Dinsdag 13/04/2021

Opinie

De vlieger van Hillary gaat (voorlopig) niet op

Hillary zet haar beste campagnebeentje voor in Iowa. Beeld REUTERS
Hillary zet haar beste campagnebeentje voor in Iowa.Beeld REUTERS

Michiel Vos is VS-corresondent in New York. Hij is de maker van de zevendelige documentaire My America.

Rolling Stone is van oudsher Amerika's 'popbijbel', het blad waarin levende muzieklegenden zin en onzin mogen brabbelen over kwesties als: 'Hoe het is om gearresteerd te worden' (Keith Richards, deze week), of waarin je dingen leest waarbij jij spontaan: 'Huh?!' verzucht. (Zo laten ze Madonna uitleggen waarom ze echt van paus Franciscus houdt: 'Eindelijk een hervormer die binnen de rooms-katholieke kerk dogma's aanpakt die sinds de Romeinse keizer Constantijn in steen waren gebeiteld. Come again? Madonna?)

Vanwege al dit literaire suikergoed is Rolling Stone een goede barometer waarmee een hier wonende Europeaan de temperatuur van de Amerikaanse politiek kan aflezen. Interviews met beroemdheden (niet-politici) die in gewone mensentaal, compleet met f-words, het vermoeiend overgehypete wereldje in Washington DC nuchter weten neer en weg te zetten. Ironisch genoeg herleidt juist Rolling Stone de Amerikaanse politiek tot de essentie.

En de essentie van de huidige race om het presidentschap is Hillary. Na de zomer van Trump en de implosie van Jeb Bush, draait de huidige kiescampagne uiteindelijk om de vraag wie het straks tegen haar gaat opnemen. En laat het aan Rolling Stone om te verwoorden wat Amerikanen zich deze dagen afvragen: hoe kan het toch dat een politiek ontstijgend fenomeen als Hillary Rodham Clinton zich deze electorale herfst maar niet echt kan lanceren? Deels presidentskandidate, deels mega-celebrity à la Bono, Beyoncé of Obama; voormalige first lady, vrouw van, oud-senator, en minister van Buitenlandse Zaken met die curieuze persoonlijke e-mailserver, vul maar aan.

Of nog: zij die niet voor de eerste keer tracht Amerika's eerste vrouwelijke bewoner te worden van dat heilige Oval Office. Gehaat én geliefd zoals niemand anders tijdens deze presidentiële cyclus en een vrouw met wie gans Amerika sinds 1992 een innige, ingewikkelde en wellicht nog niet afgesloten vriend-vijandband heeft.

Michiel Vos. Beeld rv
Michiel Vos.Beeld rv

Werd Hillary's nominatie na acht jaar George W. Bush nog algemeen gezien als onvermijdelijk, tijdens deze cyclus werd dat woord weggezuiverd uit de campagne. 2008 leerde ons dat de onvermijdelijke Hillary kon worden weggezet door een onbekende senator met een pakkend, maar naïef campagnethema: Hope and Change. Ik weet nog hoe er in het voorjaar van 2008 in de straten van New York opwinding ontstond omdat die zwarte senator uit Illinois echt de Clinton-machine van Hillary en Bill wist te verslaan. Hillary was te machinaal, te weinig 'mensch', ze werd niet ervaren als dat wat als doel geldt van iedere moderne presidentscampagne: ze miste authenticiteit.

Authenticiteit, precies dat waar Donald Trump door vriend en vijand zo wordt om bewonderd (lees: 'Hij zegt wat wij denken'), is nu juist Hillary's achilleshiel. Onder de titel There is no real Hillary Clinton, bespreekt Rolling Stone aan de vooravond van het eerste Democratische voorverkiezingsdebat het gebrek aan authenticiteit van Hillary? Dat wordt voorgesteld als iets dat inmiddels heeft geleid tot het beeld van een politica die elk seizoen als de zoveelste vernieuwde versie van de iPhone aan het grote publiek wordt gepresenteerd ('People aren't meant to be relaunched as often as phones').

Duidelijk mag zijn dat het woord onvermijdelijk inmiddels is verbannen uit Hillaryland. Nederigheid is al wat de klok slaat. Was het acht jaar geleden nog Barack Obama's change die Hillary's onvermijdelijkheid veranderde in verlies, dit presidentieel verkiezingsseizoen is het de linkse Bernie Sanders, die, volgens Rolling Stone de kaas van haar boterham aan het eten is.

Hoewel minder spectaculair dan Obama destijds, zet de zelfverklaarde socialist Bernie Hillary onder druk vanuit links, Hillary's meest kwetsbare kant. En dus schuift la Hillary op naar links en dus wordt ze ervaren als minder authentiek. Toegegeven: het is niet makkelijk om zoals Hillary een 100 procent-naamsbekendheid om te zetten in politieke winst. Mede-'dynastieke telg' Jeb Bush is inmiddels door de 'Summer of Trump' diep in de achterhoede van het Republikeinse peloton weggezet. Het jaar van een mogelijke race tussen House of Bush en House of Clinton is veranderd in een onontwarbaar kluwen van vechtende outsiders, de een nog minder voor de hand liggend dan de ander. De campagnes van de insiders Jeb en Hillary lijken beide niet echt gelanceerd te geraken.

Tijdens het Democratisch debat vanavond krijgt Hillary de zoveelste kans om zichzelf opnieuw uit te vinden. Ik ben benieuwd of we het verschil zien tussen een authentieke politica en de nieuwste iPhone.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234