Donderdag 13/05/2021

De val van een wielertoerist

Twee jaar geleden ben ik intensief gaan sporten: lopen, zwemmen, maar ook fietsen. Ik schafte me een racefiets aan en ging met vrienden op pad. Na een tijdje ontdekten we de Bianchi Tours.

Onlangs keken we ernaar uit om vanuit Affligem een Tourrit van 80 kilometer te maken. Stevig doorrijden langs het mooie parcours in het Pajottenland, bevoorrading onderweg en achteraf een frisse Affligem.

Die zondag ging het helaas volledig fout. Samen met een paar vrienden bevond ik me halfweg een groepje van een twintigtal fietsers, ergens op de Steenweg Asse in Herne. Daar ben ik tegen een snelheid van meer dan 30 kilometer per uur midden op de weg in een geul van 3 centimeter gesukkeld. De geul was het gevolg van het slecht onderhouden wegdek.

Ik herinner me dat ik met mijn dunne koersbandjes heb geprobeerd me uit de geul te wrikken, maar ik ben daar niet in geslaagd. Gevolg: ik landde met mijn hoofd meters verderop op het beton. Gelukkig met helm op, anders had ik het niet meer kunnen navertellen.

Ik heb nog geprobeerd overeind te krabbelen, maar een paar seconden later lag ik alweer voor pampus in de berm van de weg. Mijn linkerarm lag naast me in een onnatuurlijke vorm gevouwen, ikzelf had pijn zoals ik nog nooit pijn heb gehad.

Minstens 15 minuten heb ik gewacht op een ziekenwagen. Toen die er was, bleek ik niet te kunnen worden meegenomen: ik paste niet in de brancard. De ambulanciers spraken uitsluitend Frans en wisten zich geen raad met mijn complexe open breuken.

Twintig minuten later was er een dokter ter plaatse. Hij heeft me verdoofd, mijn arm in de gewenste richting geplooid en me naar het ziekenhuis laten brengen. Ik ben in Halle geopereerd van meervoudige complexe armbreuken.

Een paar dagen later bleef ik in het ziekenhuis met een hoop onbeantwoorde vragen zitten:

- Hoe is het mogelijk dat onze wegen er zo slecht bijliggen?

- Hoe is het mogelijk dat iemand met helse pijn drie kwartier in de berm van een Vlaamse weg moet liggen voor er een dokter komt (men zegt mij dat het te maken kan hebben met de gebrekkige coördinatie van hulpdiensten in de buurt van de taalgrens)?

- Hoe is het mogelijk dat een organisatie als Bianchi Tours niet voorziet in een ziekenwagen mét arts die kan uitrukken?

Zelf leef ik nog, mijn vrienden hebben me intussen ook een nieuwe fietsuitrusting cadeau gedaan opdat ik zou blijven fietsen. Ik ben dat ook van plan, al zit de schrik er diep in. De midlife is nog niet over... Maar wat gaat er met mijn vragen, de vragen van vele lotgenoten, gebeuren? Wie gaat daar werk van maken?

Dirk Antonissen, Grimbergen

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234