Dinsdag 14/07/2020

De ups en downs van een gladiolenkweker

Verzamelde cd-singles van Morrissey balanceren tussen zwak en groots

Lang niets meer gehoord van voormalig Smiths-zanger Morrissey. Misschien dat daarom zijn oudere werk nog eens wordt opgedolven? Zopas verscheen een box met 's mans eerste tien solosingles, oorspronkelijk uitgekomen op het daartoe heropgestarte His Master's Voice-label. Samen goed voor bijna twee uur luistervoer en in die tijd leer je zowel de briljante als de ridicule kantjes van de gladiolenkweker kennen.

Brussel

Eigen berichtgeving

Dirk Steenhaut

De jongste jaren ging het Steven Patrick Morrissey niet erg voor de wind. De man zit al sinds 1997 zonder platencontract, een gevolg van zowel in commercieel als artistiek opzicht tegenvallende langspelers als Southpaw Grammar en Maladjusted. Voorts waren er de ontluisterende rechtszaken tegen vroegere Smiths-collega's die uiteindelijk in zijn nadeel werden beslecht en beschuldigingen van racisme, gebaseerd op zijn song 'Bengali in Platforms' en enkele controversiële uitspraken in interviews. Al die negatieve publiciteit ging niet in zijn koude kleren zitten: verongelijkt en geplaagd door paranoia kroop Morrissey in zijn schulp en op dit moment ziet het ernaar uit dat zijn carrière voor onbepaalde tijd tot stilstand is gekomen. The Mozzer doet er voorlopig het zwijgen toe.

Het zwaartepunt van Morrisseys carrière ligt eigenlijk al in 1988. Nog geen jaar na de split van The Smiths bundelde de zanger zijn krachten met producer en coauteur Stephen Street en ex-Durutti Column-gitarist Vini Reilly en maakte hij, met Viva Hate, een plaat die moest bewijzen dat hij, ook zonder de hulp van Johnny Marr, memorabele nummers kon schrijven. Trefzekere EP'tjes als 'Suedehead' ("It was a good lay") en 'Every Day Is Like Sunday' ("Come Armageddon, come") gingen alvast niet ongemerkt voorbij: tijdens de eerste achttien maanden van zijn solocarrière was hij niet uit de Britse toptien weg te branden en bereikte zijn populariteit een absolute piek.

Na Viva Hate volgde een reeks losse, weinig consistente singles waarvoor de zanger in zee ging met het producersduo Clive Langer & Alan Winstanley: het campy 'Last of the International Playboys'; het sloganeske 'Interesting Drug'; het weinig opwindende 'Ouija Board, Ouija Board' dat in 1989 door de verzamelde kritiek werd neergesabeld en in de toenmalige Manchester-hype, aangestoken door The Stone Roses en The Happy Mondays, totaal uit de toon viel.

Maar Morrissey had, zeker als tekstdichter, al zijn glans nog niet verloren. Zoals tijdens de hoogdagen van The Smiths bleef hij provocerende nummers schrijven waarin hij zich afzette tegen kleinburgerlijke bekrompenheid, consequent de zijde koos van outsider en underdog, en maatschappelijke zenuwen blootlegde die de luisteraar niet zelden een gevoel van onbehagen bezorgden. Zo slaagde hij er bijvoorbeeld in onwaarschijnlijke hits te scoren met controversiële liedjes over mannenprostitutie ('Piccadilly Palare') of lichamelijke handicaps (het met assistentie van Mary Margaret O'Hara ingeblikte 'November Spawned a Monster').

Maar wat deze box eigenlijk vooral interessant maakt zijn de b-kantjes, ook al werd zowat de helft ervan eerder al gecompileerd op Best of-cd's als Bona Drag en Suedehead. Morrissey reserveerde hiervoor doorgaans zijn persoonlijkste songs, type 'Will Never Marry' of 'I Know Very Well How I Got My Name' en hilarische momenten zoals 'Hairdresser on Fire' of het in zelfspot gedrenkte 'Disappointed'. Onder die bonusnummers treffen we ook een reeks eclectische covers aan: 'East West' van Herman's Hermits, een akoestisch 'That's Entertainment' van The Jam, 'Skin Storm' van het altijd vrij obscuur gebleven groepje Bradford en een iets te routineus gezongen 'Cosmic Dancer' van T. Rex.

Helemaal bergaf ging het pas met 'Our Frank' en 'Sing Your Life', twee ongeïnspireerde singles uit het ronduit zwakke Kill Uncle, waarvoor Morrissey zijn toevlucht zocht bij Mark E. Nevin, de songwriter van de geheel foute Fairground Attraction. Een pijnlijk dieptepunt dat in deze box, waarin de single 'My Love Life' uit 1991 om onduidelijke redenen ontbreekt, gelukkig enigszins wordt gecompenseerd door de surrealistische rockabilly van 'Pregnant for the Last Time'.

De jongste acht jaar werd Morrissey nog slechts zelden in de charts gesignaleerd. Maar het gebrek aan hitsingles zou wel worden gecompenseerd door de hoge kwaliteit van langspelers als Your Arsenal en, vooral, Vauxhall and I - wellicht de beste, persoonlijkste en emotioneelste plaat die de zanger sinds het verscheiden van The Smiths heeft afgeleverd. De vraag die iedereen intussen bezighoudt is of er ooit nog een zinnig vervolg op komt.

De box The CD Singles '88-91' van Morrissey is verschenen bij EMI.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234