Zaterdag 24/10/2020

De vrouw van zestig miljoen

Dankzij de trailer voor de videogame Watch Dogs (ruim 12 miljoen kijkers), twee reclamefilmpjes voor Carlsberg (meer dan 20 miljoen) en het stuntwerk voor Coca Cola in Antwerpen-Centraal (11 miljoen views) is Cecilia Verheyden een ster op het internet. Nu wil de regisseuse ook het tv-scherm en de bioscoop veroveren.

Bij adverteerders op zoek naar YouTube-succes klinkt de naam van Cecilia Verheyden (28) als een klok. Zet haar achter een (liefst verborgen) camera en de clicks volgen als vanzelf. Een talent dat ze bij toeval ontdekte. "Ik heb er tijdens mijn studie nooit bij stilgestaan dat dit soort filmpjes mijn specialisatie zou worden. Net als de meeste filmstudenten droomde ik van een langspeelfilm. Het plan was om voor mijn 21ste mijn eerste film te draaien. Achteraf bekeken was dat belachelijk ambitieus."

Hoe komt een razend ambitieuze filmregisseur in de reclamewereld terecht?

Verheyden: "Per toeval. Ik heb als eindwerk op de filmschool een kortfilm gedraaid en ik was daarvoor nog op zoek naar mensen die mijn titels wilden maken. Na wat googelen kwam ik bij twee gasten van productiehuis Monodot terecht. Die samenwerking liep heel vlot, ik heb hen nadien mijn cv doorgestuurd en toen zij opdracht kregen een kleinschalig reclamespotje voor Carslberg te draaien, besloten ze het eens met mij te proberen. Dat spotje, waarin nietsvermoedende koppels plots in een filmzaal vol stoere bikers terecht komen, werd een gigantisch succes. Voor het vervolg op dat spotje kwamen ze opnieuw bij mij terecht en sindsdien zijn de aanvragen blijven binnenlopen. In de reclamebusiness word je heel snel in een vakje gestopt. Na een paar van die verborgencamerafilmpjes was ik al heel snel 'de stuntregisseur'."

Is het regisseren van dat soort filmpjes een vak apart?

"Toch wel. Op een gewone filmset weet iedereen perfect wat hij of zij moet doen. Bij zo'n verborgencameraspot hebben de hoofdpersonages geen idee van wat hen te wachten staat. Er komen ook heel wat praktische zaken bij kijken. Hoe verstop je de camera's? Hoe krijg je de mensen waar je ze wil zonder dat ze iets doorhebben? Hoe krijg je alles gefilmd? Wanneer je voor het eerst zo'n filmpje maakt, loopt er gegarandeerd vanalles mis. Maar daar leer je uit, waardoor het de tweede keer al een stuk beter gaat. Hoe meer ervaring je opdoet, hoe groter de stunts die je aankunt. Zo vreemd is het dus niet dat het filmpje voor Watch Dogs, dat gedraaid moest worden in de straten van Los Angeles, uiteindelijk ook bij mij terechtkwam."

Haal je als filmregisseur voldoening uit het draaien van korte reclamefilmpjes?

"Ik had het eerlijk gezegd niet verwacht maar die filmpjes zijn super om te maken. Tijdens het draaien van zo'n spotje slaat je hart aan tweehonderd per uur. Je weet nooit hoe mensen zullen reageren. Tijdens het draaien van Watch Dogs dacht ik constant: 'stel dat nu niemand op de goede manier reageert'. Je bent voor dat filmpje helemaal naar L.A. gevlogen er staat daar een ploeg van 150 man te wachten, dat zorgt voor behoorlijk wat stress. Maar altijd is er wel een moment tijdens het draaien waarop we naar elkaar kijken en weten dat het goed komt: het moment waarop we beseffen dat we die ene reactie hebben die we nodig hebben om er iets cools van te maken."

Hoe belangrijk vind je het aantal views dat zo'n filmpje haalt?

