Zondag 29/11/2020

Standpunt

De verloning van topmanagers kan je niet vergelijken met vrijwilligers, maar het gezeur over ‘peanuts’ en ‘monkeys’ mag wel eens gaan stoppen

Bart Eeckhout is hoofdredacteur.

Afgelopen weekend raakte bekend dat de Zelfmoordlijn dringend op zoek moet naar extra vrijwilligers. Vooral ’s avonds en ’s nachts, als de duisternis gevallen is, wordt de dienst overstelpt door hulpvragen van mensen in nood.

Hoe waardevol het werk is van de Zelfmoordlijn valt, letterlijk, niet in te schatten. Hoeveel levens zijn al niet gered door een luisterend oor aan de andere kant van de lijn? En hoeveel is elk gered leven al niet waard?

De lijn wordt bevolkt met vrijwilligers, en dus gratis, belangeloos en voor niks. Het is een reden te meer om nederig het hoofd te buigen voor het titanenwerk dat hier verricht wordt. En – mag het gezegd worden? – het is ook een reden om toch enige bescheidenheid te verzoeken bij al wie meent dat je voor een brutojaarloon van een klein miljoen euro – all-in – geen deftige CEO voor een telecombedrijf kan vinden in dit land. Om het – belangrijke – tekort aan vrijwilligers bij de Zelfmoordlijn aan te kaarten, zijn er alleszins geen politiek geparachuteerde bestuursvoorzitters op tv verschenen om te melden dat de verloning (0 euro dus) een ‘handicap’ is om geschikte mensen te vinden.

Natuurlijk is de verloning van topmanagers niet te vergelijken met vrijwilligers, maar het gezeur over peanuts en monkeys mag wel eens gaan stoppen.

En als we ons als samenleving dan toch zorgen willen maken, laat het dan over het nog altijd onderschatte probleem van zelfdoding gaan. Nieuwe cijfers van de Wereldgezondheidsorganisatie tonen een dalende trend, maar blijven wel erg hoog liggen. Vlaanderen scoort daarbij nog eens bovengemiddeld hoog, zelfs naar West-Europese normen.

Waarom dat zo is, valt niet zomaar uit te leggen. Welvarende landen zitten doorgaans hoog in de suïcidestatistieken, wat een verband met maatschappelijke druk en stress suggereert. Een ‘cultuur’ van emotionele geslotenheid speelt mogelijk ook mee.

Noodlot

Die voor Vlaanderen alarmerende vaststelling is niet nieuw. Vraag is of ze ook voldoende beleidsprioriteit krijgt. Een nieuw initiatief, specifiek gericht op de kwetsbare doelgroep van holebi’s en transgendermensen, toont dat er aandacht is en dat er stappen gezet worden. Tegelijk illustreert dit initiatief, zoals een getuige in deze krant zegt, dat de weg nog lang is.

Moet dat zo blijven? Moeten we als ons, welja, noodlot aanvaarden dat de Vlaming nu eenmaal bovengemiddeld vatbaar is voor suïcidale gedachten? Neen, toch.

Zou dat geen mooi, warm, verbindend engagement zijn voor de volgende Vlaamse regering: in de volgende vijf jaar doen we dat duistere Vlaamse cijfer zakken tot het Europese gemiddelde? Onmogelijk is het niet. Het zal wel een sturend beleid vergen dat veel verder gaat dan Welzijn alleen. De nieuwe Vlaamse regering kan daarbij alvast lering trekken uit de fouten van haar voorganger. Die beloofde de kinderarmoede te halveren. Ook een mooi engagement, en vervolgens gebeurde er niks.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234