Zaterdag 07/12/2019

De voyeur gevoyeurd

Meer dan twee jaar liet Arno zich op de hielen zitten door een camera. Het resultaat is de even knappe als dwarse documentaire Dancing Inside My Head: een zwalpende wals in de bovenkamer van le plus beau.

Een charlatan met twee linkerhanden. Le European Cowboy. Lonesome Zorro. Een oude lesbiënne. De namen die Arno zichzelf toedichtte, hebben hem nooit echt naar behoren kunnen omschrijven. Hetzelfde geldt trouwens voor de titels die anderen hem ooit gaven: Chevalier des Arts et Lettres, de Gainsbourg van de Lage Landen, le bohémien brilliant... Filmmaker Pascal Poissonnier probeerde op zijn beurt de esprit van Arno Hintjens te vatten, door hem op kousenvoeten te volgen in zijn eigen wereld. Twee weken dook hij mee de studio in, en vorige zomer ging de West-Vlaamse filmmaker mee op tour in Europa, Japan en Amerika. "We zagen elkaar niet alle dagen - dat was budgettair ook niet echt te verantwoorden - maar op alle belangrijke momenten probeerde ik in de buurt te zijn."

Dancing Inside My Head biedt daarmee een opvallend intieme inkijk in het hoofd van de 67-jarige Oostendenaar. Arno denkt er alvast het zijne van. "Ik heb de film één keer gezien. Met mijn handen voor mijn ogen. Ik kan écht niet zeggen wat ik van de film vind. Voor mij is het vooral surrealistisch. Het is heel bizar om mezelf bezig te zien. Ik heb er ook geen erectie van gekregen om mezelf bezig te zien.

"Anderzijds ben ik wel blij dat het geen promofilmpje is geworden. Ik ga geen artiesten noemen, maar bij heel wat documentaires lijkt alles direct geënsceneerd. Over mij is in het verleden trouwens ook een biografie verschenen, waarin dingen beschreven staan die nooit gebeurd zijn. Als iemand me vandaag opnieuw zou vragen om te mogen volgen, zou ik niet kunnen zeggen of ik er ja op zeg. Maar ik ben wel blij dat er niet gefoefeld is met de beelden."

In het verleden noemde Arno zichzelf herhaaldelijk een voyeur. Echt gemakkelijk voelt hij zich dan ook niet bij het idee dat de voyeur gevoyeurd werd dit keer. "Ik verschoot ervan dat ik me op den duur me niet langer bewust was van de camera. Ik had vooraf schrik dat die net wél heel erg aanwezig zou zijn: ik flipte op de gedachte dat de muzikanten in de studio niet op hun gemak zouden zijn, en meer aan hun kapsel dan aan de muziek zouden denken. Sorry hoor, Pascal, maar ik vond mijn plaat belangrijker dan jouw fokkin' camera."

Niet aandringen

"Ik heb je echt moeten overtuigen", grinnikt Pascal. "Ik kan me gelukkig snel onzichtbaar maken. Op die manier ben ik uiteindelijk ook zo ver kunnen binnendringen in zijn wereld. Het had ook geen zin om me geforceerd op te dringen. Het was belangrijk om zijn vertrouwen te winnen, en zo een waarachtig portret te schetsen. Ik zocht niet naar die ene cokesnuivende muzikant in de backstage, of naar een scheve blik die een bandlid naar Arno toewerpt. Ik wilde hem gewoon portretteren op de meest waarachtige manier.

"Ik moeide me ook nooit echt, en liet hem gewoon zijn gang gaan. Dat betekende helaas ook dat ik al eens voor een gesloten deur stond. In Japan zelfs! Was ik de halve wereld overgevlogen voor mijn documentaire, wilde Arno niet uit zijn hotelkamer komen omdat hij een jetlag had. (lacht) Als het hem niet aanstaat, vlieg je ook direct buiten. Dat heeft niets met privacy te maken, maar met goesting. Als hij er geen zin in heeft, moet je echt niet aandringen. De enige eis die hij vooraf stelde was: geen familie." Dat laatste zou sowieso een no-go geweest zijn, knikt Hintjens. "Mijn zoons willen helemaal niet in beeld komen. Het zijn slimme gasten."

Arno laat uitschijnen dat een camera zijn beste vriend niet is, maar het is lang niet de eerste keer dat Arno gevolgd wordt. De documentaire Arno, sauvé des eaux (1993) was al een fraai kleinood, en ook de reportage die Martin Heylen draaide over le plus beau bood een mooie blik in het hoofd van Le European Cowboy. Poissonnier pakt het evenwel subtieler aan. Omdat Hintjens niet graag in zijn ziel laat kijken, moet deze docu het vaak hebben van mimiek. Wanneer Arno vertelt over 'Les yeux de ma mère', houdt hij zich sterk, maar zie je hem aan het eind toch even verkruimelen.

De mooiste scène in de film is die waarin hij in Oostende een koffie drinkt met filmmaker Raoul Servais. Beiden spreken over de gevaren van nostalgie, en hoe ze dat opborrelende sentiment voortdurend proberen terug te dringen. Alleen door zo hard mogelijk te blijven werken, kan nostalgie zich niet in hun geest nestelen. "Vond ik ook een mooie scène", knikt Poissonnier. "Om die eerlijke uitspraken te ontlokken, moest ik wel een paar trucs verzinnen. Ik kwam er snel achter dat Arno zich gemakkelijker bloot geeft aan mensen die hij goed kent. Dan zie je de echte Arno bijna direct boven drijven. Tegen journalisten of wildvreemden maakt hij er zich liever van af met grapjes of een fikse oneliner. Maar ik wist dat samenzitten met Raoul Servais iets moois kon opleveren: ze komen allebei uit Oostendse, en zijn allebei artiest en anarchist."

Elders spreekt vaak een grote onrust uit de film. Of beter gezegd: uit Arno. De camera die al eens zwalpend door het decor trekt, en die Hintjens volgt terwijl hij er stevig de pas in zet in nachtelijke straten van Brussel of Parijs, legt daar nog eens de nadruk op. "Arno is soms impulsief en onrustig", knikt Poissonnier. "Maar ook zeldzaam geconcentreerd - zoals in de studio. Het beeld van de karikaturale rock-'n-rollheld die je af en toe ziet opduiken in de media, klopt niet. Maar zijn energie, dat geven weinigen hem inderdaad na."

"Ik heb het geluk dat ik op mijn 67ste kan terugkijken op een fantastisch leven", onderbreekt Arno plots. "En dat ik opgegroeid ben in een tijd van peace & love, een periode waar the sky the limit was. Dat bestaat nu niet meer." Wint de nostalgie het dan toch bij Arno? Kenschetsend is ook de laatste scène, waarin de zanger verzucht: "Vroeger was alles beter... Nu is alles zo..." Die zin maakt hij nooit af - de namen van de generiek rollen over het scherm na zijn laatste zucht.

Welk woord wilde hij toen in de mond nemen, vragen we. Een antwoord volgt niet. Maar we hebben Hintjens wel wakker geschud. Met ogen die vuur schieten, fulmineert hij: "Iemand als Donald Trump: vroeger was zo'n Muppet toch niet mogelijk als presidentskandidaat? Wie stemt nu voor zulke mensen? En wat gaat dat worden in Frankrijk als mensen massaal stemmen op Marine Le Pen? Het volk is verantwoordelijk voor dat soort pipo's. Daarom was vroeger alles beter. Ik kan alleen maar hopen op een revolte."

Dancing Inside My Head gaat vrijdagavond in wereldpremière op Film Fest Gent, vanaf 19/10 te zien in de betere bioscopen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234