Vrijdag 21/02/2020

De verwarming op maximum

Au fond is Fahrenheit 9/11 een aanval tegen George W. Bush, een man die enkel president werd door getruceerde verkiezingen. Dat hij een twijfelend natuur heeft, niet erg welbespraakt en onnadenkend is, is genoegzaam bekend. Verrassend is wel (hoewel de regisseur daar misschien beter niets over had gezegd) hoe weinig de job hem interesseert. Moore herinnert er ons aan dat de president gedurende bijna de helft van de eerste acht maanden van zijn legislatuur aan het jagen of boeren was, kortom alles aan het doen behalve het gevaar van een terroristische aanval voorzien. Op een bepaald moment spreekt Bush in de camera: "We moeten de terreur een halt toeroepen." Vervolgens draait hij zich om, zegt "kijk hier maar eens naar" en slaat een golfbal op het terrein. Het lijkt een scene uit een screwball-komedie, maar het is wel degelijk de president van de Verenigde Staten van Amerika. (...) Voorts beschuldigt Moore de familie Bush van persoonlijke en financiële connecties met Saoedische plutocraten en oliebaronnen (...). De betrokkenheid is zo groot dat er in de nasleep van 9/11 meer dan honderd Saoedi's in het geheim het land uit zijn gevlogen, zonder dat er vragen werden gesteld. Onder hen bevonden zich 24 leden van de familie Bin Laden. Hypocrisie en corruptie lijken overal aanwezig.

Moore is bijzonder goed in het scheppen van kwalijke geurtjes. In tegenstelling tot Roger & Me en Bowling For Columbine heeft hij hier niet de behoefte om te pas en te onpas zelf in beeld te komen maar daarnaast duiken zijn bekende fouten op. Zo is Moore iets te veel verzot op goedkope filmshots. Hij manipuleert dat het een aard heeft en soms wordt hij schijnheilig. Tekenend is dat de regisseur Bush geregeld in beeld brengt net voor de televisiecamera's draaien (als de president zijn haar fatsoeneert of een glimlach uitprobeert). Iedereen zou dat op die manier doen, maar in dit geval lijkt het een bewijs te zijn voor de valsheid van de president.

De regisseur wil ook aantonen dat het vooral de armere klasse is die bij het leger in dienst gaat. Vandaar zijn vraag aan een aantal Congres-leden in Washington, of zij hun zonen en dochters naar het leger zouden sturen. Dat is natuurlijk goedkope provocatie - ik had graag een politicus gezien die toestemden op voorwaarde dat Moore zijn kinderen ook zou aanporren dienst te nemen.

In zijn thuishaven Flint in Michigan interviewt de regisseur een patriottistische huismoeder. Haar zoon Michael is sergeant. Ze is trots op het militaire verleden van haar familie. Tot het slechte nieuws komt: Michael is gesneuveld in Irak. De moeder ontsteekt in woede over de Bush-regering, die haar zoon heeft laten sterven. De dame vertrekt vervolgens halfgek van verdriet op reis, naar het Witte Huis.

'Kijk waarin Bush ons heeft gestort', wil Moore ons doen denken. Het enige dat ik dacht was echter: haal die camera uit haar gezicht, jij griezel. Een minimum aan tact had niet misstaan. (...) Fahrenheit 9/11 is dwingend entertainment en het beeld van Amerikaans egoïsme is verfrissend. Maar George Bush is niet de enige man die je hier hoort te wantrouwen.

Anthony Quinn

The Independent

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234