranderen in Naar de dierentuin. De leesboekenreeks wordt binnenkort aangevuld met een verhaal over zieke Hopla en jaloerse Onki." Zijn dieren niet precies als mensen?

Bert Smets: 'De kracht van Hopla schuilt erin dat we klein en overzichtelijk zijn. Dat willen we zo houden'

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234