Vrijdag 22/11/2019

De walvis die geen slokop werd eclectische eindstrijd

R&B, hiphop, elektronische beats én vrouwen maakten voor het eerst in dertig jaar grote sier tijdens Humo's Rock Rally. Pure rock-'n-roll vierde uiteindelijk hoogtij met winnaar The Compact Disk Dummies.

Na een strenge afvallingsrace waarvoor liefst 973 acts zich inschreven, bonden de tien beste groepen gisteren de strijd aan met elkaar, tijdens de achttiende editie van het bekendste rockconcours in Vlaanderen. Uiteindelijk werden feestbeesten The Compact Disk Dummies de overwinnaars dankzij een stomende punkrockset, op de voet gevolgd door Float Fall. Sleepers' Reign overtuigde minder maar werd - verrassend - derde.

Drummers kwamen voor het eerst in meer dan dertig jaar nauwelijks aan de bak. Maar tegelijk kreeg je nooit eerder zo'n eclectische eindstrijd: de rock van weleer werd trefzeker opzijgeschoven ten voordele van R&B, hiphop en laptop-virtuozen. Even opmerkelijk: meer dan ooit vonden vrouwelijke stemmen de weg naar de AB.

Gedoodverfde winnaar?

Lang op voorhand werd Geppetto & The Whales (HHHH) getipt als gedoodverfde winnaar. Toch ontglipte hen het goud. Dat zij een streepje voor hadden op de overige finalisten, merkte je nochtans ook al voor de eerste noot. Hun single 'Oh my God' werd al opgepikt door Radio 1 en 'Juno' doet het al even goed op Studio Brussel. In de AB konden ze ook rekenen op de grootste spionkop én het grootste spandoek in het publiek.

Hun set rechtvaardigde die lauwerkransen: geen andere act in de line-up speelde zo genadeloos strak. Of kwam zo zelfverzekerd voor de dag. Muzikaal waren echo's troef: de wondermooie meerstemmigheid leenden ze bij Fleet Foxes, de banjo herinnerde aan Mumford & Sons en de songs deden denken aan alles tussen My Morning Jacket en Crowded House. Die melange van Americana en pop sloeg gensters.

De dag begon anders ook erg sterk met het sprookjesachtige Float Fall (HHHH). Dit Leuvense duo beet de spits af, en klonk precies zoals hun naam deed vermoeden: zweverig en nazomerig. Die herfstige stemming werkten ze trouwens in de hand door van wal te steken met een - Ikid you not - jachthoorn. Vosjes in Brussel maakten zich in allerijl uit de voeten, maar wij bleven gehypnotiseerd hangen. Ware het niet dat The XX twee jaar geleden ons hart al gijzelde met fragiele duozang, weifelende beats en iets betere songs, dan hadden wij geen seconde getwijfeld over de laureaat van de avond. De jury beloonde hen - terecht - met de tweede prijs.

De eerste prijs ging naar de onvervalste crowdpleasers The Compact Disk Dummies (HHH). Deze voormalige winnaars van de Kunstbende in Kortrijk brachten venijnige elektropunk à la The Waxdolls en The Subs, maar vielen pas écht op met hun wervelende liveshow. Eens zo straf, omdat ze maar met twee waren. Die overmoed werkte in hun voordeel: de loodzware beats en de manische poses van hun krullenbol - een rockster in het diepst van z'n gedachten - waren aanstekelijker dan de vogelgriep.

Wat een verschil met de soulvolle Reena Riot (HHH). "Hoe vaak gebeurt het dat een vrouw je herhaaldelijk bedankt om te komen", grijnsde presentator Luc Janssen na haar set. Maar naast hitsige wellevendheid deed de Gentse singer-songwriter ook haar voordeel met een stem die je de adem afsneed. Jammer genoeg moesten haar songs het voorlopig eerder stellen met goede aanzetten en halve vondsten. Maar - mijn grote God - wàt een stem. Even moeiteloos als ze de gospel predikte, beleed ze de blues. Met die machtige troef speelde ze het gros van de concurrentie eigenlijk al naar huis. Laat die songs dus gerust nog een paar jaar rijpen.

Thuis mag Reena Riot de Scabs-bassist Fons Sijmons overigens gewoon 'pappie' noemen. Nog meer DNA van The Scabs trof je aan bij Tubelight (HHH). Zanger/gitarist Lee is immers de zoon van Scabs-voorman Guy Swinnen. Al in het verleden bleek deze jongen te beschikken over hetzelfde flegma en timbre van Strokes-frontman Julian Casablancas. Maar dit weekend scoorde hij ook met een paar stevige rocksongs die goed van poten en oren bleken voorzien. Akkoord, de rock van Tubelight hengelt nadrukkelijk naar de goedkeuring van The Strokes, maar de mix van shoegaze en rauwe gitaren werkte wel in de AB. Wordt hopelijk vervolgd.

Minder opwindend was Sleepers' Reign (HH), dat uiteindelijk derde werd, én er vandoor ging met de Publieksprijs, die ze huilend in ontvangst namen. Dat kwartet bracht een paar uur voordien een tamelijk originele cover van Bob Dylan's 'Like a rolling stone'. Maar helaas bleef alles in diezelfde middelmaat steken. De songs deden het afwisselend met twee basgitaren, één snaredrum en elektronica, maar de enige constante was een wankele zang. Geen enkele melodie bleef hangen, geen enkele vondst was écht sterk.

Nee, dan liever de twee sinistere zusjes van Lili Grace (HHHH). Dit Hamse duo zocht in de AB verduisterde mijnenvelden op: gevaar loerde om elke hoek in hun door industriële beats en cello gelooide muzieklandschap. De monochroom zwarte sprookjes-chic van Soap & Skin zat vervat in hun sound, maar de engelachtige tweestemmigheid en catchiness van afsluiter 'Close' zorgden er gelukkig voor dat het spanningsveld nooit ondraaglijk werd. Straf.

Verrassend genoeg vond ook hiphop z'n weg naar de finale. Werd het genre vroeger stiefmoederlijk behandeld op de Rock Rally, dan stelde de Antwerpse rapper Johannes Faes alias Tourist (HHHH) orde op zaken. In onbeschaafd 'Aentwaerps' liet hij zich voorstaan op een lekkere flow, spannende dancehall, of een aanstekelijke mix van 'rhymes' in de moerstaal en saxofoon. Daarmee kan hij straks trouwens net zo lief aan de slag op een zomers dubfeestje als op eender welk ander festival.

Radial Sequence (HH) bleef dan weer te erg op de vlakte om te overtuigen. Stel je de Pablo Honey-outtakes van Radiohead voor, en je kreeg een zicht op de beste songs van deze gitaargroep. Precies vijftien seconden na de laatste noot waren we hen alweer vergeten.

Hun gitaren, bas of drums bleken dan weer uit den boze bij Chloë Carette (HHH). Deze achttienjarige chanteuse koos voor een soundmixinstallatie als enige begeleider. Als live-act viel ze dan ook vederlicht uit. Maar in de gedaante van R&B-zangeres legt de Oost-Vlaamse wel het vuur aan de schenen van alle Idool-zangeresjes. Wat haar uiteindelijk een vierde ster kostte? De net niet memorabele eigen songs. De vrij suffe Don Diablo-cover van 'Animale'. En vooral: de bizarre, confessionele speech halverwege: "Dit was de mottigste week van m'n leven. Maar nu weet ik dat dit is wie ik ben." Ondanks haar angsten en demonen willen we deze gekwelde freule toch in het oog houden. Als ze een goede groep vindt én een straffe producer, horen we ongetwijfeld straks nog veel meer van haar.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234