Zondag 23/01/2022

InterviewGriet Van Damme

De vriendin van Jeroen Perceval: ‘In België vragen ze naar je diploma, in Amerika word je alleen beoordeeld op je resultaten’

‘Na die eerste explosie blijft onze liefde maar groeien, wij lachen ons elke dag te pletter’ Beeld Filip Van Roe
‘Na die eerste explosie blijft onze liefde maar groeien, wij lachen ons elke dag te pletter’Beeld Filip Van Roe

Het kronkelende parcours van Griet Van Damme (41) leidde langs een balletschool in Las Vegas, een filmset van Paul Taxi Driver Schrader en een platenhoes van Das Pop. De eindbestemming werd zes jaar geleden nietsvermoedend ingetoetst: een felroze liefdeswolk gedeeld met Jeroen Perceval (42), rapper, topacteur en regisseur van het fantastische Dealer. Er kwam een kind van, en nu zijn er nog twee onderweg. Een reisverslag van een rumoerige liefde.

Vincent Van Peer

Ter voorbereiding van dit gesprek trok ik nietsvermoedend naar de cinema, om er welgeteld 104 minuten later weer met een gedeukt gemoed, scheuren in de ziel én een tenniselleboog buiten te stappen. Dealer is het relaas van een 14-jarig schoffie en een pafferige acteur die elkaar vinden in de eenzaamheid en de drugs, en is samengesteld uit de littekens die Jeroen Perceval – tijdens het gesprek waait-ie binnen en buiten – draagt van zijn eigen roemloze verleden als junkie.

Hoe kwam Dealer bij jou binnen?

Griet Van Damme: “Ik heb elke testversie en minimontage gezien, van het prille begin tot de bioscoopversie, maar toch blijft het keer op keer een film die ráákt. Ik kan hem nog het best vergelijken met Mommy van Xavier Dolan, daar was ik ook van weggeblazen. Jeroen heeft echt een pareltje gemaakt, ik ben trots op hem.”

Is hij, als debuterend regisseur, soms bij jou komen aankloppen voor advies?

Van Damme: “Hoogstens vroeg hij soms: ‘Werkt deze scène? Komt dit goed binnen?’ Maar ik denk niet dat hij luisterde naar het antwoord. (lacht) Van in het begin wist hij precies wat hij wilde: in zijn hoofd had hij Dealer al lang af.”

Ook het scenario is van hem. Ik kan me voorstellen dat hij daarvoor in donkere kantjes van zijn verleden heeft gegraven. Was hij te genieten tijdens het schrijfproces?

Van Damme: “O, ja! Hij was blij wanneer er weer eens een geniaal stuk dialoog uit zijn pen kwam gerold. (lacht) Jeroen kan zijn geweldige energie als een vakman kanaliseren. Als hij schrijft, is hij een paar uur in opperste concentratie. En daarna laat hij het los. Dan drinkt hij een koffie of loopt hij door de bossen.”

Jared Leto liet onlangs weten ter voorbereiding van zijn rol in House of Gucci graag lijntjes arrabbiatasaus te snuiven. Neemt Jeroen ooit een rol mee naar huis?

Van Damme: “Dealer wel: dat was zijn baby, en met een baby ben je nu eenmaal van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat bezig. Verder is een rol nooit een loden gewicht op zijn rug. Maar hij vertélt wel honderduit, elke dag als hij thuiskomt. Met welke mop hij zich een breuk heeft gelachen, wanneer hij zijn personage vasthad en wanneer niet... Soms belt hij zelfs tijdens de pauze, om me te horen: zo open is hij. Wij praten over alles.”

“Misschien was Dealer daarom nu ook weer niet zó choquerend voor mij: ik ken Jeroen intussen door en door, inclusief zijn verleden. Ik weet hoe hij is opgegroeid, wat hij heeft uitgestoken, waar elk krasje op zijn ziel ligt. En voor de duidelijkheid: Dealer is niet zijn persoonlijke relaas, hè. Hij kent die wereld en hij heeft uit persoonlijke ervaring geput, de rest is fictie.”

