Dinsdag 30/05/2023

De vinger van Moreno

Wie? De Gentse keeper Bojan JorgacevicWat? Zweert bij een flesje in zijn doelWedstrijd? STVV-AA Gent, zaterdagavond, 1-2

Bizar tafereel, zaterdagavond nog voor de wedstrijd Germinal Beerschot-Moeskroen. David Moreno, op de loonlijst bij Les Hurlus, blesseerde zich in de kleedkamer, al zittend. Hij nam plaats op de bank, waarop de klep van het opbergvak onder hem dichtklapte. Hij moest worden afgevoerd naar het ziekenhuis, waar een plastisch chirurg maar net de amputatie van zijn vingerkootje kon vermijden. Geen basisplek voor hem.Het mag gerust in een rijtje van ‘lompe' sportblessures staan. Er zijn veel (ex-)spelers uit de Belgische competitie die een eervolle vermelding verdienen. Herinner u Bob Peeters: zo blij dat hij gescoord had, dat hij bij het vieren een spier verrekte. Kristof Snelders overkwam het ook, bij GBA. Hij sprong op Degryse en brak daarbij zijn neus.Een blik over de grens leert dat er ook elders al eens lomp wordt gevierd. Bij Arsenal brak Steve Morrow ooit zijn arm nadat hij over een schouder vloog. En Henry, die liep onzacht tegen de cornervlag. Het nog betere werk: Charlies George van datzelfde Arsenal verloor een teen bij het maaien van zijn gazon. En nóg beter: Milan Rapaic blesseerde zich tijdens een vliegreis. Hij stak met zijn boardingpass in zijn oog en miste zo zijn seizoenstart met Hajduk Split. Of het verhaal van Canizares. Die liet net voor het WK voetbal in 2002 een fles aftershave op zijn voet vallen. Het ding brak bij het raken van de lavabo en een stuk glas sneed het ligament van zijn grote teen doormidden. Geen WK voor hem, leg dat maar eens uit aan de bondscoach. Dave Beasant, indertijd doelman van Chelsea, probeerde dan weer een vallende fles slaolie met zijn voet te controleren. Au.

Niet alleen voetballers

Het overkomt niet alleen voetballers. Petacchi miste drie jaar geleden nog het WK wielrennen nadat hij na een verloren sprint woest met zijn vuist op de ploegbus had geslagen, Gella Vandecaveye miste een WK nadat er bij het afruimen van de tafel een broodmes dwars door een teen viel, Michael Jordan blesseerde zich toen hij zijn vinger in plaats van zijn sigaar knipte, baseballer John Smoltz verbrandde zich zwaar bij het strijken van een hemd - u gelooft het nooit, maar hij had dat hemd nog aan - en baseballer Roger Craig sneed zich dan weer toen hij de beha van zijn vriendin probeerde los te knopen. Jalabert viel van een ladder toen hij een lamp wilde vervangen, LeMond werd door zijn schoonbroer omver geknald toen ze aan het jagen waren, enzovoort... Man, man, man.

Het flesje van Jorgacevic

Keepers zijn toch vreemde wezens. Neem nu Stijn Stijnen en zijn poging om tijd te rekken, zondag in de Roeselaarse vooravond. De bal ging achter de doellijn over de boarding. Een toeschouwer gooide het leer meteen terug naar de keeper van Club, maar die deed niet waar hij voor wordt betaald, namelijk de bal vangen. Een tweede supporter gooide dan nog maar eens, Stijnen toonde zich weer de slechtste keeper. Grappig, maar de ref kon er dus niet om lachen. Gele kaart, gewoon terecht ook, maar de poging is toch verdienstelijk te noemen. Dat soort theater is altijd handig om dit soort rubriekjes te vullen, waarvoor dank dan ook. Keepers en spitsen, daar gaat het niet toevallig vaak over. En het wordt al helemaal gek als die oog in oog met elkaar komen te staan.

