Zaterdag 25/06/2022

InterviewRaphaëlla Deuringer

De vriendin van Dante Vanzeir: ‘Ik heb zoveel spijt dat ik op mijn 17de aan Miss België heb meegedaan’

null Beeld Geert Van de Velde
Beeld Geert Van de Velde

Dante en Raphaëlla, twee namen die in de mond liggen als Orpheus en Eurydice, Romeo en Julia, Paris en Helena: als ze een eeuw of vijf vroeger waren geboren, waren ze vast het powerkoppel van de renaissance geweest. Nu moeten ze het zien te rooien in België anno 2022: Dante Vanzeir (23) neemt het voor de titel strijdende Union op sleeptouw, terwijl Raphaëlla Deuringer (22) warme broodjes bakt als influencer, realityster en ex-miss. Pas op: ceci n’est pas une WAG.

Vincent Van Peer

Plaats van afspraak is het zonovergoten appartement, op een boogscheut van het Leuvense treinstation, waar Raphaëlla en Dante vredevol samenwonen met zijn zus, Red Flame Luna Vanzeir. Het is de ochtend na de uitreiking van de Gouden Schoen, maar van uitspattingen is geen sprake.

Paul Onuachu won, Dante strandde op de zevende plek. Was hij daar tevreden mee?

“Tuurlijk wel! Wij hadden heus niet verwacht dat hij al meteen met de Gouden Schoen zou gaan lopen, temeer omdat Union tijdens de eerste stemronde nog niet in eerste klasse speelde. Nee, een zevende plaats vind ik heel mooi. Als je hem begin vorig jaar had gezegd dat dat zou gebeuren, dan had hij je voor gek verklaard.”

Hoe zag het gala eruit? Van spektakel was weinig sprake.

“Nee, maar dat begreep ik wel. Na de zelftest werden wij samen met Deniz Undav (Vanzeirs spitsbroeder bij Union, red.) en zijn vrouw aan een tafel gezet, wat Dante wel zo prettig vond. Ik denk dat hij zijn maten in het voetbal op één hand kan tellen, maar Undav, dat is een vriend voor het leven. Hoe die twee elkaar aanvoelen, dat is ongezien: twee zotte dozen naast elkaar. Volgens mij is het ook daarom dat ze elkaar alles gunnen op het veld.”

À propos: was jij verantwoordelijk voor het gekke strikje dat Dante droeg?

(zucht) Nee, hij stond erop. Typisch Dante, dat dwarse en speelse zit gewoon in hem: zo’n gala moest maar eens te serieus worden. Stond ik daar, in mijn mooie glitterkleed. (lacht)

“Ik denk dat hij als kind altijd de speelvogel is geweest die het liefst zijn eigen koers vloog. Maar discipline heeft hij nu ook. Hij lééft echt voor zijn sport. Er bestaat geen discussie over: voetbal staat te allen tijde op één.”

Voetbal komt nog voor jou?

“Sowieso. En dat is normaal: als je al zoveel hebt gedaan om je droom waar te maken, dan zet je die niet opzij zodra er een meisje komt aanhollen. Dat zou ik dom vinden. Hij móét het nu waarmaken, hè, want hoe lang duurt zo’n voetbalcarrière? Tot je 35ste, als je geluk hebt.

“Eerlijk gezegd vind ik het ook mooi, die ongebreidelde ambitie. Het is enorm aantrekkelijk om te zien hoe iemand zijn dromen najaagt.”

Was je hiervoor veel met voetbal bezig?

“Mijn nichtje speelt bij Luna in de club, bij OHL, en mijn papa was keeper toen hij jong was. Dat gezegd zijnde had ik geen idee wat buitenspel was. Dante heeft me echt alles moeten uitleggen. Nu weet ik het. Een beetje. (lacht) Ik begin zelfs de spelers te kennen: toen we gisteren op het gala van de Gouden Schoen waren, kende ik iedereen bij naam en toenaam.”

null Beeld Photo News
Beeld Photo News

Ga je naar zijn wedstrijden kijken?

“Altijd! Eén keer was ik er niet bij, omdat ik in de finale van Miss Fashion stond, en net tóén scoorde hij een hattrick tegen Standard. Ik werd knettergek.