Dealer toont de diepste onderbuik van een sowieso al onfrisse wereld: ken jij dat drugsmilieu net als Jeroen uit eerste hand?

Van Damme: “In mijn vriendengroep werd vroeger weleens drugs genomen, en meer dan jointjes alleen, dus ik was geen naïef bloempje. Maar ik ben er zelf altijd van weggebleven. Ik ben mij altijd bewust geweest van mijn lichaam: ik wilde nooit de controle verliezen én ik vond mijn gezondheid te belangrijk.”

Hoe heeft Jeroen zijn verleden aangebracht? Een eerste date begin je niet met: ‘Moet je nú eens iets weten over die tijd dat ik zo ver heen was dat ik op straat leefde?’

Van Damme: “Als wij afspraken, dronk hij niet: dat was de eerste aanleiding. En stukje bij beetje begon hij te vertellen. Maar ’t is nooit een struikelblok geweest, wel integendeel. Hoe indrukwekkend is de weg die hij heeft afgelegd? En hij kiest die weg nog altijd, elke dag opnieuw. Ik denk dat je ze op één hand kan tellen, de mensen die zo diep zaten en toch nog uit hun dal zijn geklauterd.”

Jeroen Perceval: (komt binnengewaaid) “Hoe gaat het hier? Je bent toch alleen maar positieve dingen aan het vertellen, hè?”

Van Damme: “De rest komt straks nog wel. (lachje) Maar ik bewonder wel je talent, je volharding, je kracht. Zijn overwinning op de verslaving heeft ervoor gezorgd dat Jeroen enorm zelfkritisch is, en continu aan zichzelf werkt. Hij is iemand die kan gróéien.”

Perceval: “Amai, het zal wel zijn!” (knipoogt en schatert)

Hoe hebben jullie elkaar leren kennen?

Van Damme: “Via mijn buurvrouw was ik toevallig beland op de première van Paradise Trips, waarin Jeroen rondloopt met een onmogelijk kapsel: half geschoren, half dreadlocks. Dát heeft het ’m gedaan! (lacht) Nee, ik was wel omvergeblazen door hoe hij die rol had gespeeld. Uit een soort door het lot ingegeven impuls stuurde ik hem, op die première zelf, een vriendschapsverzoek op Facebook. Bij het weggaan heb ik één blik met Jeroen gewisseld. Hij is me nog komen zoeken, maar ik was al weg.”

Perval: “De volgende dag deed ik Facebook open en ik dacht: wat een lekker wijf! En dan: ‘Koffie drinken?’” (lacht)

“En kijk nu: zes jaar later hebben we een dochter, Cézanne. Jeroen had er al een plusdochter bij gekregen. En ik ben vier maanden zwanger van een tweeling. We zijn een echt gezin.”

‘Toen we hoorden dat we een tweeling zouden krijgen, ben ik serieus geschrokken. Maar Jeroen zei: ‘Dat is toch super? Dubbele kuskes, dubbele knuffels, dubbele liefde!’’ Beeld Filip Van Roe
‘Toen we hoorden dat we een tweeling zouden krijgen, ben ik serieus geschrokken. Maar Jeroen zei: ‘Dat is toch super? Dubbele kuskes, dubbele knuffels, dubbele liefde!’’Beeld Filip Van Roe

Van Vegas naar Rome

Je was 35 toen je Jeroen leerde kennen. Als je leven daarvóór Het journaal was, wat zijn dan de hoogtepunten?

Van Damme: “Er is maar één hoogtepunt dat telt: mijn intussen 12-jarige dochter Axelle. Maar verder heb ik eigenlijk altijd gedaan wat ik nu nog altijd doe: mijn hart volgen. Als jonge vrouw gidste dat me vooral naar het buitenland. Ik wilde mezelf verrijken door andere culturen, andere mensen te leren kennen. Wilde ik naar Rome of de States, dan gíng ik. Ik werkte zo lang als het nodig was, en wanneer ik voldoende had gespaard voor een paar maanden, stapte ik het vliegtuig op.”