Heilige grond

Komisch is het vaak als er al gefloten is voor buitenspel, en de spits toch nog op de doelman afgaat. Die laatste kan er niet tegen dat de bal tegen de netten gaat, en pakt vaak nog uit met een wereldparade om dat te voorkomen. De zone achter de doellijn is immers heilige grond, verboden voor ballen. Ze gaan er ook van uit dat die bal daar nooit komt. Hebt u dit weekend bijvoorbeeld opgemerkt wat er in het doel van Gentkeeper Bojan Jorgacevic stond? Helemaal in het midden, veertig centimeter achter de doellijn? eEn flesje water. Het staat er altijd, omdat het geluk brengt, maar helaas. Na 42 minuten voetballen lag het flesje om. STVV-spits Sidibe had het omver geknald. 1-0.Na de pauze stond het ding in het andere doel. Hij kuste het ook. U mag het weten: er zit wijwater in, uit een kerk in Belgrado, zijn geboortestad. Elke week brengen vrienden van Jorgacevic een paar flesjes mee uit Servië. Die keeper van AA Gent lijkt wel een monster, maar is het niet. Een tedere, integere jongen. Plichtsbewust. Vijftien jaar lang onderhoudt hij nu al zijn hele familie: moeder, oudere broer, grootouders. Zijn vader stierf toen hij twaalf was, en meteen was er ook geen geld meer voor de verzorging van moeder. Die had borstkanker. Jorgacevic bakte ’s nachts hamburgers om centen te verdienen, en overdag ging hij trainen. Veel trainen. Twee uur slaap per dag, twee jaar lang. Ze gaven hem bij RAD Belgrado uiteindelijk een contract omdat ze het niet meer konden aanzien.

De wil van Lambrecht

Er was eens... de zaak De Beule. Roger Lambrecht, de preses van Lokeren, was verontwaardigd dat iemand daar verontwaardigd over was. Vreemd, want hij had een speler die zijn contract niet wilde verlengen naar de z-kern gestuurd. Lambrecht deed het voor zijn club: De Beule kon anders gratis vertrekken als zijn contract afgelopen was, en Lokeren had hem toch in het profvoetbal gehesen? Toch, het was chantage, en uiteindelijk kreeg De Beule dus gelijk voor de rechtbank. Ondertussen is er een nieuwe speler verbannen bij Lokeren. Frédéric Dupré mocht dit weekend alleen de krant komen lezen op de club. Hij weet naar eigen zeggen niet goed waarom, maar eigenlijk weet hij dat wel. Hij heeft sinds kort een nieuwe makelaar, en die is minder goed bevriend met het Lokerse bestuur.Voorzitter Lambrecht is nog zo’n zeldzaam overblijfsel van een voetbalcultuur uit het stenen tijdperk. Een cultuur waarin ook de voorzitter van KV Mechelen paste. De man die nu zijn ex-club voor de rechtbank sleurt. Ook een cultuur waarin een preses als die van Antwerp past. Eddy Wauters valt moeilijk tegen te spreken (op de club), net zoals Lambrecht. Hij betaalt, dus hij beslist. Als de voorzitter het voetbal niet goed vindt, dan oordeelt hij dat hij het recht heeft om dat te zeggen. Als hij vindt dat zijn trainer niet voldoet, dan ontslaat hij die toch gewoon. Muslin bleef zeven maanden, en dan nog eens acht, Aimé Anthuenis drie, Ariël Jacobs vijf, Georges Leekens tien, Jankovic nu zeven (inclusief een zomerreces). Allemaal werden ze binnengehaald als “droomtrainer”.Pas op: wie nu opstaat en zegt dat hij het recht niet heeft om zijn coach buiten te gooien, moet dringend weer gaan zitten. Maar er is ook nog een andere vraag. Is dit wel de juiste manier om een voetbalclub te runnen? Dient hij zo zijn eigen liefde? Misschien moet Lambrecht toch maar eens avondje uit eten gaan met de manager van Westerlo. Na zeven speeldagen stond het clubje van Wijnants vijftiende met vier punten. Ze verloren van Club Brugge, maar de spelers kregen toch een premie. En vooral: de trainer werd bevestigd in duidelijke woorden: “Ik heb hem gekozen, als hij faalt moet ik ook opstappen”. Ondertussen heeft Westerlo tien punten meer en staat het negende.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234