“Mijn fierste moment was toen hij voor de Rode Duivels werd geselecteerd. Opeens spraken ze op de persconferentie zijn naam uit: ‘Dante... Vanzeir.’ Ik heb hem hysterisch opgebeld, met biggelende tranen, en heb het kot bij elkaar geschreeuwd. Toen hij thuiskwam, speelde er alleen een minzaam glimlachje om zijn lippen: ‘Ik ben best blij.’ Ja, zo nuchter is hij wel.”

Wat heeft hij verteld over die ervaring?

“Volgens mij was het de mooiste ervaring van zijn leven, tot nu toe. Hij mocht meetrainen en praten met de grote jongens: alsof hij opeens was waar hij altijd al had willen zijn.”

Zijn jouw dromen even makkelijk samen te vatten?

“Weet je wie ik gewéldig vind? Kat Kerkhofs! (met verliefde stem) Als ik haar zou tegenkomen, ben ik gegarandeerd starstruck. Ik had Dante op het hart gedrukt dat hij tegen Dries Mertens moest zeggen dat ik zo’n fan ben van haar, maar dat wilde hij niet. Dante moet wél voor Napoli (de club van Mertens, red.) tekenen als hij ooit de mogelijkheid krijgt: dan worden Kat en ik vast beste vriendinnen. (schatert) Als ze hoort hoe ik over haar praat, gaat ze denken dat ik gek ben, hè?”

Voor haar carrière zou je tekenen?

“Sowieso, maar op mijn eigen manier, hè. À la Raph.”

Dante Vanzeir. Beeld BELGA
Dante Vanzeir.Beeld BELGA

EERSTE KUS

Hoe lang zijn Dante en jij intussen samen?

“Zes maanden. Niet extreem lang, maar je moet ergens beginnen.”

Voetballers heten echte alfamannetjes te zijn, die liefst hebben dat hun vrouw na de training klaarstaat met een lekkere maaltijd. Is Dante ook zo?

“Helemaal niet. Hij verwacht van mij allerminst dat ik het huishouden run. Een typische voetballer is hij zeker niet, net zoals ik geen typische miss ben. Als hij honger heeft, dan kookt hij. Hij is geen chef-kok, maar hij doet dat prima.”

Hoe hebben jullie elkaar leren kennen?

“Mijn vriendin stuurde mij vorige zomer een bericht vanop de awardshow van de Speler van het Jaar in 1B. Waarop ik: ‘Fix mij maar een sjotter!’ Puur om te lachen, want ik was ervan overtuigd dat ik nooit, never, jamais de ma vie iets zou willen met een voetballer. Ik geloofde in alle gangbare clichés: de arrogantie, de ontrouw... En opeens begon ene Dante Vanzeir mij te volgen op sociale media: mijn vriendin had hem mijn foto laten zien. Ik stuurde hem een berichtje terug om mij te verontschuldigen: ‘Sorry dat ik u lastigval en proficiat met uw prijs!’ Klaar. Maar ja, hij blééf sturen. En ik bleef antwoorden.

“Op een bepaald moment was ik met een vriendin aan zee toen hij vroeg om eens af te spreken. ‘Als je mij wil zien, moet je maar naar hier komen,’ stuurde ik, waarop hij van Limburg naar de kust is gereden. (lacht) Tot vijf uur ’s morgens hebben we – in een groepje weliswaar – op het strand gezeten. Er waren totaal geen verwachtingen, en ik denk dat dat net de reden is dat het is gelukt. Klassieke dates vind ik in de regel verschrikkelijk. Waarover moet je praten als je iemand niet kent? Dan vind ik het veel waardevoller om iemand bezig te zien in de context van zijn vriendengroep, zijn natuurlijke biotoop, spontaan en ongedwongen.”

Je zegt dat er geen verwachtingen waren, maar hij is wel voor jou van Limburg naar de zee gereden.

“Ik heb hard to get gespeeld. (lachje) Op dat moment in mijn leven had ik jongens als soort zo ongeveer definitief afgeschreven en het interesseerde mij allemaal écht niet. Nu eens antwoordde ik op zijn berichten, dan weer liet ik hem een week wachten. Nu denk ik: Raph, wat was uw probleem? (lacht) Welnu, mijn probleem was dat ik uit een héél slechte relatie kwam.