“Op mijn 19de vertrok ik voor het eerst. Ik had de kans om naar een balletschool in Las Vegas te gaan. Ook al had ik geenszins ambities als danseres, ik vond ’t te mooi om te laten liggen. Ik ben er zes maanden geweest. Eerlijk gezegd: ik had het er snel gezien.”

Te veel plastic Elvissen?

Van Damme: “Om boodschappen te doen, moet je door tien casino’s passeren, en elke blok ziet er hetzelfde uit, met dezelfde Walmart en dezelfde Wendy’s op dezelfde hoek. Las Vegas is leuk, maar voor éven.”

“Dan lag Rome, waar ik daarna ben terechtgekomen, me veel beter. Daar heb ik drie jaar gewoond. Dat is nog iets dat me gelukkig maakt: ’s ochtends de gordijnen opentrekken en zien dat de zon schijnt. Als ik soms fel ben, dan is het omdat ik tot op vandaag een stukje Rome met me meedraag.” (lachje)

Waarnaar was je precies op zoek?

Van Damme: “Ik heb een heerlijk beschermde, haast ouderwetse ‘Peter Pan’-jeugd gehad: tijdens het buitenspelen en boomklimmen werd ik op m’n dooie gemak groot. Misschien heeft dat beschermde me wel extra hongerig en gretig gemaakt om méér van de wereld te zien. Ik had altijd naar de horizon gekeken. En als mijn hart zei: ‘Die kant op, Griet!’, dan volgde ik.”

“Toen ik in Rome woonde, kwam ik één keer per jaar terug naar hier: voor de Gentse Feesten. (lacht) Daar heb ik op mijn 26ste de papa van Axelle leren kennen. Wij zijn ook zes jaar samen geweest, voor onze paden uiteenliepen. Maar we zijn nog altijd vrienden. Hij is hier geregeld, en dan speelt hij evengoed met Cézanne.”

Jullie hebben nog samen in Californië gewoond.

Van Damme: (knikt) “We woonden in de buurt Mar Vista, naast Venice Beach. Ik hou van de Amerikaanse mentaliteit: ‘Doe maar!’ In België vragen ze naar je diploma, in Amerika word je alleen beoordeeld op je resultaten.”

Maar als je daar uit de bocht vliegt, lig je ook wel ineens op de bodem.

Van Damme: “Wij zijn vertrokken na de economische crisis van 2008, omdat ik toen van Axelle zou bevallen. De miserie greep er gulzig om zich heen. Onze buurvrouw had twee dochters, maar toen we vertrokken, leefde zij op straat, als bedelaar.”

Is reizen jouw raison d’être?

Van Damme: “Maar nee! Dat was een fase in mijn leven. Mijn grote drijfveer is de zoektocht naar geluk. En die heeft me even langs allerlei landen geleid. Maar nu is het een netjes geasfalteerde weg die uitkomt bij onze voordeur.” (lacht)

“Die ene grote, overweldigende droom heb ik nooit gehad. Ik heb geacteerd: tof! Ik heb gereisd: leuk! Maar het heeft mij altijd ontbroken aan de grote drive: competitie, geldingsdrang, ik ken dat niet. Dat ligt misschien ook aan mijn sterrenbeeld. Ik ben een Tweeling en een Tweeling proeft graag van alles, maar heeft afwisseling nodig.”

“Jeroen heeft wél die drive. Die móét acteren én rappen én regisseren, want als hij zijn creatieve energie niet kwijt kan, ontploft hij.”

Toevallig leven we in een maatschappij die de vooruitgangsgedachte, persoonlijk gewin en professioneel succes hoog in het vaandel heeft staan. Voel je je daar benauwd bij?

Van Damme: “Nee, iedereen moet doen wat ie wil. Ik weiger gewoon te geloven dat je een hele checklist moet afvinken – én aan het hoofd staan van een bedrijf én een marathon lopen én vriendschappen onderhouden én een gezin verzorgen... – om geslaagd te zijn in het leven. Ik doe mínder dan vroeger, maar beleef het wel bewuster: liever één vork goeie spaghetti dan een heel bord zuurkool.”

