Zondag 25/10/2020

De vrienden van Sporting Club Sarkozy

Lilian Thuram vindt hem een doorslagje van Jean-Marie Le Pen en Yannick Noah steunt openlijk Ségolène Royal, maar de rechtse presidentskandidaat Nicolas Sarkozy heeft een hele achterban van topsporters, met - na lang zoeken - zelfs een 'excuusneger': ex-voetballer Basile Boli moet de Afrikanen terug naar Afrika zien te krijgen.

door Hans Vandeweghe

PARIJS l Het lijstje leden van Sporting Club Sarkozy is wat het is: slechts een lijstje. Maar het oogt wel indrukwekkend voor wie de Franse sport een beetje volgt.

Richard Virenque, Raymond Poulidor, Laurent Jalabert, Cyrille Guimard, Laurent Fignon en Jean-Marie Leblanc uit het wielrennen. Luis Fernandez en David Ginola uit het voetbal. Ex-schermer en goudenmedaillewinnaar of minister van Sport Jean-François Lamour. Meervoudig olympische gouden medaille in het judo David Douillet, hordenloper en olympisch kampioen en politicus Guy Drut, F1-legende Alain Prost. Vanuit het tennis Richard Gasquet, Nathalie Tauziat, Cédric Pioline, Fabrice Santoro of de oude ridders Guy Forget en Henri Leconte, maar ook een sportleider als Eric Deblicker. En dan de media: magnaat Arnaud Lagardère, Michel Denisot van Canal+ en commentator Michel Drucker. Het zijn grote namen uit de Franse encyclopédie du sport die zich onvoorwaardelijk achter hem hebben geschaard. Een aantal daarin komt zelfs op voor zijn partij, de UMP. Zoals Isabelle Blanc, olympisch kampioene snowboarden van 2002. "Sinds ik op de lijst sta van de UMP zijn er mensen die mij geen zoen meer willen geven."

Het netwerk van Sarko leest als een metroplan van de stad Parijs, waar hijzelf opgroeide. Zoals de echte metro lopen ook zijn lijnen niet tot diep in de banlieues, want in de wereld van donkere atleten en wereldvoetballers van Maghrebijnse en andere gekleurde afkomst is zijn bijnaam Nicolas Kärcher. Vandaar de ondervertegenwoordiging van voetballers - geen enkele wereldkampioen! - en de afwezigheid van atleten. De charismatische presidentskandidaat heeft dat aan zichzelf te danken, na zijn ongelukkige interventie als minister van Binnenlandse Zaken in 2005 toen de Parijse voorsteden brandden en hij vond dat een hogedrukreiniger van pas zou komen om het zootje schoon te spuiten.

Sarkozy zocht zijn netwerk niet bij de gekleurde medemens, dat mag duidelijk zijn, en neen, het Franse voetbal moet Sarkozy niet. Het Franse voetbal is ook het meest gekleurde voetbal in Europa en dat heeft daar mee te maken.

Honderdtwintig voetballers uit de Franse Ligue 1 hebben deelgenomen aan een peiling van sportkrant L'Equipe. De uitslag werd geïnterpreteerd als: de portefeuille rechts en het hart links. Rechts als het ging om de problemen: de hoge belastingen, die inderdaad in Frankrijk hoger zijn voor voetballers dan waar ook ter wereld. Links als het ging om het algemeen sociaal belang: drie op de vier waren voorstander van werkloosheidsuitkeringen, maar evenveel vonden ook dat de kleine criminaliteit harder moest worden aangepakt.

Een derde van de ondervraagde voetballers wilde zich niet uitspreken over politiek en dat kwam overeen met het antwoord op de vraag of politiek hun interesse kon wegdragen. Lilian Thuram van FC Barcelona wel en hij was duidelijk: "Zijn discours is een doorslagje van dat van Le Pen en de kiezers mogen kiezen voor wie ze willen, maar dat ze achteraf niet komen klagen dat ze niet waren gewaarschuwd."

Een ander derde van de voetballers - onder wie Thuram - situeerde zichzelf ter linkerzijde en het resterende derde koos voor een rechts stempel. 23 procent koos voor de Parti Socialiste en 22 procent voor de UMP. Slechts 35 procent is het eens met de stelling dat er te veel vreemdelingen in Frankrijk zijn.

De Franse topsport kiest daarmee behoorlijk links vergeleken bij andere grote (sport)landen. Het kan Sarkozy niet deren, hij heeft ook de uitslag gezien op de vraag wie van de kandidaten de meeste kans maakt om Jacques Chirac op te volgen. Dat is hijzelf, met de helft van de stemmen. Voetballers zijn niet zijn vrienden, maar ze zijn niet dom.

Politici schurken zich graag aan tegen succesvolle sporters in de hoop wellicht dat het succes afgeeft op henzelf. Elk land heeft zijn premier als Verhofstadt, die om de haverklap kampioenen ontvangt, of een sportminister als Anciaux die als weldoener van de topsport de geschiedenis in wil. Of lokale politici of gouverneurs die (vaak vanuit een oprechte liefde voor de sport) met de kampioen op de foto willen, al of niet in dezelfde fluopakjes. In Frankrijk heeft Sarkozy zijn sportief netwerk een andere dimensie gegeven.