“Mijn anti-jongensvoornemen heeft niet lang standgehouden. Sinds Dante naar de zee is gereden, hebben we elkaar élke dag gezien.”

Je hebt deelgenomen aan het datingprogramma ‘Love Island’, maar ook toen speelde de slechte relatie die je achter de rug had je nog parten.

“Liegen, bedriegen, al het slechte heb ik toen over me heen gehad. Hij was gewoon een psychopaat. Trauma’s! Mijn mama heeft zich in die periode bláúw betaald aan psychologen.

“Het ergste was nog dat ik die jongen keer op keer een nieuwe kans gaf, in de hoop dat hij zou veranderen. ‘Je raakt daar wel over,’ zeiden mensen achteraf, maar ik merk toch dat ’t mij bepaalde dingen heeft gekost die ik definitief kwijt ben. Het vertrouwen in andere mensen, bijvoorbeeld, en een stuk van m’n zelfvertrouwen. Ergens is het deprimerend om tot de constatatie te komen dat iemand zoiets fundamenteels zomaar van je kan afpakken, als een oude trui die je na een breuk nooit meer terugziet. Maar ik het ook mooi nu zie hoe Dante mijn afgebrokkelde muur steen voor steen weer aan het opbouwen is. Als ze mij met Dante zien, zegt iedereen: ‘Je straalt weer.’ Dat was ik kwijt.

“Ik kan mij nog elke dag over Dante verwonderen. Voor mij is het oprecht ráár dat ik gewoonweg goed behandeld word.”

Dat klinkt als de laagste lat ooit: ik hoop dat hij nog wel ietsje hoger springt.

“O, ja! Ik ben volgens mij van het allerslechtste naar het allerbeste gegaan. Dat zeggen mijn vriendinnen ook: die hopen nu allemaal een Dante tegen te komen. (lacht)

Wie heeft uiteindelijk de eerste move gemaakt?

“De dag na onze ontmoeting aan zee ben ik met hem meegegaan naar Limburg. Het was België – Denemarken op het EK en hij vroeg of ik wilde komen kijken. Maar omdat ik nadien niet nog helemaal naar huis wilde rijden, ben ik blijven slapen. Néé, niet op die manier: hij heeft moeten wachten. Maar ik heb toen wél al zijn ouders ontmoet. (lacht) En ’s ochtends, toen ik wegging, heeft hij me gekust.

“Op dat moment stond ik wel net op het punt om met mijn vriendinnen naar Marbella te vertrekken voor een feestvakantie. Pas daarna hebben we het officieel gemaakt: hij wilde eerst zien wat ik daar ging uitsteken, en ik wilde zien of ik überhaupt nog interesse kon hebben in andere mannen. Wat bleek? Het boeide mij voor geen meter. Ik werd zo knettergek van al die ladderzatte mannen die maar op één ding uit waren. Zodanig zelfs dat ik iedereen vertelde dat ik getrouwd was. (lacht)

null Beeld Geert Van de Velde
Beeld Geert Van de Velde

ZELFMOORDLIJN

Je zei eens: ‘Toen ik Dante over minder aangename ervaringen uit m’n verleden vertelde, hij lief en begripvol luisterde. Toen wist ik dat hij een goeie jongen is.’

(knikt) Ik heb een, laat ons zeggen, woelige geschiedenis met mentale gezondheid. Op onze vierde dag samen zei ik: ‘Ik ga nu gewoon alles op tafel gooien en dan doe je ermee wat je wilt.’ Het was een ferme boterham, maar hij is er heel goed mee omgegaan. Hij zei: ‘Je verleden is je verleden. Dat heeft je gemaakt tot wie je vandaag bent.’ Klaar. Hij begrijpt ook dat ik nog altijd een rugzak met me meedraag.

“Eigenlijk zijn mannen altijd het grote probleem geweest: mijn papa, die dronk en thuis is weggegaan – maar zich gelukkig herpakt heeft en nu zijn uiterste best doet – mijn stiefpapa’s, mijn eerste liefjes, zelfs mijn beste vriend heeft me uiteindelijk verraden. Ik heb geen makkelijke jeugd gehad.”

Een kantelpunt in je leven zou zijn geweest toen je oma overleed. Je was toen 11 jaar.