Dat is een talent. Streven naar geluk kan een samenvatting zijn van eender welk mensenleven, maar de meesten weten niet van welk hout pijlen te maken.

Van Damme: “Dat ligt misschien aan mijn opvoeding. Mijn ouders zijn spirituele mensen – er kwam thuis zelfs een spirituele leraar langs – en ik ben opgevoed met meditatie, mantra’s... Ik heb dat leven niet volledig overgenomen – Jeroen mediteert meer dan ik – maar ik ben wel altijd blijven vasthouden aan bepaalde waarden. Zo ben ik altijd erg goed geweest in genieten van kleine dingen. Als het een prachtige dag is, durf ik gerust aan mijn bazin te vragen of het werk ook een andere dag kan, om dan met een vriendin naar zee te rijden voor een glaasje wijn. Dat is een ongelofelijke vrijheid en luxe, ik ben me er pijnlijk bewust van dat niet iedereen zich die kan permitteren.”

Mis je soms de vrijheid van het reizen?

Van Damme: “Maar nee, het is niet alsof ik vastzit in een huisje-tuintje-boompjegevangenis. (lacht) Ik heb mijn hele leven gedroomd van kindjes. En voor Jeroen en mij stopt het leven ook niet bij hen: zij maken déél uit van ons leven, en maken het rijker. Wij nemen hen overal mee naartoe, en laten hen de wereld zelf ontdekken.”

Jeroen heeft vorige maand een groot agentschap uit Hollywood over de vloer gehad. Zou je het zien zitten om Lievegem te verruilen voor Los Angeles?

Van Damme: “Als ik érgens ter wereld zou kunnen wonen, dan wel in L.A.”

Perceval: (komt erbij) “Daar moet je nuchter in blijven: ik heb niks ondertekend, hè. Voor hetzelfde geld komt daar niks van.”

Van Damme: “Jeroen is te bescheiden. Het grootste agency van Hollywood wérkt voor hem, en is actief op zoek naar projecten die hij kan regisseren. Dat alleen al is toch een enorme prestatie?”

‘Het verschil tussen mij en Jeroen is dat zijn emoties een rollercoaster zijn, met lage dalen en hoge pieken. Hij is de stormachtige zee, ik het rimpelloze meer.’ (Foto: Jeroen Perceval in ‘De slimste mens ter wereld’.) Beeld Play 4
‘Het verschil tussen mij en Jeroen is dat zijn emoties een rollercoaster zijn, met lage dalen en hoge pieken. Hij is de stormachtige zee, ik het rimpelloze meer.’ (Foto: Jeroen Perceval in ‘De slimste mens ter wereld’.)Beeld Play 4

Overtuigend sterven

Waarom ben jij op Griet verliefd geworden, Jeroen?

Van Damme: (grijnst) “Door mijn kort shortje, denk ik.”

Perceval: “O ja, de benen. En het kontje! Ik zag haar en voelde het kriebelen. Maar waarom word je verlíéfd? Omdat je je goed voelt bij elkaar, omdat je samen kunt lachen, omdat je waarschijnlijk ook heel hard op elkaar geilt.”

Van Damme: “Vertel jij eens over ons concept: de ‘rising love’?”

Perceval: (croonend) “Rising looove: klinkt goed, hè? Ik heb het in mijn leven nog nooit meegemaakt dat ik zes jaar samen ben met een vrouw en dat ik nog altijd met haar lach, nog altijd bij haar wil zijn, nog altijd met haar in de wereld wil stappen. Normaal begin ik mij na die explosie van eerste liefde snel te irriteren aan van alles en nog wat. Daarom is dit rising love: nadat de hormoontjes zijn gaan liggen, staat de liefde recht, en blijft ze groeien – zoals ze daarnet al zei: groeien, dat kan ik.”

Van Damme: “Bij mij is dat ook zo.”