"Ik hou dat wel in de gaten natuurlijk. Maar het hitpotentieel speelt geen rol bij het selecteren van de projecten die we wel en niet willen doen. Dat potentieel is ook heel moeilijk in te schatten. Bij Watch Dogs weet je wel dat zo'n filmpje druk bekeken zal worden. Het is dé game waar heel de wereld op zit te wachten. Maar veel hangt ook af van de omstandigheden. Eén van de Carslberg-filmpjes is gelanceerd net op het moment dat er op het Sint-Pietersplein witte rook uit de schoorsteen kwam en we dus een nieuwe paus hadden. Op zo'n moment begint iedereen die witterookbeelden te delen en verdwijnt je spotje meteen naar de achtergrond. Een nieuw project moet vooral grensverleggend zijn. Het moet een uitdaging zijn en liefst ook één waar we voldoende budget voor krijgen."

Met een project van 20.000 euro moeten ze dus niet meer aan komen zetten?

"Zo werkt het niet. Vaak is er een reden waarom het budget beperkt is, wanneer het een campagne voor het goede doel is bijvoorbeeld. En alles hangt af van het idee, natuurlijk. Ik wil er geen spijt van hebben wanneer plots een fantastisch filmpje online komt dat ik heb geweigerd omdat er te weinig budget was."

Zijn die reclamespotjes ondertussen een fulltime bezigheid?

"Neen, ik hou van afwisseling. Ik heb net Vriendinnen gedraaid, een zondagavondreeks die dit najaar op Eén te zien is. Ik ben nu bezig met een paar afleveringen van Vermist en begin volgend jaar begin ik te draaien aan Achter de wolken, mijn eerste langspeelfim. Een verhaal gebaseerd op een theatervoorstelling van Michael De Cock, over twee mensen die elkaar hebben leren kennen toen ze nog jong waren, elkaar uit het oog zijn verloren maar op het eind van hun leven opnieuw samenkomen. Met, net als in de theatervoorstelling, Chris Lomme en Jo Demeyere in de hoofdrollen."

En zo loopt je cv op je achtentwintigste aardig vol. Zeker in vergelijking met veel van je leeftijdsgenoten.

"Ik werk gewoon graag hard en ik ben non-stop met film bezig. De mensen met wie ik ben afgestudeerd en die nog minder ver staan, hebben naast film meestal nog andere ambities. Een privéleven bijvoorbeeld. (lacht) Wat ook hielp, was Climbing Spielberg, een programma op JIM waarvoor ik na mijn studies samen met twee van mijn medestudenten naar L.A. ben getrokken. We hebben toen een heleboel stunts uitgehaald in de hoop een gesprek met Steven Spielberg te versieren. Toen dat ons uiteindelijk ook lukte, deden onze namen wel de ronde in het wereldje. Wanneer je dan een brief stuurt naar een productiehuis met de vraag of je eens iets voor hen mag doen, heb je wel een stapje voor."

Is een Hollywoodcarrière zoals die van Spielberg de ultieme droom?

"Ooit was dat zo, maar nu niet meer. Het draaien met een Amerikaans team bijvoorbeeld is helemaal anders dan in België. Hier loop je als regisseur gewoon tussen de crew, je helpt eens iets verzetten, je kent iedereen bij naam. In de VS is dat helemaal anders. Plots moest ik in mijn eigen trailer zitten wachten, durfde niemand me aanspreken en vonden ze alles wat ik zei fantastisch. Ik vond Los Angeles trouwens behoorlijk tegenvallen. Naast die paar A-sterren heb je er vooral heel veel wannabe's die in de stad komen wonen in de hoop hun droom waar te maken. Dat zou ik nooit doen. Dat was trouwens ook wat Spielberg zei: 'Kom hier niet zitten wachten tot je een film mag maken. Blijf in je eigen land en maak daar mooie dingen. Dan komen we je sowieso wel halen.' Ik weet dus wat me te doen staat."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234