“Daarvoor was ik perfect gelukkig. Mijn mémé was mijn beste vriendin. Zij kwam me halen van school, we deden samen mijn huiswerk en lazen de krant meer had ik niet nodig. Ik huil nog altijd vaak om haar. Bijvoorbeeld toen ik Dante leerde kennen: dan wilde ik hem zo graag aan haar voorstellen. Ik heb haar foto altijd bij. Ze heette Monique, en als ik een dochter krijg, zou ik graag een variant op die naam geven.

“Toen zij er niet meer was, wist ik niet meer wat ik wilde in het leven. Ik verloor mijn interesse, vooral in school, nét wat zij zo belangrijk vond. Het eerste middelbaar heb ik meteen moeten dubbelen. En vanaf het vierde middelbaar ben ik van school gegaan omdat ik in het ziekenhuis lag met een depressie. Ik kreeg het niet gebolwerkt, omdat ik zodanig met mezelf in de knoop zat.

“Mijn leven zou er vandaag zo anders uitzien als mijn oma er nog was. Dan studeerde ik nu geneeskunde, of zo. (lachje) Studeren vond zij heel belangrijk. Maar ze zou ook enorm fier zijn geweest op wat ik nu doe.”

Liggen je depressies al lang achter je?

“Nee. Ik ben eruit geraakt vlak voor mijn deelname aan ‘Love Island’. Maar daar heb ik gemerkt dat ik de trauma’s van vroeger nooit écht een plaats had kunnen geven. De kranten merkten dat ook: die schreven over hoe ik voortdurend zat te huilen. Maar ik zal nooit spijt hebben dat ik heb deelgenomen: het is en blijft mijn lievelingsprogramma. Aan iets als Temptation Island zou ik daarentegen nóóit meedoen.”

Van je 11de tot je 20ste was je erg ongelukkig. Dat is wel de helft van je leven.

“Op mijn 13de is het voor de eerste keer echt slecht beginnen te gaan met mij. Dan op mijn 16de en dan nog eens op mijn 20ste. Tussendoor maakte ik mezelf vooral wijs dat het goed ging, vermoed ik. (twijfelt) Er zijn periodes geweest dat het helemaal fout liep. Op een bepaald moment ben ik zelf naar het ziekenhuis gestapt: ‘Als je me nu niet opneemt, dan zie je mij niet meer terug.’ Ik was toen 15 kilo vermagerd.

“Het is moeilijk om erover te praten, maar ik heb altijd gezegd dat ik er daarom net wél voor wil uitkomen. Meisjes op het hart drukken: ‘Het is oké dat het soms niet goed gaat, maar spreek het uit.’ Ook de overheid zou er best wat meer aandacht aan mogen schenken. Bij de psycholoog worden alleen de eerste acht afspraken terugbetaald, de wachtlijsten in de centra voor geestelijke gezondheidszorg lopen maanden op, en ik ken zelfs mensen die naar de Zelfmoordlijn gebeld hebben zonder dat iemand oppakte: dat kan toch niet? Worden zulke dingen dan gezien als onbelangrijk? Dat gevoel heb ik soms.

“Ik zou me gerust nog meer willen engageren, gaan spreken over mentale gezondheid in scholen en zo. Er zijn meisjes die me op Instagram sturen dat het niet goed gaat met hen. Dan stuur ik altijd terug. Ik heb zelfs al eens met zo’n meisje gebeld. Eén luisterend oor kan genoeg zijn, en het is raar genoeg soms makkelijker om te praten met iemand die je niet kent.”

Ik zou denken dat je nooit onzeker bent geweest over je uiterlijk, maar zo werkt dat niet, waarschijnlijk?

“Nee. (lacht) Mijn gewicht heeft vaak geschommeld. Een maatje 34/36 was altijd de norm, zo niet, dan hoorde je er niet bij. Daar heb ik het heel moeilijk mee gehad. Veel mensen begrijpen niet dat ik ondanks die onzekerheid begon mee te doen aan missverkiezingen. Maar ik dacht net: misschien ga ik hierdoor aan zelfvertrouwen winnen! Wat uiteraard niet het geval was. Want als je niet wint, ga je je afvragen waaróm: ‘Is er dan iets mis met mij?’