Perceval: “Weet je wat ik aan Grietje bewonder? Zij is zó sterk en stabiel. Voor haar is het glas altijd halfvol, zelfs al zitten er nog maar een paar druppels in.”

Van Damme: “Dat is ook weleens omgekeerd. Toen we hoorden dat we een tweeling zouden krijgen – eigenlijk wilden we er nog maar eentje – ben ik serieus geschrokken. En toen was Jeroen de rust. Hij zei: ‘Dat is toch super? Dubbele kuskes, dubbele knuffels, dubbele liefde!’ Cézanne zal enigszins opgelucht zijn, want soms zijn de knuffels van papa wel héél heftig: hij is een vat vol liefde dat soms overvloeit.”

Perceval: “Ik bewonder ook haar evenwichtigheid, omdat ik weleens wat ónevenwichtig ben. En ze kan zacht overkomen, maar ik zweer het u: (klopt met vuist in zijn palm) dat is een force of nature, man. Daar moet je niet mee fucken.”

Van Damme: (lachje) “Dat is waar. Als er iets niet oké is, hetzij in onze relatie, hetzij in vriendschappen, hetzij in de wereld, dan begint mijn rechtvaardigheidsalarm te loeien en dan zul je het geweten hebben.”

“Omgekeerd bewonder ik Jeroens doorzettingsvermogen. Hoeveel klappen hij ook krijgt, hij blijft rechtstaan. Hij is vastberaden en weet wat hij wil. En hij heeft een gouden hart. Als er één ding aan hem is dat mij nog steeds tot tranen toe kan beroeren, dan is dat hoe hij omgaat met zijn plusdochter. Cézanne is biologisch gezien van hem en Axelle niet, maar Axelle zal dat nóóit voelen. Dat vind ik zo mooi.”

Perceval: “Grietje heeft trouwens ook héél mooie borsten.” (schatert de Perceval-schater)

Daarover gesproken: dat ben jij toch op de iconische hoes van het Das Pop-debuut I Love, hè?

Van Damme: “Jaja, het zal weer dat kort shortje geweest zijn dat het ’m gedaan heeft. Het was in de tijd dat Pol Heyvaert, Felix Van Groeningen en Jonas Boel het project Kung Fu hadden, waar ik af en toe deel van uitmaakte. Das Pop had onze hele troep gevraagd om voor een clip in café Video in Gent te komen dansen. Toen we bezig waren, vroeg Bent Van Looy of ik op de cover wilde staan. Ik heb ja gezegd: voilà.”

Perceval: “Als ik dat in het begin had geweten, hè.” (blaast)

Midden jaren nul belandde je met kleine rollen in enkele films, bijvoorbeeld Silence Becomes You met Alicia Silverstone, en Dominion: Prequel to the Exorcist, de legendarisch slechte prequel van Paul Schrader op – jawel – The Exorcist. Schrader is een legende: hij heeft Taxi Driver geschreven, maar ook Raging Bull, American Gigolo, First Reformed, The Mosquito Coast...

Van Damme: “Dat is niet in L.A. gebeurd, maar in Rome. Ik zat op de balletschool en ze kwamen iemand zoeken die, ten eerste, Engels kon, en ten tweede, overtuigend kon doodgaan. Dat leek me niet al te moeilijk. Ik werd voor Paul Schrader gebracht en ik moest niet eens auditie doen. ‘Kun je het?’ vroeg hij. ‘Ik denk het wel.’ ‘No, cán you do it?’ Ik zei dan maar ja.”

“Schrader heeft een nogal grommende reputatie, maar ik vond hem een buitengewoon warme, lieve, innemende man. Maar hij heeft afgezien met die film. Het productiebedrijf verwachtte een shocker met head-spinnings en overgeefsel, zoals het originele The Exorcist, maar dat is niet Paul Schrader, hè. Dus ze hebben hem die film uit handen genomen, en aan Renny Harlin (van ‘Die Hard 2’, red.) gegeven. Ik denk dat alle arthousecinema’s de Paul Schrader-versie toegestuurd kregen en alle multiplexen de Renny Harlin-versie.”