Hij heeft anders wel een sporthart, daar mag geen twijfel over bestaan. Als tiener schuimde hij de Tourstart af op zoek naar handtekeningen en met zijn eerste geld kocht hij een racefiets. "Hij is één en al sport en dat sportlui zich bij hem aansluiten, vindt hij prima, maar hij zoekt ze niet op", aldus de korte mail op een lange reeks vragen aan Pierre Durand, de responsable sport voor de UMP. Durand is zelf een ex-kampioen, al zal zijn mythische paard Jappeloup-de-Luze wel evenveel verdienste hebben gehad aan het olympische goud en de wereldtitels. "Monsieur le ministre doet ook veel zelf aan sport", wist Durand nog te melden. "Fietsen niet meer, maar tennis en twee keer per week loopt hij een uur, soms zelfs elke dag als het hem uitkomt."

De pers weet dat zijn veiligheidsdienst daar grijze haren van krijgt als hij besluit zich om te kleden en rond het meer in Bois de Boulogne gaat lopen, meestal op een tijdstip dat de hoeren (m/v of alletwee) nog steeds of reeds aan het werk zijn.

Zijn eerste sportcontacten bouwde Sarkozy op via zijn eigenlijke vak, advocaat. Zo leerde hij Guimard en Fignon kennen, of Leconte en Forget. Leconte werd een goeie vriend. Toen hij schepen was van Parijs, trouwde hij Leconte een eerste keer.

Zij behoren tot de intimi van de rechtse kandidaat en grote favoriet. De pole is voor Arnaud Lagardère. Die is in België vrijwel onbekend, maar als eigenaar van het sportmarketingbureau Sportfive heeft hij de rechten in handen van de Europese uitwedstrijden van de Belgische clubs (behalve in de Champions League) én ook de rechten voor het EK voetbal van volgend jaar. Daarnaast bezit de mecenas Lagardère een hele stal aan Franse vedetten in alle sporten, behalve voetbal. Team Lagardère heet die verzameling mooie jongens en meisjes. Later nam hij ook nog Racing Club de Paris over.

Lagardère en Sarkozy hebben een gemeenschappelijke passie, aldus die eerste in een vroeger interview: winnaars hebben altijd gelijk. Zijn bewondering voor Lance Armstrong steekt Sarkozy alvast niet onder stoelen of banken. Met een opvallend realistisch discours zette hij ooit de pers buitenspel: "Deze man was wereldkampioen op zijn 21ste, krijgt kanker, geneest en wint daarna zeven Tours, en dan mag ik hem niet bewonderen. Doping? Men mag Armstrong niet herleiden tot succes uit een pil. Als die pil bestaat, dan wil ik ze ook hebben." Einde discussie. "Maar noteer: ik ben tegen doping."

Passie voor sport, dat wel. "Er is maar één ministerie dat mij interesseert, dat van jou", zei hij ooit tegen partijgenoot Jean-François Lamour, de Franse minister van Sport die volgend jaar voorzitter wordt van het Wereldantidopingagentschap (WADA).

Maar Sarkozy waait de kant op die hem goed uitkomt, politicien craché als hij is. Zevenkampster Eunice Barber wordt hard aangepakt door de Franse politie en Barber klaagt? Ze wordt ontvangen op zijn ministerie. De atleten klagen over te weinig steun? Hij doet beloftes, die hij nog niet heeft nagekomen. Alles kan, alles mag.

De koele afwijzing die hij van de atleten van de DOM-TOM (de overzeese domeinen en territoria) krijgt, zoals Pérec en Arron, om samen naar hun geboortelanden terug te reizen, kunnen hem niet deren. Een beetje controverse kan de man wel aan. En hij heeft gezocht tot hij er één heeft gevonden, een 'excuusneger' om zijn metronetwerk een beetje kleur te geven. Wij Belgen kennen hem als de man die Raymond Goethals door middel van een kopbalgoal de Champions League schonk in 1993 met Marseille tegen AC Milan. Basile Boli zit nu een jaar in de stal van Sarkozy. "Mijn taak," legde hij uit aan L'Equipe Magazine, "is de Franse bedrijven in Afrika warm maken voor een terugkeer van Afrikaanse werkkrachten naar huis. Maar ik heb hem gezegd dat ik zijn uitspraken over de hogedrukreiniger niet kon appreciëren. Hij leek mij te begrijpen."

Thuram, die de blindheid van zijn gekleurde medemens niet snapt, krijgt het laatste woord. "Is Sarkozy racistisch? Als Finkelkraut (rechtse filosoof, HV) afgeeft op de nationale voetbalploeg als black-black-black en Sarkozy noemt die man een ode aan de Franse intelligentie, dan stel ik mij vragen. Zoals ook bij zijn voornemen om een ministerie van Immigratie en Nationale Identiteit op te richten."

Het netwerk van Nicolas Sarkozy leest als een metroplan van Parijs, en zoals de echte metro lopen ook zijn lijnen niet tot diep in de banlieues

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234