“Ik heb zoveel spijt dat ik op mijn 17de aan Miss België heb meegedaan. Ik was veel te jong! Je staat tegenover meisjes van 22, 23 die diploma’s hebben en weten wat ze willen in het leven. Daartegenover lijk jij nietig en klein. Het zou niet slecht zijn als ze de leeftijdsgrens om deel te nemen zouden opkrikken.”

Is het een leuk wereldje?

“Toen ik jong was, vond ik van wel, maar nu niet meer. Het gaat eigenlijk maar over drie dingen: je moet knap zijn, je moet geld hebben en je moet mensen kennen.”

Kon je er iets van jezelf in kwijt?

“Nee. Tijdens de Miss België-verkiezing heb ik zelfs geen woord mogen zeggen. Alleen de beste twaalf kregen die kans. Maar hoe kon de jury mij dan punten geven? Wat ben je met knap zijn als er geen zinnig woord uitkomt?”

Je hebt niet alleen meegedaan aan missverkiezingen, je zat ook in een realityprogramma en je bent influencer. Bovendien loopt er bij jou thuis een voetballer rond. Zien mensen jou als een cliché?

“Ik denk het, en dat is begrijpelijk: ik zou in hun plaats vermoedelijk hetzelfde denken. (lacht) Maar als je wil dat mensen begrijpen wie je bent, dan is het aan jou om je verhaal te vertellen.”

Een bedenking: als influencer draag je met die mooie plaatjes op Instagram nu wel bij aan het soort onhaalbare schoonheidsideaal dat andere meisjes onzeker kan maken.

“Je zet nu eenmaal je mooiste foto’s op Instagram, niet die waar je buik er als blubber uitziet. Maar er zijn ook dagen dat ik géén foto’s wil maken, dat ik zit te blèten omdat ik m niet mooi genoeg voel. Tussen die twee uitersten – de mooiste foto’s en de lelijkste huilbuien – zit nog een hele wereld, en ik moet toegeven dat die op Instagram amper getoond wordt.”

Ik ken het moeras van de sociale media, maar op jouw profiel lees ik bijna uitsluitend bemoedigende commentaren van andere vrouwen.

“Misschien is dat wel omdat ik nog niks aan mezelf heb laten veranderen: mensen lijken dat te appreciëren. Pas op, ik zeg niet dat ik het niet zou willen. Toen ik jong was, wilde ik heel graag een borstvergroting. Maar toen ben ik bijgekomen – ik schrok ervan hoe hard mijn lichaam nog veranderde tussen mijn 18de en mijn 20ste – en was alles in orde. (lachje) Ik ben al voor van alles benaderd: fillers, botox, implantaten... Maar ik zeg daar nee tegen, omdat ik mezelf wil blijven.

“Voor de duidelijkheid: ik vind dat iedereen moet doen wat-ie zelf wil. Als jij vindt dat je neus niet mooi is en je kan ’m laten rechtzetten, waardoor je opeens twintig keer gelukkiger bent: go for it, sowieso.”

Wat wil je nog bereiken?

(denkt na) Iets presenteren, denk ik.”

Uitstekend Miss België-antwoord!

(lacht) Maar het ís zo! Ik denk dat ik een goede presentatrice zou zijn. Het gaat mij voor alle duidelijkheid niet om de bekendheid, ik vind het gewoon léúk om te vloggen. Vroeger wilde ik supergraag journaliste worden. Ik kreeg altijd – een zeldzaamheid – supergoeie punten voor mijn essays en spreekbeurten. Presenteren is in feite toch gewoon dát?”

Je droomde ervan om Rudi Vranckx-gewijs verslag uit te brengen van aan het front.

“Ja, als kind keek ik dolgraag naar documentaires over de grootste rampen: 9/11, tsunami’s, aardbevingen... Een tikje raar, misschien, maar ik vind het buitengewoon interessant, hoe bijvoorbeeld zo’n tsunami tot stand komt. En de complottheorieën achter zulke zaken verslond ik ook.”

Zijn er complottheorieën waarin je gelooft?

“Ik geloof niet dat de aarde plat is, als het dat is wat je bedoelt. (lacht) Maar ik geloof wel dat er meer dan genoeg dingen bekokstoofd worden boven onze hoofden. Ik denk ook dat we van corona wel nooit de ware toedracht zullen kennen. Ik geloof niks van die vleermuis.

“De droom verslag uit te brengen aan het front heb ik intussen laten varen. Ik heb een vriend nu. En ik zou nooit het risico willen lopen om later mijn kinderen moederloos achter te laten.”