Perceval: “Dat zij met hém heeft mogen samenwerken, is toch nog altijd een klein twistpunt in onze relatie. Zo’n coole figuur!” (schatert)

Denkoefening: hadden jullie een even mooie romance uitgebouwd als jullie elkaar tien jaar éérder waren tegengekomen?

Van Damme: “Ik was tien jaar geleden niet de persoon die ik nu ben. Ik was nog veel meer zoekende en groeiende. Misschien was het wel een geval van right time, right place.

Perceval: “Ik denk dat je klaar moet zijn voor elkaar. En ik was tien jaar geleden alleszins nog niet klaar voor háár. Zij was te veel, te hoog gegrepen. Het is goed dat het gelopen is zoals het gelopen is.”

Cézanne: “Papa spelen!”

Perceval: (waait buiten) “Ik kom, schat.”

‘Jeroen en ik deelden één blik op een première’ - ‘De volgende dag deed ik Facebook open: wat een lekker wijf!’  Beeld Flip Van Roe
‘Jeroen en ik deelden één blik op een première’ - ‘De volgende dag deed ik Facebook open: wat een lekker wijf!’Beeld Flip Van Roe

Vrijheidsstrijder

Nu hij weg is: wat zou je graag aan ’m veranderen?

Van Damme: (lacht) “Ik kan niets bedenken. Echt niet! Want als er al iets is, dan wéét hij het en dan werkt hij eraan: dat is voor mij meer dan goed genoeg.”

“Het verschil tussen mij en Jeroen is dat zijn emoties een rollercoaster zijn, met lage dalen en hoge pieken. Hij is een curve, ik een rechte lijn. Hij is de stormachtige zee, ik het rimpelloze meer. Ik kalmeer hem en hij wakkert in mij het vuur aan. Als hij té hevig is, kan ik zijn rustpunt zijn. En als ik te rustig ben, zorgt hij voor schwung. Zo houden wij elkaar perfect in evenwicht.”

Als iemand aan Jeroen vraagt of hij regisseur, rapper of acteur is, dan zegt hij graag dat hij in de eerste plaats een verteller is.

Van Damme: “Hij heeft het talent om te ráken. Als hij iets schrijft, komt het altijd binnen. Als acteur speelt hij ook heel mooi, vind ik. Hij brengt iets over, of hij nu de schurk is of de grapjas. Bij het kijken vergeet zelfs ik vaak dat het Jeroen is. Met kleine gebaren boetseert hij elke keer volledige, lévende personages.”

“Meestal kijk ik naar wat hij doet, maar hij kijkt zelf niet graag. Dan gaat hij muziek maken in zijn kot achter het huis terwijl ik op zondagavond Tabula rasa opzet.”

Als hij een verteller is, wat ben jij dan?

Van Damme: “Een vrijheidsstrijder! (lacht) Ik heb het nódig om mijn hart te volgen. Probeer mij niet op te sluiten in een nine-to-five. Mensen zeggen weleens: ‘Dit is het leven nu eenmaal, je moet doen wat je moet doen.’ Ik weiger dat te aanvaarden.”

Kan Jeroen zijn creatieve knop soms afzetten?

Van Damme: “Nee, zelfs als we op reis zijn, kan hij het niet laten om door lukrake details geïnspireerd te worden. Dat zit in hem en móét eruit: dat is een noodzaak.”

Vertrouwt hij mensen gemakkelijk?

Van Damme: “Nee, bij mensen die hij niet goed kent, duurt het gemakkelijk een halfuur voor hij een beetje loskomt. Cézanne heeft dat ook. Thuis is ze de luidste van de hoop, maar op school... Die twee zijn twee druppels water. Zij heeft van hem de heftigheid in de liefde geërfd. Ze weet even goed wat ze wil. En ze is even emotioneel. Als vriendjes willen dat zij komt spelen, zegt ze soms: ‘Nee. Ik moet eerst bekomen.’ Ze is drieënhalf.” (lacht)

Axelle gaat haar puberjaren in. Hoe zouden jullie reageren als ze vertelt dat ze eens een jointje heeft geprobeerd?

