Woensdag 27/01/2021

Filmblog Berlijn

De Walen zijn hier massaal aanwezig, zonder dat er in Vlaanderen een haan naar kraait

Gerard Depardieu en Benoît Poelvoorde.Beeld EPA

Filmjournalist Kurt Vandemaele bericht van op het Filmfestival van Berlijn. 

Als Vlaming zou je tickets voor Waalse films van je belastingen moeten kunnen aftrekken. En omgekeerd zouden Walen beloond moeten worden om naar Vlaamse films te gaan kijken. Een weekendje Dinant of Spa zou met een bioscoopticketje voor een Waalse film moeten komen. Eventueel met speciale vertoningen in de Grotten van Han. En op het strand van Oostende kunnen we Vlaamse films vertonen voor wie Frans spreekt. Die bedenking was ik me hier in Berlijn aan het maken, toen het me opviel hoe aanwezig de Walen hier wel zijn, zonder dat er in Vlaanderen een haan naar kraait.

Het was aan de Franssprekenden onder onze landgenoten te danken dat ik mezelf hier in Berlijn hoorde zeggen 'Ich bin stolz ein Belgier zu sein'. Want de enige Belgische film die dit jaar geselecteerd was, was 'Les premiers, les derniers', niet de eerste film waarmee acteur Bouli Lanners als regisseur een topfestival aandoet, en het zal zeker ook niet de laatste zijn. Lanners, der selbst eine Hauptrolle speilt, inszeniert die Geschichte überraschend und spannungsvoll, zo staat er te lezen op de site van de Berlinale. En ik zou het niet beter kunnen zeggen, in het Duits.

Als onze Franssprekende landgenoten jaarlijks in grote getale in films te zien zijn die voor Cannes geselecteerd zijn, dan wijten de Vlamingen dat graag aan het taalvoordeel. De Fransen zouden hen begrijpen. Maar je moet dan het Frans van de Duitsers eens horen. En toch mocht Brusselaar François Damiens hier schitteren in 'Des nouvelles de la planète Mars', de nieuwste van de Franse regisseur Dominik Moll die best zo'n Franse breakout-hit zou kunnen worden, zoals 'Les Intouchables' en 'Bienvenue chez les Chti's' dat al waren. En Damiens zat onlangs ook al in 'La famille Bélier' en 'Le tout nouveau testament'. Straks superster in Frankrijk, als je het mij vraagt. Net als Veerle Baetens, die hier een bijrolletje heeft als een geschifte milieu-activiste. Dit keert intrigeert ze zonder dat ze daarbij haar schoonheid hoeft in te zetten. En ze ze zingt ook weer. Zij het alleen op de aftiteling. Op de aftiteling van de Tunesische competitiefilm 'Inhebbek Hedi' staan dan weer de namen van de gebroeders Dardenne. Vormelijk is het eraan te zien. De film is Dardennesk. Wat onder meer betekent dat je soms nerveus wordt van het camerawerk. Maar dankzij onder meer de Dardennes krijgen we hier een Tunesië te zien dat veel moderner is dan het land dat we in onze vooroordelen te vaak zien.

Kurt Vandemaele, filmjournalist.Beeld Stefaan Temmerman

De Berlinale wil dan ook het festival zijn dat vooroordelen met de grond gelijk maakt, zoals hier destijds muren werden gesloopt. Misschien daardoor dat er een pak meer Frans gesproken dan Duitse films te zien waren. Vaak met Belgisch talent aan boord. Zoals bijvoorbeeld een Pauline Burlet, piepjong nog en al een verleden in 'Le Passé' en 'Le môme'. En nu samen met de al even Belgische Astrid Whetnall in 'La route d'Istanbul'. Natacha Régnier en Fabrizio Rongione zaten dan weer samen in 'Le fils de Joseph', terwijl Richard Salomé de hoofdrol vertolkte in 'Baden Baden'. Nee, Richard is geen man. Het is een vooroordeel dat alleen mannen Richard kunnen heten. En dat er alleen films in competitie mogen zitten die zo zwaar zijn dat je er zeldmoordneigingen van krijgt.

Benoit Poelvoorde is al jaren God in Frankrijk, zelfs wanneer hij God in België is. In 'Saint Amour' is hij een boer die een vrouw zoekt. Maar ook wijn. Daar kan je al even gelukkig van worden. Depardieu speelt zijn vader. Goed dat het beeld beweegt want zelf kan hij dat nauwelijks nog. De man is zo gigantisch dat er eilanden zijn die minder uitgestrekt zijn. Hij gaat uit de kleren en toch is dit geen horrorfilm. Beeld u een seksscène in waarin een ranke deerne van onder ligt en u zult begrijpen dat hier niet alleen vooroordelen gesloopt worden. Ware het niet dat Michel Houellebecq ook even werd opgeoverd, het boegeroep zou wellicht niet beperkt gebleven zijn tot die ene verontwaardigde intellectueel. Maar het gros van de zaal zat te bulderen en te schuddebuiken. In Vlaanderen kunnen we er niet om lachen. Want Poelvoorde mag dan naast grappig dit keer ook zeer ontroerend en lief zijn, 'Saint Amour' komt in België alleen aan de andere kant van de taalgrens uit. Hoog tijd dat ook die muur gesloopt wordt.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234