Vrijdag 03/12/2021

De verrijzenis van Jezus

rock

Depeche Mode speelt een uitverkocht Sportpaleis plat

Er bestaat een theorie die zegt dat je de relevantie van een groep kunt aflezen aan de diversiteit van haar publiek. Die norm in acht genomen zit Depeche Mode op rozen, want de fans die zondagavond naar het Antwerpse Sportpaleis waren afgezakt kwamen uit alle hoeken van Europa, bestreken iedere leeftijdscategorie en waren uitgedost in zowat alle kleuren van de regenboog.

Antwerpen / Van onze medewerker

Bart Steenhaut

Een andere stelling zegt dat een band pas complete artistieke vrijheid geniet wanneer ze het zich kan veroorloven haar grootste hits achterwege te laten. En ook op dat vlak scoorde het Britse gezelschap het maximum van de punten.

Er is geen kunst aan om een groep als Depeche Mode af te zeiken. Het volstaat om even in een oud fotoboek van het Britse gezelschap te bladeren en de inspiratie borrelt op. De ene keer gaan de jongens gekleed in strakke zwartlederen rokjes, en de andere keer vormen de hilarische kapsels waaronder ze vroeger schuil gingen het mikpunt van genadeloze spot. Zelfs in deze krant zijn er tijden geweest dat de groep daarom consequent Pèche Démodé werd genoemd. Het was de periode dat geen enkele groep die louter met synthesizers op het podium stond au serieux werd genomen, en dat zegt iets over de vooroordelen waarmee dat soort bands destijds hadden af te rekenen. Het pleit bijgevolg voor Dave Gahan, Martin Gore en Andrew Fletcher dat ze desondanks voet bij stuk hebben gehouden. Want wie toen de moeite deed om - het idéé - ook naar de platen te luisteren kon alleen vaststellen dat de groep van meet af aan een eigen sound had ontwikkeld en met Martin Gore bovendien over een songschrijver beschikte die nummers verzon waar je dagenlang mee in je hoofd bleef zitten.

Eerder dit jaar vierde Depeche Mode haar tweede decennium in de popmuziek met een nieuwe cd - Exciter - die voortborduurt op de experimentele fase die de band in '90 met Violator was begonnen. De songs zijn stuk voor stuk in avontuurlijke arrangementen gewikkeld, drijven veelal op snoeiharde beats en reserveren alsmaar meer plaats voor elektrische gitaren, al worden die totnogtoe vooral als een ritme-instrument gebruikt. Met de jaren is de muziek alsmaar extremer geworden, gedurfder ook, en net als bij U2 nam de populariteit van de groep er alleen maar door toe. Niet alleen heeft Depeche Mode inmiddels een veertigtal hitsingles op het cv staan, maar daarnaast valt de invloed van het trio op de hedendaagse dance- en technoscene nauwelijks te overschatten. En zelfs daar blijft het niet bij, want ook artiesten uit andere hoeken, zoals Smashing Pumpkins, Rammstein, Deftones en zopas nog Tori Amos, hebben covers van de groep op het repertoire staan.

De eerste helft van het optreden stond vrijwel helemaal in het teken van de nieuwe cd. Nummers als 'The Sweetest Condition' en 'When The Body Speaks' klonken live nog compromislozer, werden versterkt met verschroeiende ritmes die als een slijpschijf door je oren boorden. Depeche Mode had zich op het podium laten omringen met vier extra muzikanten, vooral de twee gospelzangeressen bleken uitstekende aanwinsten. Daardoor werd een donker nummer als 'Freelove' nog zwarter gekleurd, en was de dood, een thema dat in vrijwel elk nummer om de hoek loerde, bij momenten haast tastbaar aanwezig in de zaal. Niet dat zanger Dave Gahan statisch achter de microfoon bleef staan, integendeel. Gahan, de personal Jesus van een hele generatie, was alles wat je van een rockster mocht verwachten. Hij koppelde de cool van Mickey Rourke aan het betere heupenwerk van de jonge Elvis, had charisma te over en kon bogen op een stem die gelooid was door een roekeloos bestaan en een jarenlange harddrugsverslaving die hem ooit - letterlijk - drie minuten het leven kostte. De keren dat Martin Gore op de voorgrond trad, liep het tempo gevoelig terug. De schuchtere songschrijver-gitarist illustreerde met 'It Doesn't Matter' en 'Breathe' dat de nummers ook overeind bleven wanneer ze enkel op piano werden gespeeld. Halverwege de set was de tijd rijp om wat hits van stal te halen, al werden de singles uit de jaren tachtig daarbij allemaal ongemoeid gelaten. Wel van de partij, en zonder meer verbluffend, waren 'Enjoy The Silence', 'Personal Jesus' en de elektronische funk van 'I Feel You', stuk voor stuk explosieve passages die onderstreepten dat Depeche Mode live meer is dan een paar voorgeprogrammeerde keyboards.

Alleen op visueel vlak scoorde de groep zwaar onder de verwachtingen. Waar de visuals van Anton Corbijn tijdens de vorige tournees ronduit adembenemend waren, vielen die dit keer, de aquariumprojecties tijdens 'In Your Room' uitgezonderd, wel erg mager uit.

Pas tijdens de bissen werd er dan toch even dieper in de tijd gegraven met 'Never Let Me Down' en 'Black Celebration', dat gezien de bombardementen die op dat moment in Afghanistan aan de gang waren plots een heel andere betekenis kreeg. Het waren twee toegiften om de nostalgici in de zaal zoet te houden. Depeche Mode zelf leeft dezer dagen immers alleen nog met de blik vooruit.

WIE: Depeche Mode WAAR EN WANNEER: Sportpaleis, Antwerpen, zondag 7 oktober ONS OORDEEL: Een sterke, avontuurlijke set waarbij vooral recente nummers, die stuk voor stuk extremer klonken dan op de cd's, in de schijnwerper werden gezet. Zanger Dave Gahan manifesteerde zich als de frontman par excellence.

Met de jaren is de muziek van Depeche Mode almaar extremer geworden

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234