Van Damme: “Ik denk dat Jeroen daar bezorgder over is dan ik. Je kunt kinderen alleen maar bewust maken van bepaalde gevaren. Voor de rest mag ze volop haar leven ontdekken en met haar hoofd tegen de muur lopen. Waar ben je anders tiener voor?”

“Wij praten met haar over álles wat er in de wereld leeft, hoor. Zij is ook meegegaan naar de première van Dealer en heeft de film dus gezien.”

Een heftige zit voor een 12-jarige.

Van Damme: “Ze heeft maar twee keer haar ogen dichtgeknepen: toen er voor het eerst in close-up een heroïnenaald werd geprikt, en toen Ben Segers bij twee naakte deernes wel héél enthousiast de hand aan zichzelf sloeg. (lacht) Afgezien daarvan vond ze ’t fantastisch. Jeroen heeft veel tijd voor haar uitgetrokken, stond met haar te blinken op de rode loper...”

“Ik kan alleen maar fier op haar zijn als ik zie wat voor een standvastig meisje zij nu al is. Zij heeft onzekerheden, maar ze is zich daarvan bewust en ze is er open over. Ik heb het gevoel dat ik mij weinig zorgen over haar moet maken, zo stevig staat ze op haar benen. En als ze wankelt, dan zal ze dat op tijd zeggen, zodat wij haar kunnen opvangen.”

Jullie zitten op dezelfde golflengte wat betreft de normen en waarden die jullie aan de kinderen meegeven. Geldt dat ook voor andere maatschappelijke kwesties?

Van Damme: “Honderd procent. Wij babbelen, hè. Onlangs maakte ik mij zorgen toen ik naar de coronamars in Brussel keek, en zag wie daarachter zat – Dries Van Langenhove en zijn Schild & Vrienden. Dan denk ik: laat je toch niet voor die kar spannen! Dat is marcheren voor vrijheid, maar daarvoor wel in zee gaan met lui die lak hebben aan alles wat vrijheid ís. Ik heb, hoewel ik zelf gevaccineerd ben, het volste respect voor wie een andere beslissing heeft genomen. Maar dit? Nee!”

“We luisteren niet meer naar elkaar, hè? Alles in de maatschappij is één grote soep, en daar profiteren de extreemrechtse partijen van.”

Jeroen noemde je daarnet nog een ‘glas halfvol’-type.

Van Damme: “En dat ben ik ook, want ik geloof fundamenteel dat het wel goed zal komen. Pas op, ik hang geen laisser-fairehouding aan: het klimaatverhaal is een thriller die een tragedie dreigt te worden. Daar moeten we met z’n allen aan werken. Maar ik vind het evengoed belangrijk om te kijken naar wat er wél gebeurt. Zolang er mensen zijn die hun best doen, geloof ik nooit dat deze wereld in se kwaadaardig is.”

Moet jij dat Jeroen soms extra duidelijk maken?

Van Damme: “Ja. (lachje) Hij kan zich dat allemaal héél hard aantrekken, en hij ziet het minder rooskleurig in dan ik.”

“Weet je wat misschien wel mijn centrale filosofie is? We gaan sowieso dood, maar dat wil níét zeggen dat het daarom allemaal niks uitmaakt. Wél dat we ons doek zo vol mogelijk moeten kladden, met zo veel mogelijk ijver en zo veel mogelijk kleur, in de periode die ons gegeven is. Het is nú dat we er het beste van moeten maken.”

De wereld zal het wel redden. Hoe zit dat met jouw liefde voor Jeroen?

Van Damme: “Geef ons gerust nog veertig jaar samen. Rising love, hè: het gaat alleen maar in stijgende lijn. Weet je wat misschien wel het belangrijkste is? Wij lachen ons elke dag te pletter. Met zo’n gouden kerel wil ik gerust oud worden.”

Dealer is nu te zien in de bioscoop.

© HUMO

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234