Gezinsgeluk is je prioriteit.

“Sowieso. Ik wil mijn kinderen kunnen geven wat ik heb gemist, het leven dat ik had gewild. Ik zeg altijd: ‘Mijn kinderen mogen niet zo’n jeugd hebben als ik.’ Laat staan dat zij ooit moeilijke periodes moeten . Natuurlijk heb je dat als mama niet altijd zelf in de hand, maar ik zal er altijd alles aan doen om hun een warm nest te geven. Pas op, ik ben mijn mama superdankbaar, ze is fantastisch. Maar zij weet ook hoe moeilijk ik het heb gehad. Iemand écht fundamenteel gelukkig maken, ik denk dat dat mijn grootste droom is.”

null Beeld Geert Van de Velde
Beeld Geert Van de Velde

EERST IN BED

Ben je helemaal oké nu?

“Ik kan zeggen dat ik oprecht gelukkig ben. Al zijn er soms nog dagen dat ik in een mental breakdown sukkel: dan sta ik op en wéét ik dat het een kutdag wordt. Dat zijn de dingen die ik wel altijd met me zal meedragen. Vergeten kan ik niet, ermee leven wel. En dat is honderd procent de verdienste van Dante. Voor de eerste keer voel ik mij gelíéfd. Ik kan niet beschrijven hoeveel plezier me dat doet.”

Je lat voor relaties ligt definitief hoger?

“Die is verlegd met een hijskraan! Vroeger wilde ik simpelweg iemand die me niet bedroog. Nu heb ik iemand die me niet alleen niet bedriegt, maar die op de koop toe een kussentje onder mijn voeten schuift. Eindelijk heb ik door dat trouw niets speciaals is, maar je reinste evidentie, the bare minimum.

“Ik vind het een spijtige evolutie dat iedereen tegenwoordig voor het minste uit elkaar gaat. Lange relaties zijn zeldzaam geworden. Ik hoor weleens: ‘We zijn jong, dus we zien wel.’ Maar wat moet je dan doen? Drie jaar samen zijn en op naar de volgende? Néé. Ik word bijna 23: ik heb géén zin om over vijf jaar nog eens op zoek te gaan. (lacht) Gelukkig zie ik niet hoe het fout kan gaan met Dante.”

Je zei eens: ‘Zet hem in een kamer met honderd meisjes en hij zal hun geen aandacht geven.’

“Zeker weten, 100 procent! Dit weekend waren ze met Union op stage en ze waren iets gaan drinken met de ploeg. Meneer lag als eerste in zijn bed. Ik had het gevoel dat dat ook een beetje was respect mij.”

Heb je die bevestiging nodig?

“Ja, dat zijn oude wonden die opspelen. Ik vertrouw hem, maar het kan geen kwaad om een beetje realistisch te blijven. Wij zijn zes maanden samen, hè. Met mijn ex was ik drie jaar samen toen ik ontdekte dat hij mij drie jaar lang bedrogen had. Voor alle duidelijkheid: ik kan niet geloven dat Dante ooit zoiets zou doen.”

Hoe zie je jullie toekomst samen?

“De enige prangende vraag die momenteel speelt: als Dante voor het voetbal naar het buitenland moet, ga ik dan mee? Hij heeft dat nodig, om niet alleen te zijn. Maar gelukkig zie ik dat ook zitten. Ik heb het voordeel dat ik mijn job als influencer overal kan uitoefenen. Ik volg hem, zeker en vast.”

Wat is het meest positieve dat je aan je moeilijkste momenten hebt overgehouden?

“Alles wat ik heb meegemaakt, heeft mij vandaag tot een mooier mens gemaakt. Ik heb heel veel respect en begrip voor anderen. Ik luister. Ik geniet ervan om mensen graag te zien. Ik geniet tout court.”

Wil je tot slot nog iets zeggen tegen Kat Kerkhofs?

“Laat het uit! Straks denkt ze echt nog dat ik een maniak ben die met een verrekijker voor haar appartement kampeert. (lacht) Maar weet je wat ik nog het meest inspirerend vind aan haar? Dries Mertens is intussen de man ván geworden, in plaats van omgekeerd. Die volgorde zint me wel.”

© Humo

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234