Dinsdag 12/11/2019

De uppercut van Dillemans

ANTWERPEN

Het leeuwendeel van de schilderijen die Sam Dillemans toont, is ontstaan tussen 2003 en 2009. Vooral boksers, maar ook kussende en vrijende koppels, en zelfportretten, variërend van fotografisch realisme tot woekerende abstractie. ‘Het is een periode die ik nu afsluit. De laatste reeks boksers is het meest doorgedreven in de abstractie, verder kan ik niet gaan.’

Het was vrijdagavond op de vernissage van Dillemans’ tentoonstelling in Antwerpen over de koppen lopen: veel meer dan duizend genodigden, onder wie politici, acteurs en kunstenaars - van Fred Bervoets tot Patrick Janssens, van Stanny Crets tot Marianne Thyssen. De Napelsstraat in de oude havenwijk ‘t Eilandje was voor het verkeer afgesloten, er stond een grote bar op straat en er was zelfs een sanitair blok voorzien. Of hoe de opening van een schilderijententoonstelling een evenement met festivalallures kan zijn. Het zegt veel over de populariteit van schilder Sam Dillemans.“Als ik dan eens met mijn schilderijen naar buiten kom, wil ik ook dat alles tot in de puntjes verzorgd is,” zegt Dillemans. “Ik heb een uitstekend team achter me. Dat was nodig, ook voor de inrichting van de tentoonstellingsruimte zelf.” Dillemans exposeert niet in een galerie, maar op een ongewone plek: hij kan drie maanden lang de parkeergarage van een advocatenkantoor gebruiken. Grote witte ruimtes, die de kunstenaar zelf inrichtte en die, zoals de kunstsalons in de 19de eeuw, van boven tot onder volhangen. “Ik heb zelf de kleine architect gespeeld,” zegt hij. “Eenvoudig was dat niet. Het gaat ook om veel werk: de schilderijen moeten als een puzzel in elkaar passen. De ophanging van elk werk is bestudeerd.”In de tentoonstelling heeft Dillemans een intieme hoek gecreëerd, waar hij ouder werk toont. “Ik wou niet alleen schilderijen tonen, maar ook etsen en tekeningen. Tegelijk wou ik een aanknopingspunt met vroeger werk.” Toch kun je niet van een retrospectief spreken: Dillemans toont immers zijn creatieve interpretaties van de oude meesters niet, die vier jaar geleden de kern waren van een tentoonstelling in het Antwerpse Rubenshuis.Nu zijn er in Antwerpen veel boksers te zien: portretten voor en na de kamp, gevechten en knock-outs. Krachtig en wervelend geschilderd. Uithalen in verf. Gespannen spieren, opspattend zweet, een vernietigende linkse hoek. Dillemans bokst ook zelf. Sommige schilderijen zijn precies en gedetailleerd, ‘realistisch’ zouden we zeggen, maar Dillemans houdt niet van het woord. “Het is een relatief begrip. Zelfs in die werken laat ik plekken onbeschilderd. Dat geeft ze transparantie.” Andere werken zijn abstract, maar de abstractie neemt bij Dillemans verschillende gedaanten aan. Soms worden de boksers woekeringen van verf, vegen en kleuren, de schilder worstelt met de verf. In andere reeksen lijken de figuren op te lossen in het wit van het doek.Opvallend is een bijzonder mooie reeks van een kussende man en vrouw; bijna filmstills, van realistisch tot abstract. Soms lijkt de kus een beet, een knauw, alsof de verliefden elkaar gaan verscheuren. “Boksen en kussen zijn allebei lichamelijke confrontaties,” reageert Dillemans. “Mij gaat het om de lichamen. Hoe verhouden die zich, hoe botsen die? En dan: hoe schilder ik een elleboog, een neusbeen? Ik wil als schilder mezelf blijven verrassen.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234