Woensdag 21/08/2019

De veertig beste platen van het jaar

De jaartop van De Morgen legt een opvallende voorliefde voor treurige tunes bloot. Toch wisten vrolijke riedels, beenharde metal, opzwepende afrobeat en klinkklare pop ons ook te bekoren.

The National High Violet

‘Sorrow found me when I was young. Sorrow found me, sorrow won.’ Bij The National houden ze lelijk huis in je hartkamers. Als een bal stuitert de donkere bariton van Matt Berninger tussen seks, romantiek, verwarring en wroeging, terwijl de rest van de Brooklynse band - bestaande uit twee twistende broederparen - treurnis verheft tot hymnes.

John Grant

Queen of Denmark

Op zijn solodebuut slaat John Grant de handen in elkaar met Midlake. Dat huwelijk levert een schat aan fluwelen songs op, waarbij de ondraaglijke lichtheid van het bestaan verzwaard wordt door een molensteen om de nek. Zowat elke song geeft onderdak aan loden eenzaamheid en gezwollen liefdesverdriet. Dat levert een elegant spel op van tristesse, seventies chic en romantische strijkers.

Vampire Weekend

Contra

Zoals ze op Rock Werchter 2010 het feestje in de tent van twee jaar geleden moeiteloos overdeden op het grote podium, zo is ook de tweede plaat van deze jongens uit New York een flinke stap richting pop-perfectie. Daar hadden ze niet veel meer voor nodig dan een handvol kwikzilveren melodieën, een stel rinkelende gitaren en een stuk of wat opzwepende Afrikaanse ritmes.

Perfume Genius

Learning

Bont en blauw. Zo oogt Mike Hadreas, alias Perfume Genius, op haast alle promofoto’s en zo blijft ook de luisteraar achter na Learning. Ons konden ze alvast op een hoopje samenvegen na zijn hartverscheurende ontboezemingen over (zelf)moord, drugsmisbruik en seksueel molest. Maar soms hoeft een mens niet vrolijker te worden om zich beter te voelen.

Arcade Fire

The Suburbs

“The Suburbs is de plaat die voor Arcade Fire zal doen wat OK Computer voor Radiohead deed: de groep bevestigen als een van de belangrijkste van haar tijd”, schreef (BS), toen de derde lp van Arcade Fire in de rekken lag. We wensen het hen graag toe: na de hymnes van Funeral en de doem op Neon Bible mogen de Canadezen vaker arena’s vullen met grootse songs over jeugdige overmoed en ouderwetse weemoed.

Local Natives

Gorilla Manor

Fleet Foxes, Grizzly Bear, Arcade Fire en Cold War Kids zijn de eerste namen die je te binnen schieten op deze plaat. Niets nieuws onder de zon? Think again. Het vijftal slaagt erin om die invloeden te versmelten tot een fantasierijke melange. Zo zwiept Arcade Fire met zijn Vloot Vossenstaarten rond in een zinderend ‘Camera Talk’ en verklaren Grizzly’s de Koude Oorlog aan ‘Airplanes’ op Afrikaanse zandgronden.

Gorillaz

Plastic Beach

Lou Reed, Snoop Dogg, de helft van The Clash, Bobby Womack, De La Soul, Mos Def en Mark E Smith tekenden samen met Damon Albarn en striptekenaar Jamie Hewlett voor een ravissante recyclage van genres die geen moment tweederangs aandoet. Dit is Gorillaz pur sang. En om in Franse terminologie te blijven: een grand cru.

Yeasayer

Odd Blood

Het debuut All Hour Cymbals liet je al achter met het schuim op de lippen, maar Yeasayers zelfverklaarde “Middle Eastern psych-snap-gospel” is nóg weelderiger en compacter. Van wereldse elektro tot spirituele psychpop, en van Tears for Fears over Talking Heads tot roodhuidenfunk: met Odd Blood heeft Yeasayer dé formule gevonden om de indianendans weer trendy te maken.

The Divine Comedy

Bang Goes the Knighthood

Dat Neil Hannon een begenadigd componist en tekstschrijver, is wisten we al. Ook nu weer slaagt de Noord-Ierse stilist erin om de missing link te leggen tussen Randy Newman en Burt Bacharach. Maar meer dan ooit laat hij zijn songs over alledaagse wissewasjes een tijdloze grandeur uitstralen. De vanzelfsprekendheid waarmee Hannon je geloof in popmuziek herstelt, is onnavolgbaar.

The Gaslight Anthem

American Slang

Waarom Springsteen zo’n zwak heeft voor deze groep? De vier muzikanten hangen een geluid aan als de prille E Street Band, en bij zanger Brian Fallon springen beelden van beregende straten je zo voor ogen. American Slang vormt geen stijlbreuk met hun vorige cd, maar je voelt dat de rockgroep deze keer een breder publiek voor ogen heeft: alles klinkt grootser en gestroomlijnder. De songs zijn stuk voor stuk voortreffelijk.

Foals

Total Life Forever

Op zijn debuut Antidotes kon het voor deze band uit Oxford niet snel genoeg gaan en volgde de ene kortaangebonden lap punkfunk na de andere. Aanstekelijk maar vermoeiend. Op Total Life Forever gunnen de Britten zichzelf en de luisteraar meer ademruimte, met als resultaat een even tegenstrijdige als betoverende cd, ergens tussen Talking Heads en Radiohead in.

Beach House

Teen Dream

In januari, toen Victoria Legrand en Alex Scally hun derde plaat uitbrachten, was het al duidelijk: voer voor de jaarlijstjes. Een langoureus, gracieus en zelfs majestueus geluid tilde de songs van dit duo uit Baltimore mijlenver boven de middelmaat uit. Ook live had Beach House de wind in de zeilen: in februari nog in een klein zaaltje van de Botanique, in november in een uitverkochte AB.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden